Üst servikal travmalara posterior cerrahi yaklaşımlar

Amaç: Üst servikal travmalar, yüksek morbidite ve mortalite oranlarıyla sonuçlanan ciddi yaralanmalardır. Oksipitoservikal bileşke, anatomi ve biyomekanik farklılıkları nedeniyle dikkatli bir yaklaşım gerektirir.Bu çalışmanın amacı, üst servikal travmaların posterior cerrahi yaklaşımlar ile elde ettiğimiz klinik verilerin ve uygulanan tedavinin preoperatif ve postoperatif sonuçlarını analiz etmek, cerrahi stabilizasyon tekniklerinin etkinliğini değerlendirmek ve elde edilen bulguları literatürle karşılaştırarak cerrahi uygulamalara yönelik katkı sağlamaktır. Materyal ve metod: Ordu Üniversitesi Tıp Fakültesi Beyin ve Sinir Cerrahisi Anabilim Dalı'nda retrospektif bir çalışma olarak yürütülmüştür. Çalışmaya, Şubat 2020-Mayıs 2022 tarihleri arasında üst servikal travma ile başvuran ve uygunluk kriterlerini karşılayan 31 hasta dahil edilmiştir. Preoperatif ve postoperatif dönemde radyolojik değerlendirmelerde üst servikal hizalanma parametreleri (C0-C2 lordoz ve C2-C7 lordozu, klivoaksiyel açı, C2 slope açısı, kraniyal slope açısı, SVA), nörolojik durum, cerrahi komplikasyonlar ve iyileşme süreçleri analiz edilmiştir. Cerrahi teknik olarak C1-2 seviyesi için postreior yaklaşım ile Harm's teknik, C2-3 stabilizasyon için C2 transpediküler fiksasyon ve C3 lateral mass füzyon yöntemleri ve ek patoloji olan hastalar için de destek füzyon yöntemleri kullanılmıştır. Veriler SPSS yazılımı ile p<0.05 anlamlılık düzeyi ile istatistiksel olarak analiz edilmiştir. Bulgular: Hastaların %45,2'inde yüksekten düşme, %19,4'inde merdivenden düşme, %16,1'i kendi boyundan düşme, %12,9 motorlu taşıt kazası, %6,5 aksiyel kafa travması, travma sebebi olarak tespit edilmiştir. Fraktürlerin dağılımı; %54,83 C2 Tip 2 odontoid fraktürü, %9,64'ü C1 Jefferson fraktürü, %35,53'ü diğer fraktürler olmak üzere değerlendirilmiştir. Minimum takip süresi 6-24 ay olup, hastaların tamamında radyolojik olarak stabilizasyon sağlanmıştır takiplerinde füzyon kusuru izlenmemiştir. Çalışmamızda değerlendirilen servikal parametrelerden SVA (p=0.03) ve Kraniyal slope (p=0.026) ölçümlerinde anlamlı değişiklik izlenmiştir. Sonuç: Posterior cerrahi yaklaşımlar, üst servikal travmalarda etkili ve güvenli bir tedavi seçeneği sunmaktadır. Stabilizasyon tekniklerinin doğru uygulanması, nörolojik iyileşme ve komplikasyonların önlenmesinde kritik öneme sahiptir.Bu çalışma, üst servikal travmaların cerrahi tedavisine yönelik mevcut literatüre katkı sağlamak ve cerrahi uygulamalara yönelik klinik deneyimler ile katkı sunmayı amaçlamıştır.Daha uzun süreli ve geniş ölçekli çalışmalar ile bu bulguların desteklenmesi gerekmektedir. Anahtar kelimeler: üst servikal travma, odontoid fraktür, Hangman's fraktürü, Jefferson fraktürü