Verapamil toksisite modelinde intralipid ve medialipidin terapötik etkilerinin karşılaştırılması

Bupivakain toksisitesinde kurtarıcı etkinliği kanıtlanan lipid emülsüyonlar, yüksek lipofilik özellikteki diğer ajanların toksikasyonlarının tedavisi için de umut vermektedir. Amacımız verapamil infüzyonu sırasında kardiyak toksisite belirtileri geliştiğinde standart tedavi ilaçları uygulanmaksızın %20 intralipid ve %20 medialipid'in etkinliğini araştırarak solüsyon seçimine dikkat çekmektir.Çalışmada onsekiz adet erişkin Spraque-Dawley cinsi sıçan kullanıldı. Sıçanlar kontrol, intralipid ve medialipid olmak üzere rastgele, her grupta altı sıçan olacak şekilde üç gruba ayrıldı. Ketamin anestizisi altında mönitörize edildikten sonra kuyruk veni kanüle edildi, cerrahi trakeostomi açılarak mekanik vetilasyon uygulandı ve invazif monitörizasyon amacıyla abdominal aort kanüle edildi. İnvazif girişimler sonrası kan gazı analizi yapıldı ve 10 dk stabilizasyon sonrasında KAHb ve OABb kaydedilip, OABb'de %50 düşüş olana kadar bütün gruplara 2,5 mg/kg/dk verapamil infüzyonu yapıldı. İnfüzyon sonu KAH0 ve OAB0 kayıtları alınarak Grup K'ya %0,9 NaCl, Grup I'ya %20 intralipid, Grup M'ye %20 medialipid 12.4 mL beş dakika içinde uygulandı. Atmış dakika içinde sıçanların KAH, OAB, ve asistol zamanları kaydedildi.İstatistiksel değerlendirmede Kruskal Wallis ve doğrusal karmaşık model (linear mixed model) testlerinden yararlanıldı. İstatistiksel olarak anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak belirlendi.Tüm gruplarda grup içi KAH ve OAB değerlerinde bazal değerlere göre düşüş saptandı. Gruplar arası KAH farklılık saptanmadı. OAB verileri ise değişkenlik gösterdi, erken evrede intralipid her iki gruba göre daha etkin gözükse de, uygulama süresi ilerledikçe medialipid grubu da kontrole göre daha yüksek seyretti. Seçilen zaman dilimi içinde bazal OAB değerlerine ulaşan sıçan olmadı.Çalışmamızın sonuçlarına dayanarak; %20 intralipid ve %20 medialipid emülsiyonları arasında hemodinamiye etkileri bakımından çok belirgin fark saptanmasa da ileri çalışmalar ile aksi kanıtlanana kadar %20 intralipid ile daha etkin tedavi sağlanabileceğini ve tedavide sadece lipid kurtarma uygulanmasının ise yeterli olmadığını belirtmek isteriz.