Dengbêj geleneğinde hafıza mekanı ve sedalı bir nesne olarak ses

Bu tez, içerisinde alternatif geçmiş ve şimdi anlatılarını, farklı seslerin akustik iletişimini ve kadın seslerini barındıran bir hafıza mekanı olarak, dengbêj geleneğini ele alır. Bu çalışma ilk olarak dengbêjler tarafından icra edilen kilamların, alternatif geçmiş ve şimdi anlatıları içerdiğine işaret ederek, kilamların tarihsel olarak zengin bir içeriğe sahip olduğunu tartışmaktadır. İkinci olarak, bu tez dengbêjlerin seslerinin belli bir dil sisteminin ötesinde, başka bir akustik dil oluşturduğunu ortaya koymaktadır. Her bir dengbêj sadece kendisine ait olan biricik gırtlak sesine sahip olduğundan, dengbêjlerin sesleri, onları biricik varlıklar yapan sedalı nesneler olarak incelenmektedir. Son olarak, bu çalışma kadın dengbêjlerin, kilam icra ederken oluşturdukları müşterek iletişimle kendi kamusal alanlarını yarattıklarından bahsetmektedir. Kadın dengbêjler kendi içlerinde dayanışmayı güçlendirirken, diğer bir taraftan da patriyarkal Kürt toplumu ve inkar politikalarına dayalı çift boyutlu baskıya karşı direnerek, toplum içerisindeki yerlerini yeniden konumlandırmanın yanısıra mevcut kamusal alanları da yeniden şekillendirmektedirler. Metodolojik olarak bu tez, metin analizleri, yarı yapılandırılmış ve yapılandırılmamış görüşmeler ve sosyolojik gözlemlere dayanmaktadır. Dengbêj geleneği hakkında var olan literatür genellikle kilamların semantik içeriğine yoğunlaşan metin analizlerine dayanmaktadır. Tam da bu noktada bu tez, dengbêjlerin sesini icracının biricikliğini ortaya koyan sedalı bir nesne olarak ele alarak var olan bu çalışmalara katkı sağlamayı amaçlamaktadır.