Çiftçilerin su kıtlığı algısı ve damla sulamanınbenimsenmesi: Küçük Menderes Havzası üzerine bir vakaçalışması

Bu tez çalışması, Küçük Menderes Havzası'nda özellikle Tire, Ödemiş ve Bayındır ilçelerinde çiftçiler arasında damla sulama teknolojisinin sınırlı kullanımını açıklayan belirleyicilere odaklanmaktadır. Bölgenin su kıtlığına karşı savunmasızlığı ve iklim değişikliğine karşı yüksek duyarlılığına rağmen, özellikle silajlık mısır üretiminde damla sulamanın geniş çapta benimsenmediği gözlemlenmektedir. Bu çalışmanın temel amacı, çiftçilerin havzada silajlık mısır üretimi için damla sulamayı benimsemeye karşı gösterdikleri direncin arkasındaki bireysel ve bağlamsal/kurumsal faktörleri anlamaktır. Bu soruyu yanıtlamak için, havzadaki 43 çiftçiyle (36 küçük ölçekli ve yedi orta/büyük ölçekli) yüz yüze anketler yapıldı ve derinlemesine görüşmeler gerçekleştirildi. Ayrıca, bölgede tarımsal üretimden sorumlu 6 ilgili devlet kurumunun temsilcileri ile derinlemesine görüşmeler yapıldı. Bulgular, havzadaki küçük, orta ve büyük ölçekli çiftçilerin, bireysel özelliklerine bakılmaksızın silajlık mısır üretimi için damla sulamayı tercih etmediklerini ortaya koymaktadır. Bu isteksizlik, çiftçilerin damla sulama teknolojisinin özellikle silajlık mısır için etkili olmadığı inancına, devlet desteğinin yetersizliğine ve/veya bu desteklerden faydalanamamalarına, ayrıca damla sulama ile ilişkilendirilen yüksek işgücü maliyetlerine bağlanabilir. Ayrıca, yağış ve toprak özellikleri gibi biyofiziksel faktörler ile geleneksel tarım bilgisi (örneğin, ekim nöbeti), çiftçilere havzadaki su kıtlığıyla başa çıkma konusunda yardımcı olmaktadır. Çalışma, damla sulamanın benimsenmesi için tek bir yaklaşımın, yerel ihtiyaçlar ve bilgiye daha derin bir anlayış kazanmayı engelleyebileceğini ve su kıtlığıyla başa çıkma konusunda etkisiz olabileceğini öne sürmektedir