XVII. yüzyıl Halvetî divan şairlerinin şiirlerinde tasavvufî unsurlar

Tasavvuf, İslâm'ın manevi ve mistik kapsamlarını keşfetmeye çalışan bir yolculuktur. Tasavvufun amacı Hakk'ın varlığı ve birliğine inananların kalplerini, zihinlerini dünyevî heveslerden arındırmalarına, içsel bir yolculuk yapmalarına ve Hakk'a yakınlaşmalarına yardımcı olmaktadır. XVII. yüzyılda yaşamış Halvetî şairler de tasavvufun temel prensiplerini ve inançlarını şiirlerinde işlemişlerdir. Bu çalışma, XVII. yüzyıl Halvetî şairlerinden Nâilî, Nakşî, Nehcî, Feyzî ve Fenâî'nin divanlarındaki şiirler esas alınarak bulunan tasavvufî unsurların incelenmesi üzerinedir. Çalışmada Halvetî şairlerin tasavvufî unsurlara yükledikleri mânâları gün yüzüne çıkarmak için bu ögeler, detaylıca ele alınarak incelenmiştir. Çalışmada; hayatları, eserleri ve tasavvufî düşünceleri değerlendirilen Halvetî şairlerin şiirlerindeki tasavvufî unsurlar, çalışma kapsamında analiz edilerek İslâm tasavvufu geleneği içindeki yeri ve önemi ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu analiz ile Halvetî şairlerin tasavvufî düşünceleri üzerine daha derin bir çözümleme yapmak amaçlanmıştır.