Yabancı dil öğretiminde öğrenen merkezli yöntemlerin akademik başarı ve derse yönelik tutum üzerindeki etkililiği: Bir meta-analiz çalışması

Bu çalışmada amaç yabancı dil öğretiminde öğrenen merkezli yöntemlerin öğrenenlerin akademik başarı ve derse yönelik tutumlarına etkisini inceleyen bireysel çalışmaların ulaştığı sonuçları meta-analiz yoluyla analiz etmektir. Dâhil edilme ve hariç tutulma kriterleri göz önünde bulundurularak yapılan alanyazın taramasında akademik başarı değişkenine yönelik 234 (260 etki büyüklüğü) ve derse yönelik tutum değişkeni için 24 (25 etki büyüklüğü) çalışmaya ulaşılmıştır. Rastgele etkiler modeli kullanılarak analizler gerçekleştirilmiş olup yabancı dil öğretiminde öğrenen merkezli yöntemlerin öğrenenlerin hem akademik başarıları üzerinde geniş bir etkiye (g=0,951, %95 GA [0,852-1,049], p<.0.000) hem de derse yönelik tutumları üzerinde geniş (g=0,925, %95 GA [0,642-1,209], p<.0.000) bir etkiye sahip olduğu ortaya çıkmaktadır. Çalışmada akademik başarı ve derse yönelik tutum için elde edilen etki büyüklüklerinin yayım yanlılığı Orman grafiği, Huni grafiği, Rosenthal Classic fail-safe N, Orwin fail-safe N ve Duval ve Tweedie Kırp Doldur yöntemleriyle hem görsel olarak yorumlanmış hem de istatistiksel olarak test edilmiştir. Sonuç olarak yayım yanlılığı olmadığı tespit edilmiştir. Genel etki büyüklüğü hesaplanmasından sonra çalışma karakteristikleri olarak da ifade edilen moderatör analizi gerçekleştirilmiştir. Çalışmada hem akademik başarı hem de derse yönelik tutum için yayım yılı, araştırmanın yürütüldüğü yer, yayım türü, uygulanan yöntem, dil beceri alanı, öğretim kademesi, İngilizcenin çalışmanın yürütüldüğü yerde resmi dil olup olmaması (sadece akademik başarı için), uygulama süresi ve örneklem büyüklüğü moderatör olarak belirlenmiştir. Akademik başarı değişkeni için etki büyüklüklerini farklılaştırmada yayım yılı, yayım türü, dil beceri alanı, öğretim kademesi, İngilizcenin resmi dil olup/olmama durumu, uygulama süresi ve örneklem büyüklüğünün önemli birer değişken olduğu görülmüştür. Derse yönelik tutum değişkeni için ise yayım yılı, dil beceri alanı ve öğretim kademesinin etki büyüklüklerini farklılaştırmada etkili olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Başka bir ifade ile bu moderatörlerde gruplar arasında anlamlı fark elde edilmiştir. Çalışmada ortaya çıkan dikkat çekici sonuçlardan biri deneysel uygulama süresinin akademik başarı ve derse yönelik tutum için zıt sonuçlar ortaya koymasıdır. Akademik başarıyı artırmada deneysel uygulama süresi az olduğunda daha etkili sonuçlar verirken, derse yönelik tutumu olumlu yönde artırmada deneysel uygulama süresinin uzun olmasının daha etkili olduğu tespit edilmiştir. Anahtar Sözcükler: Öğrenen merkezli yöntemler, akademik başarı, tutum, işbirliğine dayalı öğrenme, drama, proje tabanlı öğrenme, meta-analiz