Yüksek doz 25 hidroksi kolekalsiferolün farelerde skopolamin ile oluşturulan alzheimer tipi demans modelinde hipokampüs ve serebral korteks bölgesine etkisinin histopatholojik olarak değerlendirilmesi

Bu çalışma, 25 hidroksi kalsiferolün (D vitamini) farelerde Alzheimer tipi bunamayı nasıl tetiklediğini ve bunamanın formül üzerinde nasıl olumlu veya olumsuz bir etkiye sahip olduğunu anlamak ve araştırmak için tasarlanmıştır. Alzheimer küresel bir sağlık sorunudur. Alzheimer hastalığı geri dönüşümsüz ve ilerleyici nörodejeneratif hastalıktır. Bilişsel değişiklikler, serebral atrofi nöronları kaybı olan reseptörler ve β-amiloid peptitlerinin (Aβ) ve tau proteinlerinin yanlış katlanmış ve kümelenmiş hücrelerini içeren nöropatolojik etkileridir. Hastalığa bağlı olarak 2 ana patolojik yapı vardır. Bunlar hücre dışında biriken amiloid plaklar ve hücre içinde oluşan nörofibriler yumaklardır. Hücre içinde ve dışında biriken bu proteinler aksonal taşımayı, nöronlar arası gözlemcileri ve nörotrofik faktörü bozarak hücre içi alanları sarar ve oksidatif stresi artırır. AD'nin altında yatan nedenlerin araştırılması ve hastalığın seyrini değiştirecek tedavilerin geliştirilmesi daha da önem kazanmaktadır. Tanı kriterleri AD tanısı için biyobelirteçlerin, hasta anamnezinin, klinik muayenenin, nöropsikolojik testlerin ve ayırıcı tanının olmadığı yıllarda oluşturulmuştur. Son yıllarda yapılan bazı koruyucu D vitaminlerinin nörotrofin üretimi, kalkan kanallarının yayılmasını etkileyerek nöronal kalkan barınağını uyarır ve bazı detoksifikasyon adımlarını düzenleyerek oksidatif stresi önler. Ve bu sayede nöronlar üzerinde koruyucu bir etki gösterebildiği gözleniyor. D vitamini, yağda ve organik çözücülerde çözünen ancak suda çözünmeyen bir yıldız grubu olarak oluşur. D vitamini, yağda ve organik çözücülerde çözünen ancak suda çözünmeyen grup olarak oluşur. Şimdiye kadar hormon olarak mı yoksa vitamin olarak mı değerlendirilmesi gerektiği tartışılmamıştı. Ancak arşivleri aracılığıyla organ ve dokulara ulaştığı ve önemli noktaları üstlendiği için araştırmacılar tarafından bir prohormon olarak incelenmektedir. Bu çalışmada vücut ağırlığı 20-25 g olan yirmi tane c57bl/6 erkek fare kullanıldı. D vitamini testleri yapıldı. Buna göre Alzheimer modelinde D vitamininin hipokampus ve serebral korteksteki morfolojik değişimlerini histolojik analizle incelemeyi amaçladık ve tahminimiz bu modelde D vitamininin korunan bir alana sahip olmasını hedefliyoruz. VDR'nin beyincik, hipotalamus, bazal düğümler ve hipokampus gibi beynin geniş alanlarında meydana geldiği bilinmektedir. D vitamininin nöronal hücre ölümü ve işlevselliği üzerindeki etkisinin, nöronların iyileşmesini kolaylaştırmak veya nöron hasarından sonra beynin önceki işlevine geri dönüşünü kolaylaştırmak için L tipi kalsiyum kanallarının ekspresyonunu azaltarak veya VDR seviyesini artırarak gösterilebileceği öne sürülmüştür. Buna dayanarak, yüksek doz D vitamininin hipokampustaki VDR seviyesini arttırdığını ve nörodejeneratif süreçlere karşı hareket edebileceğini ve Alzheimer hastalığının en önemli patolojisi olan amiloid plakların ortadan kaldırılması üzerinde nöroprotektif bir etkiye sahip olduğunu düşünüyoruz. iNOS Amiloid-Beta immünohistokimya boyamasında H skoru hesaplandı ve skopolamin ve kontrol grubu sonuçları arasında anlamlı fark vardı. Amiloid-Beta immünohistokimya boyaması, skopolamin hücrelerinde yoğun amiloid plak oluşumu gösterdi. Anahtar kelimeler: Alzheimer hastalığı , Vitamin D, Scopolamine, Demans, Amyloid plak.