Yutma güçlüğü ile 3.basamak gastroenteroloji kliniği'ne refere edilen hastalarda özofagus motilitesinin yüksek çözünürlüklü manometri ile değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Disfaji; katı veya sıvı gıdaların ağız boşluğundan mideye geçişini engelleyen, yapısal bir lezyon ya da nöromüsküler bir anormallik nedeniyle ortaya çıkan yutma güçlüğüdür.Nöromüsküler disfonksiyona bağlı gelişen özofagus motilite bozukluklarının değerlendirilmesinde yüksek çözünürlüklü manometri(YÇM) parametrelerini esas alan Chicago Sınıflaması v4.0 kullanılmaktadır.Çalışmamızın amacı, organik patoloji saptanmayan disfajili hastaları YÇM ile değerlendirmek, YÇM'nin endoskopi ve özofagus pasaj grafisi sonuçlarıyla olan uyumunu incelemek ve merkezimizdeki motilite bozukluklarının dağılımını ortaya koymaktır. Gereç ve Yöntem: Haziran 2022-Nisan 2025 tarihleri arasında disfaji nedeniyle YÇM yapılan tüm hastalar çalışmaya dahil edildi.Hastalara ait sosyodemografik bilgiler, disfaji tipi, gıdalarla ilişkisi, eşlik eden semptomlar, sistemik hastalıklar, fundoplikasyon ve motilite bozukluğu öyküsü, radyolojik ve endoskopik veriler hasta dosyalarından ve hastane otomasyon sisteminden retrospektif olarak elde edildi. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 126 hastanın %62'si kadın olup yaş ortalaması 53±15 yıldı. En sık disfaji tipi özofageyal disfajiydi (%87). YÇM bulgularına göre 46 hasta (%37) akalazya tanısı aldı; en yaygın alt tip Tip II akalazya (%33) olarak belirlendi. Normal motilite %34, İEM %25 oranında saptandı. Tanı kriterleriyle uyumlu olarak akalazya grubunda IRP, panözofageal basınçlanma ve etkisiz yutma oranları anlamlı yüksek, intakt yutma oranları ise anlamlı düşük bulundu (p<0,001). Chicago algoritmasında yer almayan ancak YÇM'de raporlanan AÖS dinlenme basıncı ve gevşeme yüzdesi de akalazya grubunda anlamlı derecede farklı saptandı (p<0,001). Akalazya tanısı alan hastaların gastroskopilerinde tipik akalazya bulguları %54, pasaj grafilerinde tipik akalazya bulguları %57 oranında gözlendi. Sonuç: Merkezimizde en sık saptanan motilite bozukluğu Tip II akalazya olmuştur. Gastroskopi ve pasaj grafisi gibi geleneksel yöntemler tanıya katkı sağlasa da, YÇM'nin tanısal doğruluğu ve ayırıcı gücü belirgin olarak üstündür. Sonuç olarak, organik patoloji saptanmayan disfajili hastalarda YÇM, vazgeçilmez bir tanı aracı olarak öne çıkmaktadır