
169
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Miyofasiyal orofasiyal ağrılı hastalarda tetik nokta lokal anestetik enjeksiyonu ve okluzal splint kullanımı etkinliklerinin karşılaştırılması
Miyofasiyal ağrı sendromu tetik noktaların neden olduğu duyu, motor ve otonom semptomlardır. Lokal anestetik enjeksiyonu ile tetik nokta eliminasyonu amaçlanır. Okluzal splint tedavisi ise konvansiyonel olarak birçok temporomandibular rahatsızlığın tedavisinde kullanılan koruyucu ve destekleyici bir yöntemdir. Çalışmamızın amacı tetik nokta lokal anestetik enjeksiyonu ve okluzal splint tedavilerinin kısa (4. hafta), orta (3. ay) ve uzun (6. ay) dönem etkinliklerinin karşılaştırılmasıdır. Uluslararası Orofasiyal Ağrı Sınıflandırmasına göre miyofasiyal orofasiyal ağrı tanısı almış ve çalışmamıza dahil olma kriterlerini karşılayan 30 hasta aldıkları tedaviye göre gruplandırılmıştır. Tetik nokta lokal anestetik enjeksiyonu almış 15 hasta Grup 1'i, okluzal splint kullanmış 15 hasta ise Grup 2'yi oluşturmuştur. İki grubun tedavi etkinliklerini karşılaştırmak için, hasta takibinde kullanılan maksimum ağız açıklığı ölçümleri, çene fonksiyon anketleri, McGill ağrı ölçeği kısa formları retrospektif olarak analiz edilmiştir. Çalışmamızın sonucunda lokal anestetik enjeksiyonu almış hastaların ağrısız maksimum ağız açıklığı okluzal splint kullanan hastalara göre kısa, orta ve uzun dönemde anlamlı düzeyde daha fazla artış göstermiştir (p<0.001). Çene fonksiyon anketi değerinin, orta (p=0.026) ve uzun (p=0.006) dönemde lokal anestetik enjeksiyonu almış hastalarda okluzal splint kullanan hastalardan anlamlı düzeyde daha düşük olduğu görülmüştür. McGill ağrı ölçeği kısa formu değeri, orta dönemde lokal anestetik enjeksiyonu almış grupta anlamlı düzeyde daha düşük bulunmuştur (p=0.001). VAS değeri ise kısa (p=0.016) ve orta (p<0.001) dönemde lokal anestetik enjeksiyonu alan grupta daha düşük olacak şekilde iki grup arasında anlamlı düzeyde farklılık göstermiştir. Sonuç olarak daha büyük örneklem gruplarıyla bruksizm değişkenini de içeren kanıt değeri yüksek çalışmaların yapılması gerektiğini düşünmekteyiz. Anahtar kelimeler: miyofasiyal orofasiyal ağrı, tetik nokta enjeksiyonu, okluzal splint
Gömülü mandibular üçüncü molar diş cerrahisinde kullanılan deksketoprofen trometamol ve ketoprofenin postoperatif etkilerinin retrospektif değerlendirilmesi
Ağız, Diş ve Çene Cerrahisinde gömülü mandibular üçüncü molar dişlerin çekim operasyonları en sık yapılan işlemlerden biridir ve postoperatif gelişen komplikasyonların görülme olasılığını azaltmak için NSAİİ'ler en sık araştırılan ilaçlardır. Deksketoprofen trometamol ve ketoprofenin gömülü kemik retansiyonlu mandibular üçüncü molar diş çekiminden sonra gelişen ağrının önlenmesinde rutin olarak tercih edilen ilaçlardandır. Ağrı çekim sonrası gelişen en önemli komplikasyonlarıdan biridir ve hastaların yaşam kalitesini olumsuz yönde etkilemektedir. Bu çalışmanın amacı, deksketoprofen trometamol ve ketoprofenin, kemik retansiyonlu gömülü mandibuler üçüncü molarların çekimi sonrası ağrı kesici etkinliklerinin karşılaştırılmasıdır. Çalışma, 2023 yılında Süleyman Demirel Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi Anabilim Dalı'ına başvuran hastalarda üzerinde gerçekleştirildi. Çalışmaya, panoramik radyografında çift taraflı olarak mezioangular pozisyonlu gömülü mandibular üçüncü molar dişi bulunan hastalar dahil edildi. Yaşları 18-35 arasında olan 80 hasta çalışmaya katıldı. Araştırmada kullanılan 2 ilacın operasyon sonrası kullanımlarının ağrı üzerindeki etkilerini değerlendirmek için VAS (Vizüel Analog Skala) kullanıldı. Postoperatif ağrı tedavisinin kalitesini değerlendirmek için de QUİPS anketi kullanıldı. Sonuçlar istatistiksel olarak değerlendirildi. Çalışmada gruplar arası istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar bulunmuştur. Postoperatif ketoprofen kullanımının deksketoprofen trometamole göre daha yüksek ağrı skorları gösterdiği tespit edilmiştir. Bunun yanında, çekim sonrasında deksketoprofen trometamol kullanımın ise hastalar tarafından daha yüksek memnuniyet skorları aldığı bulunmuştur. Ayrıca, ketoprofen kullanan hastaların postoperatif olarak daha fazla ağrı kesici ihtiyacı duyduğu görülmüştür. Çalışmada test edilen her iki ilaç için de hastalarda bir yan etki görülmemiştir.
Temporomandibular eklem internal düzensizliklerinin tedavisinde başvurulan artrosentez+PRP uygulamasında ultrason rehberliği etkinliğinin MRG ve klinik bulguların sonuçlarına göre araştırılması
Bu çalışmada, temporomandibular eklem internal düzensizliklerinin tedavisinde başvurulan artrosentez ve trombositten zengin plazma (PRP)'nin kombine uygulamasında ultrason rehberliği etkinliğinin manyetik rezonans görüntüleme (MRG) ve klinik bulguların sonuçlarına göre araştırılması amaçlanmıştır. Bu araştırma, prospektif, randomize ve kontrollü bir çalışma olarak planlanmıştır. Çalışmaya Ekim 2023 - Mart 2024 tarihleri arasında kliniğimize başvuran, 42 hasta dahil edilmiştir. Hastalar, iki eşit gruba ayrılmış: ultrason grubuna ultrason rehberliğinde, kontrol grubuna ise konvansiyonel yöntemle artrosentez ve PRP uygulamaları birlikte yapılmıştır. Artrosentez uygulamasında Tip II tek ponksiyonlu artrosentez (TPA) tercih edilmiştir. Hastalarda klinik olarak, görsel analog skala (VAS), maksimum ağız açıklığı (MAA), ipsilateral, kontralateral ve protruziv hareket ölçümleri yapılmış ayrıca artrosentez ve PRP uygulamalarının işlem süreleri ayrı ayrı kaydedilmiştir. Radyolojik değerlendirmede ise diskin formu, diskin posizyonu, kondil-disk uyumu, eklem efüzyonu, kapsüler genişlik, eklem yüzeylerinde dejenerasyon, kondil başının tipi ve kondildeki kemik iliği ödemi değerlendirilmiştir. Klinik değerlendirmeler pre-operatif, 1. hafta, 1. ay ve 3. ayda gerçekleştirilmiş; tedavi sonuçları ayrıca 3. ayda MRG ile değerlendirilmiştir. Yapılan ölçümlerin istatiksel analizinde SPSS 22 paket programı kullanılmıştır. Ultrason rehberliğinde yapılan Tip II TPA ve PRP'nin kombine uygulamasında, VAS, MAA, ipsilateral, kontralateral ve protrüziv hareket ölçümleri açısından pre-operatif durum ile 3. ay sonunda anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Ancak, ultrason rehberliğinde yapılan uygulamalarda MAA, ipsilateral, kontralateral ve protruziv hareketlerde daha hızlı sonuç alındığı gözlemlenmiştir. Tip II TPA ve PRP uygulama süreleri karşılaştırıldığında, ultrason rehberliğinde yapılan işlemlerin sürelerinin daha uzun olduğu bulunmuştur (p<0,05). Radyolojik değerlendirmede, her iki grupta da diskin formu, kondil-disk uyumu, kondil başının şekli ve kondil başının dejenerasyonun değişmediği, eklem efüzyonu ve kapsüler genişliğin benzer şekilde azaldığı, kondildeki kemik iliği ödeminin benzer şekilde değişim gösterdiği saptanmıştır (p>0,05). Sonuç olarak, ultrason rehberliğinde yapılan Tip II TPA ve PRP'nin kombine uygulamasında hastalarda daha erken klinik iyileşme gözlemlenmiş, ancak 3 aylık takip sonunda her iki yöntem de benzer sonuçlar elde edilmiştir. Anahtar Sözcükler: artrosentez, manyetik rezonans görüntüleme, ultrasonografi, temporomandibular eklem hastalıkları
Gömülü 20 yaş cerrahisinde yeşil renge ve 432 hz frekanslı müziğe maruz kalmanın hasta anksiyetesıne etkisinin değerlendirilmesi ve karşılaştırılması
Bu çalışma, gömülü mandibular üçüncü molar cerrahisi öncesinde uygulanan iki farklı non-farmakolojik müdahalenin — yeşil gözlük uygulaması ve 432 Hz frekanslı müzik dinletisinin — bireylerin stres ve anksiyete düzeyleri üzerindeki etkilerini fizyolojik, hormonal ve psikolojik göstergeler üzerinden karşılaştırmalı olarak değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Dental cerrahi öncesi dönemde kaygının azaltılması, hasta konforunu ve tedavi başarısını artırmakta, aynı zamanda postoperatif süreçte komplikasyonların azaltılmasına katkı sağlamaktadır. Bu doğrultuda, randomize, kontrollü ve prospektif bir klinik çalışma olarak tasarlanmıştır. Araştırmaya toplam 80 sistemik olarak sağlıklı birey dahil edilmiştir. Katılımcılar randomizasyon yöntemiyle dört gruba ayrılmıştır: kontrol grubu, yeşil gözlük grubu, 432 Hz müzik grubu ve kombine grup (yeşil gözlük + 432 Hz müzik). Müdahale öncesi ve sonrası değerlendirmeler; Dental Anksiyete Skalası (DAS), Durumluk Anksiyete Envanteri (STAI), Visual Analog Skala (VAS), tükürük kortizol düzeyi, nabız ve oksijen satürasyonu parametreleri üzerinden gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın bulgularına göre hem yeşil gözlük uygulaması hem de 432 Hz frekanslı müzik, bireylerin stres ve anksiyete düzeylerinde anlamlı azalma sağlamıştır. Özellikle kombine grubun, diğer gruplara kıyasla anksiyete ve stres parametrelerinde daha belirgin bir iyileşme gösterdiği saptanmıştır. Ayrıca, 432 Hz frekanslı müzik uygulamasının tek başına da anlamlı düzeyde kortizol düşüşü ve fizyolojik rahatlama sağladığı görülmüştür. Yeşil gözlük uygulamasının da stres yönetiminde etkili olduğu; vital bulgular üzerinde olumlu değişimlere neden olduğu tespit edilmiştir. Elde edilen veriler, dental cerrahi öncesi dönemde non-farmakolojik müdahalelerin, özellikle kombine yaklaşımın (yeşil ışık ve 432 Hz müzik) etkin ve güvenli bir yöntem olduğunu ortaya koymaktadır. Bu yöntemlerin, farmakolojik yaklaşımlara alternatif veya tamamlayıcı olarak dental anksiyetenin yönetiminde klinik uygulamalara entegre edilmesi önerilmektedir. Anahtar Kelimeler: Dental Anksiyete, 432 Hz Müzik, Yeşil Işık, Müzik Terapisi
İskeletsel sınıf 1, sınıf 2 ve sınıf 3 bireylerin mandibular kanal ve ramus morfolojilerinin retrospektif karşılaştırılması
Bu retrospektif çalışmanın amacı, iskeletsel sınıf 1, sınıf 2 ve sınıf 3 çene ilişkisine sahip bireylerin ortognatik tedavi öncesi tanı ve planlama amacıyla elde edilmiş olan konik ışınlı bilgisayarlı tomografi (KIBT) görüntülerinden alınan kesitlerde ramus ve mandibular kanal morfolojilerinin incelenerek farklılıklarının değerlendirilmesidir. Çalışmaya yaşları 18-50 arasında değişen klinik ve radyolojik muayenesi sonucu iskeletsel sınıf 2 (12 hasta) veya sınıf 3 (12 hasta) dentofasiyal deformite tanısı konulmuş hastalar ile rutin tedaviler için başvuran sınıf 1 (12 hasta) dentofasiyal ilişkiye sahip hastalar dahil edilmiştir. Hastalardan tedavi öncesi alınan konik ışınlı bilgisayarlı tomografilerden elde edilen DICOM görüntüleri Materialise Mimics 25.0.0.550 yazılımı kullanılarak üç boyutlu olarak değerlendirilmiştir. Elde edilen verilere Shapiro-Wilk, Wilcoxon, t-testi ANOVA testi, Welch ANOVA testi , Bonferroni testi, Kruskal-Wallis testi, Fisher-Freeman-Halton testi ve Mann-Whitney U uygulanarak istatistiksel analiz yapılmıştır. Mandibular foramen alt sınırının 4 mm üzerini lingula kabul ettiğimiz çalışmamızda , lingula -mandibular çentik arası mesafe sınıf 3 hasta grubunda diğer gruplara göre anlamlı şekilde uzun bulunmuştur. Sınıf 1 iskeletsel sınıflamaya sahip hasta grununda; 2.MBA bölgesinde kanalın bukkal kortikal kemiğe olan mesafesi, bukkal kortikal kemik ve bukkal süngerimsi kemik miktarı 1.MBA bölgesine göre fazlayken , 1. MBA bölgesinde kanalın inferior kortikal kemiğe olan mesafesi ve inferior kortikal kemik miktarının 2.MBA bölgesine göre fazla olduğu görülmüştür. Sınıf 2 iskeletsel sınıflamaya sahip hasta grununda; 1.MBA bölgesinde kanalın inferior kortikal kemiğe olan mesafesi ve inferior kortikal kemik miktarı 2. MBA bölgesine göre anlamlı derecede fazladır. Sınıf 3 iskeletsel sınıflamaya sahip hasta grununda ise; 1.MBA bölgesinde inferior kortikal kemik miktarı 2. MBA bölgesine göre anlamlı derecede fazla bulunmuştur. İkinci mandibular büyük azının en distalinden mandibular foramene olan mesafe ve mandibular foramen alt sınırının 4 mm üstü hizasında ramusun anteroposterior uzunluğunun, erkeklerde kadınlara kıyasla anlamlı olarak daha fazla olduğu görülmüştür. 1.MBA ve 2.MBA bölgesinde mandibular kanal ile inferior kortikal kemik arasındaki mesafe , 2.MBA hizasında mandibular kanalın bukkalindeki ve inferiorundaki süngerimsi kemik kalınlığı erkeklerde kadınlara kıyasla anlamlı derecede fazla bulunmuştur. İskeletsel sınıf 1, sınıf 2 ve sınıf 3 çene ilişkisine sahip bireylerin KIBT görüntülerinden alınan kesitlerde ramus ve mandibular kanal morfolojileri özellikle SSRO tekniğine yönelik olarak incelenmiş ve karşılaştırılmıştır. Farklı iskeletsel yapılara ve farklı cinsiyetlere sahip hastalar farklı morfolojik özellikler gösterebilmektedir . Hastalar arasındaki bu potansiyel anatomik farklılıklar ve risk faktörleri hakkında bilgi sahibi olmak cerrahi işlemler sırasında oluşma ihtimali olan komplikasyonların önüne geçilmesine ,operasyonların daha hızlı, güvenli ve kontrollü yapılmasına yardımcı olacaktır. Anahtar Kelimeler: KIBT, ortognatik cerrahi ,mandibular kanal morfolojisi, , ramus morfolojisi, iskeletsel sınıf 1, iskeletsel sınıf 2, iskeletsel sınıf 3
Mandibulanın konik ışınlı bilgisayarlıtomografi görüntülemesinden elde edilenradyomorfometrik indeksler ilemandibular angulus kırıklarının ilişkisinindeğerlendirilmesi
Bu çalışmanın amacı, mandibular angulus kırığı (MAK) oluşumuna neden olabilecek gonial açı, radyomorfometrik indeksler ve üçüncü molar diş varlığı durumlarının korelasyonunu değerlendirmektir. Çalışmaya, maksillofasiyal konjenital deformitesi bulunmayan ve mandibulasında angulus kırığı olan (20 hasta) ve angulus kırığı bulunmayan (35 hasta) toplam 55 hasta (40 erkek ve 15 kadın) dahil edilmiştir. Hastalardan başvuru sırasında konik ışınlı bilgisayarlı tomografi (KIBT) kayıtları alınmış ve DICOM görüntüleri, Materialise Mimics 25.0.0.550 yazılımı kullanılarak üç boyutlu olarak değerlendirilmiştir. Parametreler üzerinde t-testi, Mann-Whitney U, ki-kare ve Fisher'in kesin ki-kare testleri uygulanarak istatistiksel analiz yapılmıştır. MAK grubundaki hastaların medyan yaşı, MAK bulunmayan gruba göre anlamlı derecede daha düşük bulunmuş (p=0.002) ve erkeklerde daha yaygın olduğu tespit edilmiştir (p=0.030). Gonial açı, ramus yüksekliği ve genişliği, korpus yüksekliği, uzunluğu ve kalınlığı gibi anatomik ölçümler açısından iki grup arasında anlamlı bir fark saptanmamıştır. MAK grubundaki hastalarda gömülü üçüncü molar dişlerin varlığı daha sık gözlenmiş ve bu, kırık oluşumunda anlamlı bir etken olarak bulunmuştur (p=0.019). Kondil kırıkları, MAK bulunmayan grupta daha sık görülmüş, MAK grupta hiç kondil kırığı gözlenmemiştir (p<0.001). Düşme nedeniyle oluşan kırıklar, MAK bulunmayan grupta daha yaygınken (p=0.013), diğer travma nedenleri açısından iki grup arasında fark bulunmamıştır. Sağ ve sol tarafta yapılan ölçümlerde gonial açı ve diğer parametrelerde gruplar arasında anlamlı bir fark saptanmamıştır. Bu çalışmada, radyomorfometrik ölçümler, hata payını en aza indirmek ve daha doğru sonuçlar elde etmek amacıyla kırık fragmanlarının dijital redüksiyonu sonrası yapılmıştır. Gonial açı, ramus yüksekliği ve korpus parametreleri açısından anlamlı bir fark bulunmaması, daha geniş örneklem grupları ve dijital redüksiyon kullanılarak yapılacak gelecekteki çalışmaların, bu bulguların doğrulanmasına ve tedavi yaklaşımlarının optimize edilmesine katkı sağlayacağı düşünülmektedir.
Akut dental ağrılı bireylerde farklı ilaç kombinasyonlarının etkinliğinin değerlendirilmesi
Bu araştırmanın amacı akut dental ağrı tedavisinde naproksen sodyum + kodein fosfat (550/30 mg) ve deksketoprofen trometamol + parasetamol (25/300 mg) ilaçlarının etkinliğini değerlendirmektir. Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Diş Hekimliği Fakültesi, Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi Anabilim Dalı'na alt yarı gömülü yirmilik dişten kaynaklı akut perikoronitis şikayeti ile başvuran 62 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar randomize olarak iki gruba ayrılarak A grubuna naproksen sodyum + kodein fosfat (550/30 mg), B grubuna deksketoprofen trometamol + parasetamol (25/300 mg) verilerek ilk dozdan itibaren 6., 12., 18., 24. saatlerde ve 2., 3., 4., 5., 6. ve 7. günlerde hissettikleri ağrıyı VAS skoruna kaydetmeleri istendi. Toplanan veriler SPSS programı kullanılarak istatistiksel olarak analiz edilip yorumlandı. Çalışmadaki bireylerin 51'i kadın, 11'i erkekti ve yaş ortalamaları 22,94'tü. A ve B gruplarında ise yaş ortalamaları sırasıyla 23,74±5.4 ve 22,45±5,6 idi. A grubundaki hastaların %12,9' u erkek iken, kadın sayısı oranı ise %87,1'di. Buna karşılık, B grubundaki erkek ve kadın sayısı oranları sırasıyla %22,6 ve %77,4' tü. Her iki grubun başlangıç VAS değerleri benzer bulundu. Zamanlara göre gruplar arası VAS değişimlerine bakıldığında 7. günde B grubunda istatiksel olarak anlamlı bir değişim olduğu görüldü. Sonuç olarak VAS değerlerinin benzer olması akut ağrı tedavisinde deksketoprofen trometamol+parasetamol kombinasyonunun da akut ağrı tedavisinde çözüm olarak tercih edilebileceğini göstermektedir.
Temporomandibular eklem ağrısı olan hastalarda fonseca anamnestik indeks ve manyetik rezonans görüntüleme bulgularının değerlendirilmesi
Temporomandibular eklem kompleks bir yapıya sahiptir ve bu sebeple temporomandibular eklemi oluşturan yapılarda görülen bozukluklar, farklı temporomandibular hastalıkların oluşmasına sebebiyet verebilir. Temporomandibular eklem hastalıkları, temporomandibular eklemin internal yapısını, çiğneme kaslarını veya komşuluğundaki yapıları etkileyen ve belirli semptomlarla kendini gösteren hastalıklardır ve temporomandibular eklem düzensizlikleri (TMD) olarak da ifade edilir. Literatürde TMD'lerin birden fazla sınıflaması mevcuttur. Bu sınıflandırma sistemlerinden bir tanesi olan Temporomandibular Eklem Düzensizlikleri İçin Tanı Kriterleri (TMD/TK) kapsamlı bir değerlendirme aracıdır ve uygulanması eğitim gerektirir. Bunun dışında TMD' nin şiddetini belirti ve semptomlara göre değerlendiren Fonseca Anamnestik İndeksi (FAI) önerilmiştir. Bu tez çalışmasının amacı; günümüzde TMD değerledirmesi için kullanımı yaygınlaşan FAI'nin, TMD değerlendirmesinde altın standart bir yöntem olan manyetik rezonans görüntüleme (MRG) bulguları ile karşılaştırması yapılarak bu indeksin klinik rutinde kullanımının uygunluğunu değerlendirmektir. Çalışmamızda, TMD semptomları görülen 221 hasta değerlendirmeye alındı. Bu hastalara öncelikle FAI değerlendirmesi yapıldı ardından çift taraflı TME MRG'leri incelendi. Hastaların FAI değerlendirmesine göre ölçülen TMD'leri şiddetlerine göre gruplandırıldı. Aynı hastaların kondil dejenerasyonları, disk morfolojileri, disk/kondil ilişkileri ve efüzyon durumları MRG incelemeleri ile değerlendirildi ve bu bulguların FAI ile ölçülen TMD şiddetleri ile karşılaştırmaları yapıldı. Manyetik rezonans görüntülemeye göre disk/kondil ilişkisi normal, redüksiyonlu disk deplasmanı olan ve redüksiyonsuz disk deplasmanı olan hastalarda FAI' ye göre ölçülen TMD şiddeti arasındaki ilişki istatistiksel olarak anlamlı bulunamamıştır. Disk yapısı ile FAI' ye göre ölçülen TMD şiddeti arasında da anlamlı bir ilişki olmadığı bulunmuştur. Kondil dejenerasyonunun şiddetinin artmasıyla FAI' ye göre TMD şiddeti arasında anlamlı pozitif ilişki olmadığı gösterilmiştir. Efüzyon ağrı ile ilişki inflamatuar bir durumdur. Efüzyonla, belirlenen TMD şiddeti arasında pozitif ilişki olmadığı bulunmuştur. Yapılan karşılaştırma bulgularının sonucu FAI skorlaması ile ölçülen TMD' nin MRG bulguları ile desteklenemeyeceği yönündedir.
Atrofik total dişsiz maksillanın dental implant destekli protetik rehabilitasyonunda uygulanan subperiosteal implantlatın ve zigomatik implantların konvansiyonel intraosseoz dental implantlar ile 3-boyutlu sonlu elemanlar stres analizi kullanarak karşılaştırılması
Total dişsiz atrofik maksillanın sabit protetik restorasyonunda çeşitli tedavi yöntemleri bulunmaktadır. Bu tedavi yöntemleri içerisinde kemik ogmentasyonu ile birlikte konvansiyonel implant tedavisi uygulamak en sık kullanılan tekniktir. Kemik ogmentasyon işlemleri içerisinde otojen kemik greftinin kullanılması altın standart olarak görülmektedir. Greftlenecek alanın büyüklüğü göz önüne alındığında iliak kemik ideal bir ekstraoral dönor sahadır. İliak kemik grefti ile çene kemiklerinin rekonstrüksiyonu genel anestezi koşullarında yapılması gereken invaziv bir cerrahi işlemdir. Operasyon sonrası hastanın hastanede yatışı gerekmektedir. Protetik rehabilitasyona geçme süresinin uzun olması, iliak kemik greftinde iyileşme dönemindeki kemik rezorpsiyonunun fazla olması, operasyon sonrası greftin alındığı bölgede ağrı, sinir hasarı ve yürüme bozuklukları gibi birtakım dezavantajları mevcuttur. Tüm bu dezavantajları azaltmak için atrofik üst çenelerde zigoma implantların ve subperiosteal implantların kullanılması alternatif yöntemler olarak literatürde sunulmaktadır. Ancak zigoma ve subperiosteal implantların okluzal kuvvetlere vermiş oldukları yanıt tam olarak bilinmemektedir. Hâlbuki dental implantların okluzal kuvvetlere vermiş oldukları yanıt uzun dönem klinik sonuçları etkilemektedir. Bizim çalışmamızın amacı iliak greft, zigomatik implant, titanyum subperiosteal implant ve polieter eter keton (PEEK) subperiosteal implantın okluzal kuvvetler altında gösterdiği stres değerlerini sonlu elemanlar stres analizi yöntemiyle inceleyerek total dişsiz atrofik maksillaya sahip hastalara en doğru cerrahi tekniği seçmektir. Çalışmamızda bilgisayar ortamında tomografik kayıtlardan yararlanılarak ileri derecede atrofi gösteren total dişsiz maksilla modeli oluşturulmuştur. Bu model üzerine 4 ayrı tedavi planlaması uygulanmıştır. İliak kemik grefti ile kemik artırımı yapılıp 2, 4 ve 6 numaralı dişler hizasına 6 adet dental implant yerleştirilen maksilla birinci modeldir. Ramus kemik grefti ile kemik artırımı yapılıp 6 numaralı diş hizasına 2 adet zigomatik implant ve 2 ve 4 numaralı dişler hizasına 4 adet dental implant yerleştirilen maksilla ikinci modeldir. Titanyum subperiosteal implant uygulanan maksilla 3. model ve PEEK subperiosteal implant uygulanan maksilla 4. modeldir. Çalışmamızda 3,75 mm çapında 10 mm uzunluğunda Brånemark System (Nobel Biocare AB, Goteborg, Sweden) dental implantlar, 4,1 mm çapında 35 mm uzunluğunda Brånemark System zigomatik implantlar (Nobel Biocare AB, Goteborg, Sweden) kullanılmıştır. Oluşturulan modelde zigomatik implantlar intrasinüs tekniğiyle yerleştirilmiştir. 2, 4 ve 6 numaralı dişler hizasından vertikal olarak 150 N, oblik olarak 30 derece açıyla 50 N kuvvet uygulanmıştır. Uygulanan kuvvetler sonucunda kortikal ve trabeküler kemikte biriken gerilme ve sıkışma stresi, implant, abutment ve metal altyapıda biriken Von Mises stres değerleri sonlu elemanlar stres analizi ile incelenmiştir. Çalışmamızın sonucuna göre kemik üzerinde en fazla sıkışma stresi PEEK ile üretilen subperiosteal implant uygulanan modelde görülürken en fazla gerilme stresi ise iliak greft uygulanan maksilla modelinde izlenmiştir. Metal alt yapı üzerinde oluşan stresler en fazla titanyum subperiosteal implant uygulanan modelde bulunmuştur. Vertikal kuvvetler altında en fazla stres iliak greft uygulanan modeldeki implantlarda görülmekteyken oblik kuvvetler altında en fazla stres zigomatik implant uygulanan grupta oluşmuştur. Bu sonuçlara göre atrofik total dişsiz maksillanın sabit protetik rehabilitasyonu için oluşturulan 4 senaryoda fonksiyonel kuvvetler altında kemik, implantlar, abutment ve metal alt yapıda oluşan stres değerlerine bakıldığında tedavi seçeneği olarak ideal bir seçenek olmadığı görülmektedir. Bu nedenle her hasta kendi içinde değerlendirilmeli ve hasta için en ideal tedavi seçeneğine karar verilmelidir.
Farklı eksternal sinüs lifting tekniklerinin perioperatif komplikasyonlar ve hasta konforu üzerine etkilerinin karşılaştırılması
Amaç: Bu prospektif randomize, kontrollü, klinik çalışmanın amacı farklı eksternal sinüs lifting tekniklerinin perioperatif komplikasyonlar ve hasta konforu üzerine etkilerinin araştırılmasıdır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma maksilla posterior bölgede diş eksikliği şikâyeti ile başvuran ve dahil olma kriterlerini sağlayan hastalar ile yürütülmüştür. Lifting işlemi uygulanacak sinüsler cerrahi rehber ile piezo cerrahi grubu, lateral sinüs lift için özel tasarlanmış frez grubu ve konvansiyonel grup olmak üzere 3 gruba randomize olarak ayrılmıştır. İntraoperatif süreçte komplikasyonlar, operasyon sahasına ulaşım kolaylığı ve operasyon süresi kaydedilmiştir. Görsel analog skala (VAS) ile ağrı düzeyi ve ağrı kesici tüketimi postoperatif 7 gün boyunca, ödem düzeyi postoperatif 2. ve 7. günlerde kaydedilmiştir. Hasta beklenti ile deneyimi ve Ağız Sağlığı Etki Ölçeği-14 (OHIP-14) ile yaşam kalitesi postoperatif 7. günde değerlendirilmiştir. Bulgular: Bu çalışmada 26-70 yaşları arasında 16 erkek, 11 kadın 27 gönüllüde toplam 30 sinüs lifting operasyonu gerçekleştirilmiştir. Gruplar arasında operasyon ve osteotomi süreleri, ağrı, ağrı kesici tüketimi, ödem, hasta deneyimi ve yaşam kalitesi bakımından istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmazken (p>0.05), membran elevasyon süresi (p=0.015) ve sahaya ulaşım rahatlığı (p<0.001) açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar gözlenmiştir. Sonuç: Elde edilen veriler ışığında cerrahi rehber destekli piezo cerrahi yaklaşımın operasyon süresi, sahaya ulaşım ve yaşam kalitesi göz önünde bulundurulduğunda klinik pratikte sağlayabileceği avantajlar açısından tercih edilebilecek bir yaklaşım olabileceği, bununla birlikte sinüs lateral duvarının kalınlığının fazla olduğu vakalar gibi daha yüksek ödem öngörülen durumlarda lateral sinüs lift için özel tasarlanmış frezlerin kullanımının postoperatif ödem yönetimi açısından avantajlı olabileceği sonucuna varılmıştır.
Bilateral gömülü 3. molar cerrahisinde, konsantre büyüme faktörü (KBF) uygulamasının postoperatif ağrı ve ödem üzerine etkisinin araştırılması
Ağız içerisine çeşitli sebeplerden dolayı süremeyen ve gömülü kalan dişlerin çekim kararı verildikten sonra özellikle mandibular yirmi yaş dişi çekimi sonrası meydana gelen ağrı, ödem gibi hastanın sosyal hayatını etkileyen komplikasyonlar meydana gelmesi inflamasyonun doğal sonucu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu durumun önüne geçmek için, hastanın operasyon sonrası konforunu arttırmak için operason öncesinde, operasyon sırasında ve operasyon sonrasında çeşitli teknikler kullanılmaktadır: İşlem öncesi premedikasyon, çekim soketlerine prf yerleştirilmesi, çeşitli flep dizaynları vs... Bu çalışmada hastaların postoperatif ödem ve ağrı miktarını azaltmak amacıyla gömülü yirmi yaş dişi çekim soketlerine; hastaya ek bir maliyet getirmeksizin kendi venöz kanınından elde edilmiş kontsantre büyüme faktörü yerleştirilmiştir. Bu çalışmaya Ege Üniverstesi Diş hekimliği fakültesi Ağız, Diş Ve Çene Cerrahisi Anabilim Dalı'na başvuran hiçbir sistemik hastalığı bulunmayan bilateral simetrik gömülü mandibular yirmi yaş dişine sahip ve çekim endikasyonu almış 49 hasta dahil edilmiştir. Standardizasyonu sağlamak amacıyla operasyonlar aynı cerrah tarafından yapılmış, konsantre büyüme faktörleri aynı cihaz tarafından elde edilmiş ve hastalara post-op aynı medikasyon uygulanmıştır. Hastaların aynı seansta çift taraflı gömülü yirmi yaş dişleri operasyonla alınıp çekim soketlerinden birine konsantre büyüme faktörü yerleştirildi diğer çekim soketi ise kontrol amaçlı boş bırakıldı. Hastalar operasyon sonrası ikinci gün ve yedinci gün kontrole çağırılıp ödem miktarları ölçüldü ayrıca hastalara ağrılarının değerlendirilmesi için vas skalası uygulandı. Çalışmaya dahil edilen 49 hastanın post operatif ödem miktarlarının karşılaştırılması sonucu hem klinik olarak hem de istatiksel olarak konsantre büyüme faktörü yerleştirilen bölgede yerleştirilmeyen bölgeye göre daha az ödem meydana geldiği tespit edilmiştir. Ayrıca Vas skalası incelendiğinde yine KBF kullanılan tarafta istatiksel olarak daha az ağrı meydana geldiği görülmüştür(p<0,05). Sonuç olarak KBF' nin gömülü diş çekimi sonrası ödem ve ağrı oluşumunu azalttığı görülmüştür. KBF' nin ödem ve ağrı dışında ; cep derinliği üzerine etkisi, kanama üzerine etkisi , kemik remodelasyonu hızına etkisi gibi konularda yüksek sayıda hasta grubu içeren çalışmalarla değerlendirilmesine ihtiyaç duyulmaktadır.
Evaluation of the stress distribution on the inferior alveolar nerve in mandibular advancement and counterclockwise rotation surgery with THREE-dimensional finite element analysis
Introduction: Sagittal split osteotomy is a frequently used treatment for the correction of hypoplasia and hyperplasia of the mandible. Temporary or permanent hypoesthesia of the inferior alveolar nerve is a common complication of this procedure. Especially in cases where the mandible is advanced, the tension on the nerve is higher. This condition affects nerve conduction. Accordingly, it affects the duration of post-operative hypoesthesia. Although it is known clinically that the tension in the nerve increases as the amount of mandibular advancement increases, there is no study in the literature on inferior alveolar nerve tension in cases where counter clock-wise rotation of the mandible is performed. The aim of this study is to compare the tension in the inferior alveolar nerve in models with different amounts of advancement and counterclockwise rotation. Materials and methods: For this experimental study, a 3D finite element model of the mandible was created from 0.5 mm serial axial sections from two-dimensional (2D) computerized tomography (CT) images using 3D DOCTOR. The precise organic properties of cortical and cancellous bone structures are considered isotropic, homogeneous and linearly elastic. The organic properties of the inferior alveolar nerve are considered viscoelastic and homogeneous. In the study, a total of 6 models were used. Different amounts of advance in the linear direction to 3 of these models; The other 3 were rotated counterclockwise in combination with different amounts of advancement. First model 6mm, second model 9mm, third model 12mm linear advancement; The fourth, fifth and sixth groups were rotated 10 degree counterclockwise with 6.9 and 12 mm advancement, respectively. Then, the tensile stress of the inferior alveolar nerve in each model was calculated. Finite element solver software was used to calculate the stresses in each model. Stress lines were calculated and drawn in the inferior alveolar nerve tissue and fixation devices. By comparing the tension values in the nerve with each other, the effect of orthognathic surgery on the risk of nerve damage was evaluated. Results: In Model 1, Von Mises stress value: 1724, Pmax stress value: 2864, Pmin stress value: -1009, has occurred as a result of 6 mm linear advancement. In Model 2, the Von Mises Stress value: 2585, Pmax stress value: 4296, Pmin stress value: -1513 has occurred as a result of 9 mm linear advancement. In Model 3, Von Mises stress value: 3443 is: 3447, Pmax stress value: 5728, Pmin stress value: -2018 has occurred as a result of 12 mm linear advancement. In Model 4, Von Mises stress value: 1739, Pmax stress value: 2867, Pmin stress value: -1029 has occurred as a result of 6 mm linear advancement and 10 degrees counterclockwise rotation movement. In Model 5, Von Mises stress value: 2600, Pmax stress value: 4299, Pmin stress value: -1532has occurred as a result of 9 mm linear advancement and 10 degrees counterclockwise rotation movement. In Model 6, Von Mises stress value: 3461, Pmax stress value: 5731, Pmin stress value: -2036, has occurred as a result of 12 mm linear advancement and 10 degrees counterclockwise rotation movement. Von mises values are listed as M6>M3>M5>M2>M4>M1. Von mises values are listed as M6>M3>M5>M2>M4>M1. Minimum principal stress values are listed as M1>M4>M2>M5>M3>M6. Conclusion: The main reason for the stress on the inferior alveolar nerve after SSRO is the amount of advancement rather than the rotational movement. When the amount of mandibular advancement increases by 2 times, it is seen that the stresses on the nerve increase approximately 2 times. Key words: mandibular advancement, counter-clockwise rotation, inferior alveolar nerve, finite element analysis
Diş çekimi sonrasında gözlenen alveolit vakalarınındeğerlendirilmesi
Giriş: Diş çekimi sonrasında çekim soketinin intraosseöz kanlanması ve organize olan pıhtı, yara iyileşmesinin temelini oluşturur. Bu durum bir dizi yolak içeren kompleks bir olaydır. Meydana gelen bu iyileşme organizasyonunun bir adımında sıkıntı yaşandığında pıhtının organize olamaması, fibrinolize uğraması ya da fiziki olarak kaybı meydana gelir. Açığa çıkan kemik dokusu yoğun bir ağrıya sebep olabilir ayrıca mikroorganizmalara karşı da savunmasız bir hal alır. Bu durum alveolit bir diğer adıyla dry soket olarak adlandırılır. Gereç ve Yöntem: Yaptığımız çalışmada Necmettin Erbakan Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi Kliniğine başvuran 200 hasta üzerinde yapılan anket çalışmasında alveolit görülme sıklığının ortaya koyulması, cinsiyet- yaşa göre dağılımı, alveolit etiyolojisinin değerlendirilmesi (sigara kullanımı/sıklığı, diş fırçalama sıklığı, oral hijyen, travmatik diş çekimi vs.) amaçlanmıştır. Bulgular: Çalışmamızda alveolitin en sık görüldüğü yaş aralığı 58 yaş ve üzeri hasta grubu olduğu tespit edilmiştir. Kadınlarda erkeklere oranla daha fazla görüldüğü; oral hijyen, halitozis, travmatik çekim ve sigara içmenin de anlamlı bir etki yarattığı belirlenmiştir. Sonuç: Alveolitin yaş, cinsiyet, diş çekim bölgesi, sigara içme ve diş fırçalama alışkanlığı ile direk olarak ilişkisi olduğu sonucuna varıldı. Anahtar Kelimeler: alveolit, alveolitisin görülme sıklığı, diş çekimi, fibrinoliz, oral hijyen
Antirezorptif ilaç reçete eden tıp hekimlerinin ilaçlarla ilişkili çene osteonekrozu hakkındaki yaklaşımı ve farkındalıkları
Amaç: Antirezorptif veya antianjiojenik ajanlarla tedavi gören ya da tedavi geçmişi olan, baş boyun bölgesinden radyoterapi almamış, baş boyun bölgesinde metastatik hastalığı bulunmayan hastaların maksillofasiyal bölgelerinde 8 haftadan daha uzun süredir var olan, intraoral veya ekstraoral bir fistülle ilişkili olabilen ekspoze kemik varlığı medikal ilaçlarla ilişkili çene osteonekrozu (MRONJ) olarak tanımlanmaktadır. MRONJ'a neden olan başlıca ajanlar bifosfonatlardır. Bifosfonatlar günümüzde kemiğin metabolizmal hastalıkları ve malignitelerin iskeletsel etkilerini tedavi etmek için sıklıkla kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, antirezorptif ilaç reçete eden tıp hekimlerinin MRONJ hakkındaki farkındalıklarını ve bu konu ile ilgili yaklaşımlarını değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza dahiliye, onkoloji, ortopedi ve fizik tedavi ve rehabilitasyon anabilim dallarında uzman olarak görev yapan 81 tıp hekimi katılmıştır. MRONJ ile ilgili 15 soru içeren anket formları hekimler tarafından doldurulmuş ve hekimlerin MRONJ ile ilgili farkındalıkları değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmamıza katılan uzman hekimlerin zolendronatı diğer antirezorptif ilaçlara göre daha fazla reçete ettikleri ve bifosfonat grubu ilaçları en sık osteoporoz için reçete ettiklerini belirlenmiştir. Hekimlerin damar içi uygulanan bifosfonatları oral bifosfonatlara göre fazla reçete ettiği görülmüştür. Çalışmamıza katılan uzman hekimlerin yaklaşık yarısının MRONJ hakkında bilgi sahibi olduğu ve sadece %21'inin antirezorptif tedavi öncesinde hastalarını dental muayene için yönlendirdiği tespit edilmiştir. Hekimlerin MRONJ riskini değerlendirmek için biyokimyasal testlere başvurma oranı %30.9'dur. Sonuç: MRONJ ile ilgili farkındalıkların artması için tıp ve diş hekimliği alanları arasında multidisipliner bir yaklaşım ile iyi koordine edilmiş bir konsültasyon sistemi oluşturularak hastaların antirezorptif ilaç tedavisi öncesinde dental muayenelerinin ve girişimsel dental işlemlerinin yapılması gerekmektedir. Bu konu ile ilgili farkındalık düzeyinin artması için akademik yayın, eğitim seminerleri veya sempozyum gibi eğitim stratejileri oluşturulmalıdır.
Gömülü alt üçüncü molar dişlerin piezocerrahi ve geleneksel yöntemler kullanılarak yapılan cerrahi çekiminden sonra ortaya çıkan morbidite ve alveol iyileşmesinin karşılaştırılmalı olarak değerlendirilmesi
Gömülü alt üçüncü molar dişlerin cerrahi çekimleri oral cerrahide sıklıkla gerçekleştirilen ve operasyon sonrası ortaya çıkan komplikasyonları ile hastaların yaşam kalitesini kötü etkileyebilmektedir. Bireysel biyolojik farklılıklar, alveolün boyutu ve çekim sırasındaki travma miktarı diş çekim soketi ve çevre dokuların iyileşmesini etkileyen faktörler arasındadır. Gömülü diş çekimi operasyonlarında genellikle rotasyonel enstrümanlar kullanılmaktadır. Bununla birlikte aşırı ısınmaları veya kemiğin fragmantasyonu, osteotomi sırasında bir smear tabakasının oluşumu ve komşu dokulara zarar verme ihtimalleri sebebiyle tercih edilmeyebilirler. Gömülü alt yirmi yaş dişlerinin çekiminde kullanılan diğer bir yöntem olan piezocerrahi ultrasonik frekans kullanılarak kesinin yapıldığı selektif bir mikrometrik tekniktir. Piezo cihazının kullanımıyla postoperatif ağrı, trismus, ödem ve nörolojik kompliksyonların azalabileceği bildirilmekte ve hayvan çalışmaları piezocerrahi ile iyi bir kemik iyileşmesi sağlanabileceğini göstermektedir. Dezavantajı ise operasyon süresindeki artıştır. Çalışmamızın amacı, gömülü alt üçüncü molar dişlerin piezocerrahi ve geleneksel döner aletler kullanılarak yapılan cerrahi çekimlerinde operasyonun süresi ve diş çekimlerinden sonra ortaya çıkan ağrı, trismus, ödem, enfeksiyon, nörolojk komplikasyonlar ile alveol kemiğinin iyileşmesinin karşılaştırılmalı olarak değerlendirilmesidir. Çalışmamızda 18-32 yaşları arasındaki bireylerde, panoramik filmlerinde bilateral, benzer cerrahi zorlukta olduğu düşünülen ve Pell-Gregory Sınıflaması'na göre klas 2, pozisyon B mezioanguler ile vertikal gömülü olan üçüncü molar dişler çalışmaya dahil edilmiştir. Bu çalışma 21 hastanın sağ ve sol olmak üzere toplam 42 dişi üzerinde yapılmıştır. Bireylerde bulunan bilateral gömülü dişler randomize bir şekilde bir tarafta piezocerrahi diğer tarafta ise geleneksel döner aletler yardımıyla çekilmiştir. Piezocerrahi ve geleneksel yöntemler ile yapılan diş çekimlerinde aynı bireylerde postoperatif semptomların karışmaması adına diş çekimleri 2 hafta ara ile yapılmıştır. Postoperatif ağrı değerleri VAS skalası ile, ödem değerleri preoperatif ve 1., 3. ve 7. günlerde angulus mandibula ile tragus, göz kenarı, burun kanadı, dudak köşesi, çene ucu arası mesafeler ölçülerek ve ağız açıklığı değerleri preoperatif ve 1, 3 ve 7. günlerde alt ve üst keserler arası mesafe olarak ölçülmüştür. Nörolojik komplikasyon, alveoler osteitis ve enfeksiyon verileri hastaların kontrol randevularında değerlendirilmiştir. Alveol kemiğindeki iyileşmenin değerlendirilmesi için hastalardan 3. ve 6. aylarda panoramik film alınıp Adobe Photoshop uygulamasının Histogram aracındaki grilik değerlerine bakılıp karşılaştırılmıştır. Veri analizinde SPSS 26 paket programı kullanılmıştır. Verilerin normal dağılım gösterip göstermediğini anlamak için normallik testlerinden Shapiro Wilk kullanılmıştır. Tek bir gruba ilişkin iki farklı ölçüm ortalamasının karşılaştırılmasında bağımlı gruplar t testi yöntemi, ikiden fazla ölçümün karşılaştırılmasında ise tekrarlı ölçümlerde ANOVA yöntemleri kullanılmıştır. Piezocerrahi yönteminde operasyon süresi geleneksel yönteme kıyasla daha fazladır. Geleneksel yöntemde operasyon sonrasında 1., 3. ve 7. günlerdeki ödem, operasyon öncesine göre önemli olarak artmıştır. Piezo yönteminde ödem operasyon sonrası 1. ve 3. günlerde artmış, 7. günde ortadan kalkmıştır. Ödem miktarı yöntemler arasında karşılaştırıldığında yalnızca Angulus-Tragus ölçümleri operasyon sonrası 1., 3. ve 7. günlerde geleneksel yöntemde daha fazla olarak bulunmuştur. Geleneksel yöntemde ödem operasyon sonrası 3. günde en fazla, 7. Günde ise en azdır. Piezocerrahi yönteminde ödem operasyon sonrası 1. ve 3. günlerde benzer, 7. günde en azdır. Ağız açıklığı geleneksel yöntemde operasyon sonrası 1., 3. ve 7. günlerde operasyon öncesine göre önemli miktarda azalmıştır. Piezocerrahi yönteminde ağız açıklığı operasyon sonrası 1 ve 3. günlerde operasyon öncesine göre önemli miktarda azalmış ve 7. günde operasyon öncesi değere ulaşmıştır. Operasyon sonrası ağız açıklığı yöntemler arasında karşılaştırıldığında piezocerrahi yönteminde istatistiksel olarak önemli derecede daha fazladır. Her iki yöntemde de ağız açıklığı 1. günden 7. güne istatistiksel olarak önemli miktarda artmıştır. Operasyon sonrası ağrı düzeyleri yöntemler arasında karşılaştırıldığında postoperatif 6. saatten 4. güne kadar ağrı geleneksel yöntemde piezocerrahi yöntemine göre daha fazladır. 5, 6 ve 7. günlerde farklılık yoktur. Her iki yöntemde de ağrı 6. saatten 4. güne kadar azalmıştır. 4. günden sonraki azalmalar ise istatistiksel olarak önemli bulunmamıştır. Operasyon sonrası 3. ve 6. aylardaki alveol kemik iyileşmesi histogram ile değerlendirildiğinde iki grup için de ortalama değerler birbirine benzese de piezocerrahi tarafında istatistiksel olarak alveol kemik iyileşmesi 3. ve 6. aylarda geleneksel yönteme kıyasla daha fazladır. Geleneksel yöntem ile yapılan çekimlerin birinden sonra geçici parestezi meydana gelmiş olup, 2 hafta sonra iyileşme görülmüştür. Piezocerrahi ile yapılan çekimlerden sonra nörolojik komplikasyon meydana gelmemiştir. İki yöntemle yapılan çekimlerden sonra alveoler osteitis ve enfeksiyon da görülmemiştir. Sonuç olarak, zamanla geliştirilecek olan hızlı piezo cihazları ile operasyon süresinin geleneksel yöntemlerle yapılan operasyonların süresine yaklaşacağı ve bu sürelerdeki farklılıklardan dolayı oluşabilecek komplikasyonların minimuma ineceği düşünülmektedir. Dolayısıyla piezocerrahinin güvenli ve gelecek vaat eden bir teknik olduğunu düşünmekteyiz.
Sagittal split ramus osteotomisinde farklı plaklarla yapılan fiksasyon yöntemlerinin deneysel olarak karşılaştırılması
Amaç: Sagittal split ramus osteotomisi (SSRO) sonrası relaps beklenen mandibular hareketlerde segmentlerin stabilizasyonu iyi olmalıdır. Bu çalışmanın amacı; mandibulanın büyük ilerletme gerektirdiği durumlarda rekonstrüksiyon plak, çift miniplak ve tek miniplak sistemlerinin stabilitesini karşılaştırmaktır. Materyal ve Metot: Çalışmamızda SSRO yapılan 45 adet koyun hemimandibulasına uygulanan 3 farklı fiksasyon yönteminin stabilitesini karşılaştırdık. Segmentler 7 milimetre (mm) ilerlemiş olacak şekilde fiksasyon işlemi yapılmıştır. 1. grupta; 1 adet 4 delikli miniplak ve 4 adet 2 mm kalınlığında 7 mm uzunluğunda vida ile, 2. grupta; 2 adet 4 delikli miniplak ve 8 adet 2 mm kalınlığında 7 mm uzunluğunda vida ile, 3. grupta; 1 adet 4 delikli rekonstrüksiyon plak ve 4 adet 2.7 mm kalınlığında 7 mm uzunluğunda vida ile fiksasyon işlemini gerçekleştirdik. Denekleri çelik bir aygıt ile servohidrolik test cihazına yerleştirdik. Molar dişler üzerine 10 Newton'dan (N) 200 N'a kadar artan kuvvetler uyguladık. Segmentlerdeki yer değiştirme ve standart sapma (SS) değerleri bilgisayarda kaydedildi. Çalışmadaki değişkenlerin normal dağılıma uygunluğu grafiksel olarak ve Shapiro-Wilks testi ile değerlendirildi. Gruplara göre karşılaştırılmasında Kruskal-Wallis non-parametrik varyans analizine başvurulmuştur. İkili karşılaştırmalarda bonferroni düzeltmesi yapılarak analiz sonuçları verildi. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0.05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Tek miniplakta ortalama yer değiştirme miktarı çift miniplak ve rekonstrüksiyon plağa göre uygulanan tüm kuvvetlerde anlamlı derecede daha yüksektir. Çift miniplak ve tek rekonstrüksiyon plak gruplarında ortalama yer değiştirme değerleri benzer saptandı. Sonuç: SSRO sonrası relaps beklenen mandibular hareketlerde; çift miniplak ve tek rekonstrüksiyon plağı yeterli stabiliteyi sağlarken tek miniplak sağlayamaz. Bu çalışmanın sonucunda; rekonstrüksiyon plağı ve çift miniplağın, relaps beklenen mandibular hareketlerde kullanılabileceğini önermekteyiz.
Apikal rezeksiyon operasyonunda kullanılan retrograd dolgu materyallerinin yeni kemik oluşumuna etkisinin retrospektif olarak karşılaştırılması
Ömaç: Çalışmamızda, MTA, bioagregat ve guta dağlama ile apikal rezeksiyon yapılan hastalarında kemik kazanım miktarı açısından karşılaştırılmalı olarak değerlendirilmesi amaçlandı. Materyal ve Metot: 01.01.2013 – 01.11.2020 tarihleri arasında Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi Anabilim Dalı'nda tedavi görmüş olan konservatif endodontik tedaviler ile yanıt alınamamış apikal lezyonlu dişleri bulunan hastalar değerlendirmeye alınmıştır. Endodontik tedavi görmüş ve apikal rezeksiyon işlemi uygulanmış 18 yaşından büyük hastalarda, kullanılan tekniğe göre MTA, bioagregat ve guta dağlama yöntemi uygulanan hastaların retrospektif verileri incelenerek gruplara ayrılmıştır. Hacim ölçümleri, işlem öncesi ve 6 ay sonrasındaki volumetrik tomografilerinde hacimsel ölçümler arasındaki fark üzerinden yapılmıştır. Alan ölçümleri işlem öncesi ve 6 ay sonrasındaki röntgenlerde, defektin horizontal ve vertikal en geniş noktaları esas alınarak yapılmıştır. Ölçümlerde Dolphin Imaging 11.8 dijital görüntüleme ve analiz programı ile kullanılmıştır. Gerçekleştirilen işlemler ve retrograd dolgu materyalleri hasta kayıt sisteminden ve formlarından temin edilmiştir. Hastaların yaş, cinsiyet, lezyon boyutu, kullanılan retrograd materyali kayıt altına alınmıştır. Çalışmamızda Mann-Whitney U ve Kruskal-Wallis parametrik olmayan istatistiksel analiz testleri uygulanmıştır. Bulgular: Arşivlerden elde edilen veriler incelendiğinde 40 hastadan alan ölçümü, 5 hastadan ise hacim ölçümü yapıldığı belirlenmiştir. 6 aydaki kemik kazanımı açısından alansal ve hacimsel ölçümler sonucundan MTA, bioagregat ve guta dağlama uygulanan hastalar arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır(P<0.05). Lezyon boyutları büyük olan hastalarda kemik dolum miktarının daha fazla olduğu gözlenmiştir. Rezeksiyon miktarın MTA uygulanan hastalarda daha yüksek bulunmuştur. Sonuç: Çalışmamızda, apikal rezeksiyon işleminde guta dağlama yöntemi, MTA ve bioagregat retrograd dolgu materyalleri arasında kemik kazanımı açısından anlanmlı bir fark bulunmamıştır. Anahtar Kelimeler: Apikal Rezeksiyon, Bioagregat, Kemik Kazanımı, MTA,
Diş Hekimliği Fakültesi öğrencilerinin dental implant konusundaki bilgi düzeylerinin değerlendirilmesi
Amaç: Günden güne hekimler ve hastalar arasında artan tercih sebebi olmasıyla modern diş hekimliğinin geleceğinde önemli yere sahip olacağı düşünülen implant uygulamalarının diş hekimliği öğrencileri arasındaki bilgi düzeylerinin araştırılması amaçlanan bu tez çalışmasında katılımcılara hakimiyet sahibi olmaları gereken günlük mesleki beceriler dışında bilgili ve yenilikleri takip eden hekimler olmaları yolunda sorulardan oluşan anket çalışması yapılmıştır. Materyal ve Metot: Anket çalışması yaş ve cinsiyet gibi demografik bilgilere ek olarak beşli Likert ölçeği kullanılarak 20 sorudan oluşmaktadır. Anket gönüllülük esasına dayalı olarak katılımcılardan aydınlatılmış onam formu alındıktan sonra yazılı bir şekilde gerçekleştirilmiştir. p<0.05 değeri istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Sorulara verilen yanıtlar toplam puan üzerinden incelendiğinde en yüksek puanlı cevap verilen soru postoperatif ayrıntılı bilgilendirme ve düzenli hasta takibinin önemi ile ilgili olan soruyken, en düşük puanlı cevap verilen soru lisans düzeyindeki eğitim sonrası ileri implant cerrahisi yapılabileceğini belirten soru olarak bulunmuştur. Cinsiyetler toplam puan açısından karşılaştırıldığında; kadınların sorulara verilen yanıtlarının toplamı erkeklere göre daha fazla olduğu halde istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır(p>0.05). Eğitim süresi boyunca dönem tekrarı yapan ve yapmayan grup arasında sorulara verilen doğru yanıtlar açısından anlamlı bir fark bulunmamaktadır (p>0.05). Sonuç: Mezuniyet sonrasında profesyonel hayata adım atan hekimlerin, sektördeki gelişmeleri takip ederek başarılı bir kariyer inşa etmeleri için gereken yeterliliklerini artırmaları konusunda ilerlemeyi desteklemek için üniversite müfredatına dahil edilen implantoji dersinin ve implant programlarının daha fazla önemsenmesi ve implant diş hekimliğinin günlük diş hekimliği pratiğine entegrasyonu oldukça gereklidir. Anahtar Kelimeler: Dental İmplant, Diş Hekimliği, Oral İmplantoloji
Dental implant uygulamalarında hastaların anksiyete ve dental korku durumlarının değerlendirilmesi
Amaç: Bu çalışmanın temel amacı, rutin dental implant uygulaması planlanan bireylerde gerçekleştirilecek cerrahi müdahalenin, hastaların anksiyete düzeyleri ile dental korku durumları üzerindeki etkilerini analiz etmektir. Materyal ve Metot: Çalışmamızın amacı, implant cerrahisi ile ilişkili korku ve anksiyete düzeylerini değerlendirmektir. Araştırmaya, bölümümüze rutin dental implant uygulaması için müracaat eden toplam 74 hasta dahil edilmiştir. Katılımcıların sosyodemografik özellikleri kayıt altına alınarak analiz edilmiştir. Dental korku ve anksiyete düzeylerini ölçmek için, MDAS ve DKS kullanılmıştır. Bulgular: Bu çalışmaya dental implant yaptırmak amacıyla bölümümüze başvuran, yaşları 18 ile 72 arasında değişen (ortalama 41, 74 ± 14,9) toplam 74 hasta dahil edilmiştir. Katılımcıların 39'u kadın (%52,7) ve 35' i erkek (%47,3) hastalardan oluşmaktadır. Çalışmaya dahil edilen hastalardan MDAS' in 5 adet anket sorusundan aldıkları en iyi cevaplı soru puan ortalaması 2,51±0,97 ile 1. soruyken, en kötü cevaplı puan ortalaması 1,82±0,99 ile 4. sorudur. Kadın hastaların MDAS 'a verilen yanıtlarının toplam puan üzerinden incelendiğinde 5 ile 20 arasında olmak üzere ortalama puan 10,87±4,17 olarak bulunmuştur. Kadın hastaların DKS 'a verilen yanıtlarının toplam puan üzerinden incelendiğinde 20 ile 94 arasında olmak üzere ortalama puan 45,3±21,3 olarak bulunmuştur. Erkek hastaların MDAS 'a verilen yanıtlarının toplam puan üzerinden incelendiğinde 5 ile 17 arasında olmak üzere ortalama puan 9,31±3,5 olarak bulunmuştur. Erkek hastaların DKS 'a verilen yanıtlarının toplam puan üzerinden incelendiğinde 20 ile 87 arasında olmak üzere ortalama puan 36,3±17,8 olarak bulunmuştur. Sonuç: Kadın katılımcıların DKS puanlarının, erkek katılımcılara kıyasla istatistiksel olarak p<0.05 değeri anlamlı bulunmuştur. MDAS toplam puanlarının istatistiksel açıdan p>0.05 değeri anlamlı bulunmamıştır. Cinsiyetler arasında saptanan dental korku düzeyindeki değişkenliğin, kadın ve erkek bireylerin beyin yapısı ile nörofizyolojik işlevleri arasındaki biyolojik farklılıklardan kaynaklanabileceği düşünülmektedir. Anahtar Kelimeler: Dental İmplant, Diş Hekimliği Korku Skalası, Modifiye Diş Hekimliği Anksiyete Skalası.
Bicortical® vida implantlarında keratinize mukoza miktarındaki değişiklikler
Dental implantları çevreleyen keratinize mukoza miktarı; implant çevresindekiyumuşak dokuların sağlıklı yapılarını devam ettirebilmesi açısından, oldukça önemli birkriterdir.Daha önce yapılan bir takım çalışmalarda, tek ve çift cerrahi aşamalı çeşitliimplant tiplerinde, implantı çevreleyen keratinize mukoza miktarları ölçülerekdeğerlendirilmiştir.Bu çalışmada ise, ORALTRONICS firmasının üretmiş olduğu BICORTICAL®vida implantları; iyileşmiş çene kemiğine flap kaldırılmadan ve immediyat olarak dişinçekimini takiben çekim boşluğuna olmak üzere iki farklı durumda uygulanmış ve buimplantların vestibül tarafındaki keratinize mukoza dikey boyutu ölçülerek, sonuçlardeğerlendirilmiştir.İyileşmiş çene kemiğine flap kaldırılmadan uygulanan implantların, vestibültaraftaki ?midline?; immediyat olarak uygulanan implantların ise hem vestibül taraftaki?midline?, hem de vestibül taraftaki papillerine ait bölgelerden; operasyondan önce,operasyondan hemen sonra ve operasyondan 3 ay sonra olmak üzere üçer defa ölçümyapılarak, sonuçlar önce her grubun kendi içinde, daha sonra gruplar arasında, en sonolarak da daha önce yapılan çalışmalarda elde edilen sonuçlarla karşılaştırılarakdeğerlendirilmiştir.Çalışmaya 22'si bayan, 4'ü erkek olmak üzere toplam 26 sağlıklı ve sigarakullanmayan hasta dahil edilmiş; bu hastaların çeşitli çene bölgelerine, 20'si iyileşmişçene kemiğine flap kaldırmadan yerleştirilen, 26'sı ise immediyat olarak yerleştirilentoplam 46 adet implant uygulanmıştır.Operasyondan önce ve hemen sonra yapılan ölçümlerin karşılaştırılmasıyla ortayaçıkan sonuçlar sadece bir fikir vermesi açısından önemli görülmüştür. Ancak,operasyondan hemen sonra ve 3 ay sonra yapılan ölçümler karşılaştırıldığında; iyileşmişçene kemiğine uygulanan implantların, vestibül taraftaki ?midline? bölgelerindekikeratinize mukoza dikey boyutunda ortalama olarak 1,77 mm. lik bir azalma olduğubulunmuştur. Aynı değerlendirmeler immediyat olarak uygulanan implantlarda;?midline? bölgeleri ve papil bölgeleri için ayrı ayrı yapılmış ve ?midline? bölgelerindeortalama olarak 0,58 mm., papil bölgelerinde ise ortalama olarak 0,07 mm. lik birazalma tespit edilmiştir.Bu sonuçlar, tek veya çift cerrahi aşamayla yerleştirilen diğer implant tipleriniinceleyen çalışmalarla karşılaştırıldığında; immediyat olarak yerleştirilenBICORTICAL® vida implantlarının hem papil bölgelerinde, hem de ?midline?bölgelerinde, daha az miktarda bir keratinize mukoza kaybı olduğu saptanmıştır.İyileşmiş çene kemiğine yerleştirilen implantlarda ise, daha önce yapılan buçalışmalarla elde edilen sonuçlarla karşılaştırıldığında; daha fazla miktarda birkeratinize mukoza kaybı olduğu görülmüştür.Tüm bu ölçümlerin değerlendirilmesiyle çıkartılan ve daha önceki araştırmalarcada desteklenen sonuç:İmplantlar ister immediyat, ister iyileşmiş kemiğe uygulanmış olsun, yumuşakdokunun iyileşmesi ve son mukoza-kuron hududunda şekillenmesi için en az 3 aybeklenmeli ve bu süreden sonra kalıcı sabit kuron veya köprüleri yapılmalıdır. Ancak bu3 aylık sürede mukozaya zarar vermeyen geçici protezler ağız hijyen kurallarıberaberinde yapılabilir.Anahtar sözcükler: Keratinize mukoza, vida tipi implantlar, geçici yükleme, daimiyükleme
Titanyum dioksit ile pürüzlendirilmiş ve titanyum dioksit ile pürüzlendirilip flor ile modifiye edilmiş implant yüzeylerinin kemik içi stabilitelerinin rezonans frekans analizi yöntemi ile karşılaştırılması
Mandibuler gömülü üçüncü molar dişlerin çekimi sonrası gelişen komplikasyonların insidansının ve hastaların yaşam kalitesinin belirlenmesi
Mandibuler üçüncü molar diş çekimleri sonrasõ oluşan komplikasyonlarpostoperatif tedavinin uzamasõna ve ağrõnõn devam etmesine nedenolmaktadõr. En sõk görülen komplikasyonlar ağrõ, ödem, trismus, enfeksiyon,alveolit, hemoraji, parestezi ve mandibuler kõrõklardõr. Bu çalõşmanõn amacõ;mandibuler gömülü üçüncü molar diş cerrahisi sonrasõ gelişenkomplikasyonlarõn görülme sõklõğõ, şiddeti ve çeşidinin saptanmasõ, nedenlerinaraştõrõlmasõ, görülen komplikasyonlarõn önlenmesi ve hastalarõn cerrahioperasyon sonrasõ yaşam kalitesinin belirlenmesidir. Çalõşma, yaşlarõ 16 ile 83arasõnda değişen, 77si bayan, 28i erkek toplam 105 hastanõn 121 mandibulergömülü üçüncü molar dişi (MGÜMD) üzerinde yürütüldü (ort.yaş=26,63±11,26). Tüm hastalarõn yaşõ, cinsiyeti, sistemik durumu, kötüalõşkanlõklarõ, ağõz hijyenleri, oral kontraseptif kullanõmõ ve menstürasyondönemleri ayrõca MGÜMDün sõnõflamasõ, ağrõ, ödem, trismus, parestezi gibipostoperatif komplikasyonlar kaydedildi. Görsel analog skala (VAS),postoperatif ağrõnõn ve ödemin belirlenmesinde, hastalarõn operasyonsonrasõnda hayat kalitelerinin kaydedilmesi için önceden hazõrlanan formlardakullanõldõ. VAS ile ödem varlõğõ (94, 5,5±3,06, p=0,004) ve kanamakomplikasyonu arasõnda (29, 6,24±2,77, p=0,019), operasyon süresi ile ödemvarlõğõ arasõnda (94, 30,65±15,49, p=0,005) ve operasyon süresi ile parestezikomplikasyonu arasõnda (10, 41,2±15,15, p=0,006) istatistiksel olarak anlamlõ birfark kaydedildi. Ödem varlõğõ ile klas II ilişki (46, %48,9, p=0,002) ve parsiyelkemik retansiyonu (54, %57,4, p=0,006) ilişkisi istatistiksel olarak anlamlõbulundu. Ayrõca trismus ile parsiyel kemik retansiyonu arasõnda (5, %62,5,p=0,046) istatistiksel olarak anlamlõ bir fark bulundu. Bu çalõşmada, yaşamkalitesinin kötüleşmesine neden olan postoperatif bulgular, ağrõ, ödem, trismusve parestezi olup, dikkatli bir cerrahi teknik, operatif özen ve hastalarõnpostoperatif önerileri uygulamasõ komplikasyonlarõn sõklõğõnõ ve şiddetiniazaltacaktõr.Anahtar Kelimeler: Mandibuler gömülü üçüncü molar diş, komplikasyon,VAS, yaşam kalitesi
Minör oral cerrahi işlemlerde antitrombosit ilaçların kanama üzerindeki etkisinin değerlendirilmesi
Antikoagülan ilaç kullanan hastalara uygulanılanoral cerrahi işlemler sonrasındaki olası kanama komplikasyonunun, lokalhemostatik ajanlarla önlenebileceği ve ilaca ara verilmesi ile oluşabilecektromboemboli riskinin varlığı, bu ilaçları kullanan hastalarındeğerlendirilmesinin iyi yapılması gerektiği önerilmektedir. Son yıllardayapılan çalışmalar, oral cerrahi işlem öncesi sürekli antikoagülan kullananhastaların ilaçlarının kesilmesi gerektiği konusundaki eski yaygın inancıdesteklememektedir. Bu çalışmanın amacı, antitrombosit ilaç kullananhastalarda, kanama zamanı değerine göre, yapılan oral cerrahi işlemlersonrasında oluşabilecek olan kanama komplikasyonunun değerlendirilmesidir.Çalışma; diş çekimi, yumuşak doku eksizyonları gibi minör oral cerrahi işlemuygulanacak ve antitrombosit ilaç kullanan, yaşları 44 ile 86 arasında değişen(63,47±10,79), 22'si kadın, 22'si erkek toplam 44 hasta ve 98 diş çekimiüzerinde uygulandı. Antitrombosit ilacın kesilmesi yada kesilmemesi rastgeleseçilerek gruplar oluşturuldu. Yaş, cinsiyet, sistemik durum, kullanılanantitrombosit ilaç dozu ve süresi, uygulanacak cerrahi işlem tipi, diş çekimbölgesi ve çekim endikasyonu kaydedildi. Operasyon sonrası kanama kontrolüprotokolü; 15 dk; basit kompres-gaz tampon (GT), 15 ile 30 dk arasında; gaztampon ve jelatin sünger veya gaz tampon ve oksitlenmiş selülöz (GT-JS/GTOS),30 ile 60 dk arasında; gaz tampon, jelatin sünger ve sütür veya gaztampon, oksitlenmiş selülöz ve sütür (GT-JS-S/GT-OS-S), 60 dk'dan daha uzunsüreli kanama varlığında tranekzamik asit uygulamasını içermekteydi. Kanamakontrolleri işlemden 1., 2., 3. günlerde ve 1 hafta sonra cerrahi işlembölgesindeki komplikasyon varlığına bakıldı. Kontrol grubunda ortalamakanama zamanı değeri 2,80±0,83 dk iken, çalışma grubunda bu değer 4,0±2,94dk olarak saptandı. Kanama zamanı değeri 12,3 olan bir hasta dışında her ikigruptada kanama zamanı normal değerdeydi. Çalışma grubunda; kanamanındurdurulması dişlerin 23'ünün (%46) GT'le, 22'sinin (%44) GT-JS'le, 5'inin (%10) GT-JS-S ile sağlanırken, kontrol grubunda ise; kanamanın durdurulmasıdişlerin 42'sinin (%87,5) GT, 6'sının (%12,5) GT-JS ile sağlandı. Her iki gruptadaoperasyon sonrasında izlenen kanama komplikasyonu istatistiksel olarakanlamlı bulunmadı (p>0,05). Bu çalışmanın sonuçlarına dayanarak, minör oralcerrahi işlemlerden önce antitrombosit ilacın kesilmesine gerek olmadığısonucuna varıldı.Anahtar Kelimeler: Hemostaz, oral cerrahide kanama komplikasyonları,asetilsalisilik asit
Dental cerrahide sedasyon uygulamasının anksiyete üzerine etkilerinin araştırılması
Anksiyete, bilinmeyen bir tehlikeye karşı bilinç altında oluşan yoğun bir huzursuzluk veendişe halidir. Anksiyete seviyesini yükselten başlıca nedenler; geçmişte yaşanmış başarısız dentaltedaviler, çocukluk döneminde yaşanmış korkular, olumsuz beklentiler ve hastanın hekime karşıduyduğu güvensizlikten kaynaklanan yetersiz hasta-hekim iletişimidir. Anksiyete seviyesi yüksekolan hastalar randevularını geciktiren hatta kontrollere dahi gelmeyen hasta grubu olarak karşımızaçıkabilmektedir.Günümüzde lokal anestezi, dental tedavide en sıklıkla kullanılmaktadır. Lokal anesteziağrının oluşmasını engellemekte; ancak anksiyete seviyesine etki etmemektedir. Bu çalışmanınamacı, lokal anestezinin sedasyonla birlikte kullanımının anksiyete üzerindeki etkisininincelenmesidir.Bu çalışma, rastgele seçilmiş, yaşları 16 ile 70 arasında değişen toplam 40 hastadanoluşmaktadır. Tüm hastalar çalışma ve kontrol grubuna ayrıldılar. Operasyon öncesi, operasyonsırası ve sonrasında bütün hastalardan anksiyete seviyelerini belirlemek amacıyla Modifiye DentalAnksiyete Skalası (MDAS) Formunu cevaplandırmaları istendi. Hastaların hemodinamikdeğişkenleri (kalp atım hızı, kan basıncı, oksijen saturasyonu ve ST segmenti) operasyon öncesi,operasyon sırasında 10'ar dakikalık aralıklarla ve operasyon sonrası olmak üzere ölçümüş ve kayıtedildi.Sonuç olarak sedasyonun sık kullanılmasıyla hastaların anksiyete seviyelerinin azaltılması,böylelikle diş hekimi kontrollerine daha istekli ve düzenli olarak gideceklerini ve diş hekimlerinindental anksiyete ile daha az ilgilenmek zorunda kalacakları için tedavi süresinin kısalabileceğinidüşünmekteyiz.Anahtar Kelimeler: Anksiyete, sedasyon, ST segment
Comparison of the effect of conventional drilling, undersized bone drilling and osseodensification techniques on primary stability, in insertion of standard dental implants into d4 bone with insertion torque, removal torque and resonance frequency analysis
Ekiz, ÖF. (2023). Comparison of the Effect of Conventional Drilling, Undersized Bone Drilling and Osseodensification Techniques on Primary Stability, in Insertion of Standard Dental Implants into D4 Bone with Insertion Torque, Removal Torque and Resonance Frequency Analysis. Yeditepe University, Institute of Health Sciences, Department of Oral and Maxillofacial Surgery, PhD Thesis. Istanbul Endosseous dental implants have been shown to be amongst the most successful restorative options for restoring teeth. Success is determined by the osseointegration method, where it helps to maintain long-term longevity. The purpose of this thesis was to compare of the effect of conventional (CD), osseodensification (OD), and undersized bone drilling (UD) techniques on primer stability, in insertion of standard dental implants into low-density bone (D4) with insertion torque (IT), removal torque (RT) and stability quotient (ISQ). Study compared the insertion torque values, removal torque values and ISQ values of the dental implants inserted on polyurethane blocks (#1522-23, #1522-03: Sawbones, Malmö, Sweden) that mimic D4 (PCF05) bone structures. A total of 66 implants (IMPLANCE; Turkey) with size of (4.3x10mm) were split into three groups, according to osteotomy techniques (conventional technique (n=22), underdrilling technique (n=22) and osseodensification technique (n=22). All the implants were placed on bone blocks at speed of 40 rpm with using a physio-dispenser. The resonance frequency analysis of the dental implants was performed via a smartpeg. Mann-Whitney U test was employed to compare the two groups. The significance thresholds were set at p<0.05. Comparing osseodensification with conventional drilling and undersized drilling, OD group had highest insertion torque. Additionally, the difference between CD and OD was statistically significant however the difference between OD and UD was not statistically significant. In terms of removal torque value, undersized drilling had the highest value when compared to the OD and CD. In terms of ISQ, statistically significance was observed between OD and CD and UD. CD and UD groups had significantly lower ISQ values than OD group. Large-scale clinical studies are needed to support the results. Key words: Primary Implant Stability, Osseodensification, Posterior Maxilla, Insertion Torque, Removal Torque, Resonance Frequency Analysis
Evaluation of pterygoid bone volume in resorbed maxilla using dental volumetric tomography for pterygoid implant applications
Rehabilitation of the severely resorbed maxilla remains a major challenge in implant dentistry, particularly in the posterior region where reduced bone height and sinus pneumatization often necessitate complex surgical interventions. While sinus lifting and grafting are frequently employed, they carry risks and may lower patient satisfaction. As an alternative, pterygoid implants offer a promising solution by anchoring into the dense cortical bone of the pterygomaxillary region, enabling implant placement without sinusrelated procedures and reducing cantilever lengths in prosthetic designs. However, the anatomical complexity of this region—marked by its proximity to critical neurovascular structures such as the greater and lesser palatine foramina—demands precise surgical planning and a deep understanding of the surrounding anatomy. This study aimed to assess the spatial relationship between pterygoid implants and adjacent anatomical structures, as well as the bone density at the implant sites in severely resorbed maxillae. Using high-resolution CBCT imaging, 64 virtual implants were placed, and their distances to the greater and lesser palatine foramina and other critical landmarks were measured. Concurrently, the Hounsfield Unit (HU) values were analyzed to evaluate bone quality and its implications for implant stability and osseointegration. The findings of this study are intended to contribute to safer and more predictable surgical planning for pterygoid implant placement, emphasizing the value of three-dimensional imaging in optimizing outcomes for patients with advanced maxillary atrophy.
Evaluation of biomechanical and thermal properties of zygomatic implants and subperiosteal implants in rehabilitation of atrophic total edentulous maxilla: A finite element analysis
Objective: In recent years, treatment options that allow for fixed prosthetic rehabilitation without the need for additional surgical procedures have gained popularity in cases with severely atrophic maxillae. Among these options are zygomatic implants and subperiosteal implants. The finite element analysis (FEA) method is not only an effective and predictable tool for simulating the mechanical behavior of biological tissues, but it also offers the advantages of creating models closely resembling actual anatomical structures and obtaining stress, deformation, and displacement data with high precision. The aim of this study is to determine the most appropriate surgical approach by evaluating the stress values occurring in the surrounding tissues, implants, and metal frameworks under masticatory forces and thermal stress using the finite element stress analysis method in an atrophic maxilla model involving zygomatic and subperiosteal implant designs. Materials and Methods: Two different models were developed in this study, utilizing zygomatic and subperiosteal implants. Group 1 consisted of four zygomatic implants placed in the regions corresponding to teeth numbers 14, 16, 24, and 26. Group 2 involved a two-piece subperiosteal implant design placed in the first and second regions. Vertical forces of 150 N and oblique forces of 100 N at a 30° angle were applied to the implant-supported prosthesis in the regions corresponding to teeth numbers 2, 4, and 6. While the stresses occurring in the maxillary alveolar bone were analyzed as maximum and minimum principal stresses, the stresses in the implants were evaluated in terms of Von Mises stress values (MPa, N/mm²). Thermal loading included a standard heat application simulating an oral cavity temperature of 60°C for a duration of 1 second. Following thermal loading, the temperatures at the cervical and apical implant–bone interfaces were measured in degrees Celsius. Results: The findings of the study revealed that Group 1, which included zygomatic implants, exhibited the highest levels of both maximum and minimum principal stresses. Assessment of stress distribution in the alveolar bone showed that the highest stress concentration occurred in Group 1. During thermal analysis, the highest temperature at the buccal interface region was recorded in Group 2, which included subperiosteal implants. At the apical region, the temperature values were found to be identical in both groups. Conclusion: Based on the results of this study, subperiosteal implant designs may be considered a highly predictable treatment option for performing fixed prosthetic rehabilitation in edentulous atrophic maxillae without requiring additional surgical procedures, as indicated by the stress distribution on both the alveolar bone and implant body. However, to obtain more definitive results, the study should be supported by further in vivo experimental and clinical research.
Kritik boyutlu sıçan kalvaryum defektlerinde lokal simvastatin ve ozon uygulamasının yeni kemik yapımı, inflamasyon, fibrozis ve hücre hasarı üzerindeki etkilerinin histopatolojik değerlendirilmesi
Diş hekimliğinde cerrahi bölgede oluşturulan defektlerin iyileşmesini hızlandırmak amacıyla çeşitli ilaçlar kullanılmaktadır. Bu ilaçlar arasındaki yüksek kan kolesterol seviyesini düşürme amaçlı kullanılan statin grubu ilaçlardan simvastatinin, yeni kemik oluşumu üzerinde olumlu etkileri olduğu çeşitli çalışmalarda gösterilmiştir. Genel tıp alanında ve diş hekimliğinde yaygın kullanımı olan ozon ise yine kemik yapımı üzerinde olumlu etkileri olan alternatif bir tedavi olarak son yıllarda yaygın olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı sıçan kalvaryumlarında oluşturulan kritik boyutlu defektlerde simvastatin ve ozon uygulamaları yaparak, yeni kemik oluşumu, inflamasyon, fibrozis ve hücre hasarının değerlendirilmesidir. Çalışmamızda 14 haftalık 48 adet Spraque Dawley cinsi erkek sıçan kullanıldı. Sıçan kalvaryumlarında oluşturan bilateral defektlerde sağ taraf deney grubu olurken sol taraf kontrol grubu olarak bırakıldı. 21. ve 28. günlerde yapılan sakrifikasyonlar sonrası histopatolojik incelemeler yapıldı. Yapılan histopatolojik inceleme sonrası lokal uygulanan 0.5 mg simvastatinin yeni kemik yapımı üzerine anlamlı derecede bir etkisi olmadığı,aynı zamanda inflamasyonu ve fibrozisi arttırdığı görüldü. Ozon ise hem simvastatin uygulanan defektlerde hem de sadece jelatamp uygulanan defektlerde yeni kemik yapımını indüklerken, inflamasyon, hücre hasarı ve fibrozi azaltmıştır. Çalışmamızın sonucunda ozon uygulamasının yeni kemik yapımı üzerine olumlu katkısı olduğunu, simvastatinin ise yeni kemik yapımı üzerine etkisini göstereceği optimum doz ve taşıyıcının belirlenmesinde daha fazla çalışma yapılması gerektiğini düşünmekteyiz.
Sagittal split ramus osteotomisinde rezorbe olabilen vidaların ters-l ve üst sınıra sıralı fiksasyonlarının stabilitelerinin biyomekanik olarak karşılaştırılması
Bu çalışmanın amacı hazırlanan sagital split ramus osteotomi modellerinde, ters-L düzeni ve üst sınıra 3 vida yerleştirilen rezorbe olabilen vidaların sağladığı biyomekanik dayanımı değerlendirmektir. Sagittal split ramus osteotomisinde rijit fiksasyon için üç vida uygulamalarının iki vida uygulananlara göre biyomekanik olarak daha dayanıklı oldukları literatürlerde bildirilmiştir. Bu amaçla çalışmamızda vidaların sayısı kadar yerleştirildikleri pozisyonlarında biyomekanik dayanıma etkisi olup olmadığının değerlendirilmesi hedeflendi. Çalısmamızda dıs yuzeyi kortikal iç yuzeyi spongioz kemigi taklit edecek sekilde uretilmis, bilateral sagittal split osteotomisi hazır olarak uretilen 20 adet poliuretan modeller kullanıldı (Synbone®, Malans, İsviçre). Osteotomi yapılmış olan modellerde vida yerlerinin standardizasyonu için, kret tepesi, osteotomi hatları ve birbirleri arasındaki mesafeler kumpas ile ölçülerek işaretlendi. Modellere deneysel olarak uygulanacak kuvvetler için kullanılacak çelik aparatın standardizasyonu için angulus mandibulanın en uç noktası işaretlendi. Çalışma, 20 adet poliüretan çene ile yapılmıştır. Çalışma 2 grup altında incelenmiş olup üst sınıra 3 adet bikortikal vida yerleştirilen "Grup 1", ters-L düzeninde vida yerleştirilen ise "Grup 2" olarak adlandırılmıştır. On hemi-mandibulaya, 2.0 mm çaplı, 15 mm uzunlukta üçer rezorbe vida (LactoSorb®,Walter Lorenz Surgical,Jacksonville,FL,USA) ters-L şeklinde, diğer 10 modele ise 2.0 mm çaplı 15 mm uzunlukta üçer rezorbe olabilen vida (LactoSorb®,Walter Lorenz Surgical,Jacksonville,FL,USA) üst sınıra yerleştirerek fiksasyon saglandı. Yapılacak biyomekanik test için kurulan deney duzenegi, modelin fikse edilerek test cihazına baglanmasını saglayacak bir fiksasyon aygıtı, basma testi uygulayabilen bir servohidrolik test cihazı ve bu cihazın baglı oldugu bir bilgisayardan olusmaktaydı. Örnek çenelerle kavranmıs ve ön yuklemeye tabi tutulmustur. Sıkıstırma testi, 2 mm / dak, 5 mm / dak ve 10 mm / dak'lık test hızı ile gerçekleştirildi.Tüm hemimandibulalar önceden hazırlamış olan fiksasyon aygıtına test edilmek üzere sırayla yerleştirildi. Hazırlanan deney düzeneği, servohidrolik test cihazına rijit olarak bağlanan bir kaide ve bunun üzerinde boyutsal olarak standart yerleştirmeye imkan sağlayan iki vertikal parçadan oluşmaktaydı. Distal vertikal parça proksimal fragmanının, anteriorvertikal parça ise, hemi-mandibulaların distal fragmanının fiksasyonunda kullanıldı. Distal vertikal parça üzerindeki vida sayesinde proksimal fragmanların stabilizasyonu sağlandı. Anterior vertikal parça üzerindeki çelik parçaya hemi-mandibulanın anterior keser dişleri oturtulararak stabilizasyonu sağlandı. Tüm hemi-mandibulalar deney düzeneğine proksimal segmentteki rotasyon merkezinden geçen dikey doğru ile osteotomi hattının vertikal bileşeni arasındaki mesafe eşit olacak şekilde yerleştirildi. İtme kuvveti uygulamak üzere çelik itici parça angulus mandibulanın en uç köşesine uyumlandırılarak servohidrolik test cihazının hareketli parçasına bağlandı. Deney işlemi sırasında her hemi-mandibulaya sistemdeki boşluğun alınması ve mümkün olduğu kadar standart ölçüm başlangıcı yapılabilmesi için 10 Nt'luk ön yükleme yapıldı. Daha sonra yük 10 Nt'da tutulup, yerdeğiştirme miktarı sıfırlanarak deneye başlandı. Bu işlemin ardından distal ve proksimal fragmanlar birbirinden ayrılana kadar sürekli doğrusal kuvvet uygulandı. Olusan deplasman verileri servohidrolik test cihazı için özel olarak hazırlanmıs bir yazılımla (testXpert II, Zwick Roell, Almanya) belirlenen kuvvet aralıklarında olusan yerdegistirme degerlerini de ölçmeye imkan verecek sekilde dijital olarak kaydedildi. Grup 2'ye uygulanan maksimum kuvvet ortalamaları, Grup 1'den istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksektir (p<0.05). Gruplar arasında maksimum itme kuvveti sonucu ulaşılan mesafe ölçümleri açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamaktadır (p>0.05). Grup 2'ye 2 mm ilerleme için uygulanan kuvvet ortalaması, Grup 1'den daha yüksek olmakla birlikte, bu farklılık anlamlılığa yakın ancak istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0.05). Grup 2'ye 4mm ilerleme, 6 mm ilerleme, 8 mm ilerleme ve 10 mm ilerleme için uygulanan maksimum kuvvet ortalamaları, Grup 1'den istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksektir (p<0.05). Grup 1'de; maksimum uygulanan itme kuvveti ve maksimum itme kuvveti sonucu ulaşılan mesafe arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmamaktadır (p>0.05). Grup 2'de maksimum uygulanan itme kuvveti ve maksimum itme kuvveti sonucu ulaşılan mesafe arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmamaktadır (p>0.05). Bilateral sagittal split osteotomisi uygulandıktan sonra rezorbe olabilen vidalarla yapılan rijit fiksasyonda yerleştirilme pozisyonlarının önemli olduğu ve üst sınıra sıralı olarak 3 bikortikal rezorbe olabilen vida yerleştirilmesine göre ters-L düzeneğinde vidaların yerleştirilmesinin gelen çiğneme kuvvetlerinde daha fazla mekanik stabilite sağlayacağını düşünmekteyiz.
Calculation of insertion and extraction torques of dental implants with 5 MM and 8 MM sizes in D2 and D4 types of bones, conduction of resonance frequency analyses and comparison of their primary stability values
Nowaday dental implants are the most effective method in the treatment of dental deficiences in patients. One of the most effective importance of dental implants are not to damage other teeth by prostheticly and restoratively and pretend like natural teeth during function. Primer stabilization and osteointegration are the most important factors of the success of dental implants treatments. Todays short dental implants are used for sustaining patient cooperation avoiding from high costs and no need for secondary surgical procedures. The aim of this study is comparison of the insertion and extraction torque values and primer stabilization by using resonance frequency analysis between 5 mm and 8 mm length dental implants at the polyurethane bone blocks (PCF 05 and PCF 20, #1522-23, #1522-03 :Sawbones, Malmo, Sweden) which pretend like D2 and D4 bone type. Totally 40 dental implants (DeTECH; Turkey) are used for this study. 20 of them are used for D2 bone type and the others are used for D4 bone type. We applied 10 implants which lenghts are 5 mm and 10 implants which lenghts are 8 mm at D2 bone type. Same procedures are used for D4 bone type. All of these implants have same diameter. According to result of our study 5 mm and 8 mm dental implants at D2 bone type have similar ISQ, insertion and extraction torque values. The values at 8 mm dental implants significantly increased. All of the values at D4 bone type decreased and the values were not significant. At the result, 8 mm dental implants with same diameter are more reilable than 5 mm dental implants. According to statististical data, 5 mm dental implants can be available and alternative for augmentation teqnique at mandible posterior region but, at the maxilla posterior region it is not reliable.
Investigation of the effect of different particle size allografts on human osteoblast cell cultures with resveratrol incubation
This study aims to examine in vitro how osteoblast cells are affected by allograft biomaterials of different particle sizes used for defects in maxillofacial surgery, together with resveratrol that is thought to have a positive effect on bone development and cell proliferation. For examinations 7 main groups and 21 sub-groups were organized according to 24-, 48-, and 72-hour intervals. These are; the first control group only osteoblast culture was added to petri dishes (A), the second control group, only 0.02% DMSO, a resveratrol solvent, was added to osteoblast culture (B), the osteoblast culture containing incubated resveratrol in addition to DMSO without bone grafts (C), the osteoblast culture containing a small-particle bone allograft with incubated resveratrol in addition to DMSO (D), the osteoblast culture containing a large-particle bone allograft with incubated resveratrol in addition to DMSO (E), the osteoblast culture containing only a small-particle bone allograft (F), the osteoblast culture containing only a large-particle bone allograft (G). ACC 243 (osteoblast cell line based on osteosarcoma of human origin) was used as an osteoblastic cell line. Resveratrol dissolved in 0.02% DMSO was used at a final concentration amount that was determined to be 2 μM. WST-1 test kit was used to evaluate the cytotoxicity and also to determinate the cell vitality and proliferation. The IBM SPSS Statistics 2.2 (IBM SPSS, Turkey) software program was used in the evaluation of statistical analyses of the findings obtained in the current study. The comparison of the control group B with the group C and group E were found statistically significant according to all time intervals while the comparison with group D was found statistically significant only at the end of 72 hours. The comparison of the group G that was treated with large particle sized allografts with the group C, D and E were found statistically significant according to all time intervals. According to the results of our study, resveratrol had a negative effect on osteoblastic activity when applied together with allograft materials. We believe that more comprehensive studies in the future will contribute to the assessment of being a material that is feasible for clinical practice.
Sıçanlarda oluşturulan deneysel çenelerin bifosfonata bağlı osteonekrozu modelinde pentoksifilin'in profilaktik etkisinin histopatolojik ve histomorfometrik olarak incelenmesi
Bu deneysel çalışmanın amacı zoledronik asit (ZA) ile nekrotik alanlar oluştuktan sonra tedavi amacı ile kullanılan Pentoksifilin'in (PEN) nekroz oluşmadan önce profilaktik etkisinin varlığının incelenmesidir. Çalışmamızda otuz dört tane dişi Sprague-Dawley sıçan randomize olarak beş gruba ayrıldı. Grup 1 (Kontrol) ve 2'deki (SF/PEN) sıçanlara çalışmanın ilk gününden başlayacak şekilde 8 hafta boyunca haftada 3 kez intraperitoneal (IP) serum fizyolojik (SF) (0,1 mg/ml) verilirken, Grup 3 (ZA/SF), 4 (ZA/PEN) ve 5'teki (ZA/PEN/PEN) sıçanlara yine çalışmanın ilk gününden itibaren 8 hafta boyunca haftada 3 kez serum fizyolojik ile karıştırılarak zolendronik asit (0.1 mg/kg) (Zolenat® 4mg/5 ml, Mustafa Nevzat, Türkiye) IP olarak uygulandı (Resim 3.2). Grup 5'teki sıçanlara diş çekiminden bir hafta önce ilave olarak IP PEN (Trentillin® 100 mg/5 ml IV,Santa Farma, İstanbul, Türkiye (50 mg/kg) enjeksiyonu yapıldı. Bu 8 haftalık süreci takiben, sıçanların sol alt 2. moları çekildi. Diş çekimlerinin yapıldığı günden itibaren 3 hafta boyunca hergün IP, Grup 1 ve 3'teki sıçanlara SF (0,1 mg/ml); Grup 2, 4 ve 5'teki sıçanlara ise IP PEN (50 mg/kg) enjeksiyonu yapıldı. Tüm deney hayvanları diş çekimlerinden 8 hafta sonra dekapitasyon yöntemi ile sakrifiye edildi. Tüm sıçanlardan alınan örnekler enflamasyon, vaskülarizasyon, kanama ve rejenerasyon açısından, yok (0), çok az (1), orta (2) ve şiddetli (3) olarak histopatolojik açıdan değerlendirilmiştir. Diş çekim soketindeki total kemik hacmi ve kemik yüzdesi ölçümleri histomorfometrik olarak değerlendirilmiştir. Yapılan ağırlık ölçümlerinde, başlangıç ölçümünde gruplar arasında anlamlı bir fark gözlenirken (p=0,043); geçen zamanla birlikte uygulanan işlemlerden bağımsız olarak gruplardaki hayvanların ağırlık ortalamalarında artış gözlenmiş ancak zamana göre ağırlık değişimleri açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark görülmemiştir (p>0,05). Kontrol grubu ile SF/PEN grubu; enflamasyon (p=0,127), vaskülarizayon (p=1), kanama (p=1) ve rejenerasyon (p=1) açısından karşılaştırıldıklarında, bu iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamamıştır. Kontrol ile ZA/SF grubu karşılaştırıldığında ise enflamasyon (p=0,013), vaskülarizasyon (p=0,022), kanama (p=0,025) ve rejenerasyon (p=0,008) açısından, istatistiksel olarak her bir parametrede anlamlı fark bulunmuştur. ZA/SF grubu ZA/PEN ve ZA/PEN/PEN grupları ile karşılaştırıldığında; diş çekimi sonrasında PEN uygulanan ZA/PEN grubu ile karşılaştırıldığında enflamasyon (p=0,536), vaskülarizayon (p=0,642), kanama (p=0,765) ve rejenerasyon (p=0,127), açısından bu iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. ZA/SF grubu diş çekimi öncesinde koruyucu olarak PEN uygulanan ZA/PEN/PEN grubu ile karşılaştırıldığında ise enflamasyon (p=0,017), vaskülarizayon (p=0,04), kanama (p=0,044) ve rejenerasyon (p=0,04) açısından, tüm bulgularda anlamlı bir fark izlenmiştir. Histomorfometrik değerlendirmede, grupların total kemik hacimleri incelendiğinde; kontrol grubu ile SF/PEN, ZA/PEN ve ZA/PEN/PEN grupları arasında anlamlı bir fark izlenmiş (Sırası ile: p=0,009; p=0,01; p=0,002); kontrol grubu ile ZA/SF grubu arasında anlamlı bir fark izlenmemiştir (p=0,999). Gruplar arasında diş çekim soketlerindeki kemik yüzdeleri karşılaştırıldığında ise; kontrol grubu ile SF/PEN, ZA/PEN ve ZA/PEN/PEN grupları arasında anlamlı bir fark izlenmemiş (Sırası ile: p=0,935; p=0,108; p=0,530); ZA/SF grubu ile karşılaştırıldığında ise anlamlı derecede yüksek kemik yüzdesine sahip oluğu görülmüştür (p<0,001). ZA/SF grubunun kemik yüzdesi ZA/PEN ve ZA/PEN/PEN grupları ile karşılaştırıldığında, ZA/SF grubu ile ZA/PEN grubunun arasında anlamlı bir fark bulunmadığı (p=0,69); ZA/PEN/PEN grubu ile arasında anlamlı bir fark bulunduğu görülmüştür (p=0,008). Deneysel olarak oluşturulan bu modelde, diş çekimi sonrasında verilen PEN'in her ne kadar yeni kemik oluşumunun arttırıp iyileşmeyi pozitif yönde etkilese de anlamlı olarak tedavi edici olmadığı; diş çekimi öncesinde proflaktik olarak verilen PEN'in ise kemik iyileşmesi açısından hem proflaktik hem de tedavi edici olabileceği sonucuna varılmıştır. Sonuç olarak PEN'in enflamatuvar reaksiyonu optimize ederek iyileşmeyi pozitif yönde etkilediği söylenebilir.
Sığır kaynaklı kemik grefti ile ogmente edilen maksiller sinüslerde trombositten zengin plazmanın yeni kemik oluşumuna etkisi: Histolojik ve histomorfometrik değerlendirme
Bu çalışmanın amacı, sığır kaynaklı Unilab Surgibone® (USB) kemik grefti uygulanan maksiller sinus tabanı ogmentasyonlarında (MSTO) trombositten zengin plazmanın (TZP) yeni kemik oluşumu üzerindeki etkinliğinin histolojik ve histomorfometrik olarak belirlenmesi ve greftlenen bölgedeki dental implantların stabilizasyonlarının değerlendirilmesidir. Bilateral pnömatize maksiller sinüsleri bulunan, yaşları 45 ile 67 arasında değişen (53,78±7,06) 7'si erkek, 3'ü kadın 10 hasta çalışmaya dahil edildi. Aynı hastanın bir taraf maksiller sinüsü USB ile birlikte TZP ile ogmente edilerek çalışma grubu oluşturulurken, diğer taraf USB ile ogmente edilerek kontrol grubu oluşturuldu. Panaromik radyografilerde rezidüel kret yükseklikleri ölçüldü. MSTO cerrahisi sırasında ve postoperatif erken ve geç dönemdeki komplikasyonlar ve implant başarısı kaydedildi. İmplantların rezonans frekans analizleri, uygulandığı anda ve en az 6 ay sonra olmak üzere 2 defa ölçülerek implant stability quotient (ISQ) değerleri kaydedildi. MSTO işleminden implantların yerleştirilmesine kadar geçen süre ortalama 6,8±0,95 ay ve implantların yerleştirilmesinden protez aşamasına kadar geçen süre ortalama 6,52±0,71 ay idi. Her iki gruba da 14 olmak üzere toplam 28 implant yerleştirildi. Tüm örneklerde histolojik olarak yeni kemik oluşumu ve greftin rezorpsiyonu izlendi. Kontrol ve çalışma grubunun yumuşak doku miktarı, sırasıyla %59,97±7,53 ve %57,86±4,41, rezidüel greft miktarı %21,98±6,66 ve %23,68±5,99, yeni kemik miktarı %15,84±4,8 ve %16,05±3,86, trabeküler kemik hacmi ise %64,7±22,53 ve %69,11±18,66 oranında belirlendi. İki grubun histomorfometrik verileri karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı (p>0,05). Kontrol grubu 1. ve 2. ISQ değerleri sırasıyla 71,78±4,96, 70,36±5,77 olarak ölçülürken, çalışma grubunda ISQ değerleri sırasıyla 75,43±6,40, 74,44±6,46 olarak kaydedildi. Her iki grupta da 2. kontrol ISQ değerleri ortalamaları 1. kontrol ortalamalarından istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulundu. Unilab Surgibone® greft materyalinin MSTO'larda tek başına kullanıma uygun bir materyal olduğu, TZP kullanımının kemik rejenerasyonuna ve implantların stabilitesine bir etkisinin olmadığı, hem greftin konsolidasyonu hem de implantların yüklenmesi için en az 6 aylık bir sürenin yeterli olduğu sonucuna varıldı.
Zolendronik asit uygulanan ovarektomili sıçanlarda RhKMP- 2'nin diş çekim bölgesindeki yara iyileşmesine etkisinin deneysel incelenmesi
Bu çalışmanın amacı, zolendronik asit (ZOL) uygulanan ovarektomili sıçanlarda, rhKMP-2'nin diş çekimi yara iyileşmesine etkisinin deneysel olarak incelenmesidir. Çalışma 42 adet dişi, 12 haftalık, 225 gram ağırlığında Spraque- Dawley cinsi sıçan üzerinde yürütüldü. Hayvanlarda osteopeninin gelişmesi için ovarektomi işleminden sonra 4 hafta beklenildi ve tüm deney hayvanları üç gruba ayrıldı. Kontrol grubunda 14 adet sıçana 2 hafta boyunca haftada bir doz subkutan 7,5 ?g/kg ZOL ve her gün 1mg/kg deksamethazon (DX) uygulandı, ilk yapılan dozdan 15 gün sonra 7 sıçanın sağ maksiller molar dişi, diğer 7'sinin ise sağ mandibular molar dişi çekildi. İkinci gruptaki (A grubu) 14 adet sıçana 2 hafta boyunca haftada bir doz subkutan 7,5 ?g/kg ZOL ve her gün 1mg/kg DX uygulandı, ilk yapılan dozdan 2 hafta sonra 7 sıçanın sağ maksiller molar dişi, diğer 7'sinin ise sağ mandibular molar dişi çekildi ve çekim bölgesine rhKMP-2 emdirilmiş spanç tampon yerleştirildi. Üçüncü gruptaki (B grubu) 14 adet sıçana 3 hafta boyunca haftada bir doz subkutan 7,5 ?g/kg ZOL ve her gün 1mg/kg DX uygulandı, ilk yapılan dozdan 3 hafta sonra 7 sıçanın sağ maksiller molar dişi, diğer 7'sinin ise sağ mandibular molar dişi çekildi ve çekim bölgesine rhKMP-2 emdirilmiş spanç tampon yerleştirildi. Tüm deney hayvanları diş çekimlerinden 4 hafta sonra sakrifiye edildi. Tüm gruplarda sıçanların ovarektomi,dişçekimi,birincienjeksiyonvesakrifiye zamanlarındaki ağırlıkları kaydedildi. Tüm gruplarda diş çekimi yapılan bölgelerde inflamasyon, yeni kemik oluşumu ve sökestr varlığı histolojik olarak incelendi. Tüm gruplardaki sıçanların ağırlıklarında istatistiksel olarak anlamlı bir değişim izlendi. Sıçanların birinci enjeksiyon ile diş çekimine kadar geçen sürede B grubundaki ağırlıklarında görülen azalma, kontrol (p=0.005; p<0.01) ve A gubundan (p=0.001; p<0.01) anlamlı bir şekilde yüksek bulundu. Maksilla ve mandibulada inflamasyon, yeni kemik oluşumu ve sökestr varlığı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmadı (p>0.05). Grupların mandibulada yeni kemik oluşum düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık izlendi (p<0.05). A grubunda ileri düzeyde yeni kemik oluşumu 5 sıçanda (%71,4) izlenirken, B grubunda 2 sıçanda (%28,6) izlendi (p=0,017). A grubunun yeni kemik oluşum düzeyi, kontrol grubundan anlamlı bir şekilde yüksek bulundu (p=0.021; p<0.05). Grupların mandibulada sökestr varlığı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık izlendi (p<0.05). Sökestr, kontrol grubunda 1 sıçanda (%14,3) izlenirken, A grubunda 1 sıçanda (%14,3) ve B grubunda 5 sıçanda (%71,4) izlendi (p=0,032; p<0.05). B grubunda sökestr varlığı, kontrol ve A grubundan anlamlı bir şekilde yüksek bulundu (p=0.031; p<0.05). Çalışmamızdan elde edilen histolojik bulgular ile ovarektomi sonrası bifosfonat uygulanan sıçanlarda yeni kemik oluşumunu sağlaması için uygulanan rhKMP-2 dozunun arttırılması gerektiği sonucuna varıldı.
Posterior maksilla alveol kret yetersizliklerinde kemik ogmentasyon teknikleri ve implant uygulamaları
Günümüz diş hekimliğinde tedavi protokollerinde dental implant uygulamalarının yeri her geçen gün daha da artmaktadır. Dental implantların uygulanmasındaki en önemli güçlük alveol kret yetersizlikleridir. Alveol kret yetersizlikleri gerek vertikal yönde gerekse horizontal yönde implant yerleştirilmesini güçleştirmektedir. Özellikle maksillanın kemik yapısının mandibulaya göre daha spongiöz olması implant uygulamalarını daha zor bir hale getirmektedir. Ayrıca daha da spongiöz bir yapıya sahip olan maksillanın posterior bölgesindeki kemiğin kalitesi anterior bölgeye oranla daha da düşüktür. Düşük kalitedeki kemiğin yanı sıra bu bölgede yapısından dolayı sadece kalite anlamında değil hacim olarak da zayıf bir durum ile karşı karşıya kalınmaktadır. İşte bu nedenlerden dolayı posterior maksillada implant uygulamaları öncesinde dikkatli ve detaylı bir planlama yapmak gereklidir. Çoğu zaman düşük kaliteye ve hacime sahip kemiğe implant uygulaması yapılabilmesi için bu planlamaya çeşitli ogmentasyon tekniklerini de dahil etme gerekliliği doğmaktadır. Bu gibi durumlarda sinüs tabanı yükseltilmesi(lateral pencere tekniği veya internal sinüs tabanı yükseltilmesi), onlay ya da inlay kemik ogmentasyonu, distraksiyon osteogenezisi, split osteotomi gibi cerrahi tekniklerden yararlanılmaktadır. Ayrıca ogmentasyon teknikleri dışında bu işlemler olmaksızın kısa dental implant uygulamaları ve zigoma implantları da bu işlemlere alternatif olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu tezin amacı posterior maksillada alveol kret yetersizliği görülen vakalarda uygulanabilecek ogmentasyon tekniklerinin ve farklı implant uygulamalarını literatürdeki çalışmalar incelenerek değerlendirilmesidir. Tekniklerin avantaj, dezavantaj, endikasyon ve kontrendikasyonlarının karşılaştırılması amaçlanmıştır. Yapılan çalışmalar incelenerek tedavi protokollerinin seçimleri ve uzun dönem başarıları hakkında bilgi edinilmesi amaçlanmıştır.
Temporomandibular eklemin ınternal duzensizligi ve osteoartrit tedavisinde yuksek molekul agirlikli hyaluronik asitin (Hylan G-F 20) apoptoza etkisi
TME' de internal düzensizlik ve osteoartrit varlığında, sinoviyal sıvıdaki apoptozun, dejeneratif kemik değişikliği üzerindeki etkinliği ve intraartiküler hyalüronik asit enjeksiyonunun rolü bilinmemektedir. Sinoviyal sıvıda artan apoptozun eklem dejenerasyonuna etki edebileceği ileri sürülmesine rağmen, kondrositler üzerinde direk etkili olan hyalüronik asitin apoptoz ile ilişkisi tam olarak açıklanamamakta ve bu ilişkinin var olup olmadığını belirlemek amacıyla mevcut çalışma planlandı. Çalışmaya TME internal düzensizliği bulunan, artrosentez ve intraartiküler enjeksiyon tedavisi uygulanan 30 hastadan alınan sinoviyal sıvı örneklerinde sFas, CD44, NMP, TLR2 ve TLR4 değerlerinin belirlenmesiyle artrosentez ve yüksek molekül ağırlıklı hyalüronik asitin (HA) eklem içi yapılarda apoptoza etkisi değerlendirildi. Ağrı, eklemde ses ve/veya ağız açıklığında sınırlama şikayetleri ile başvuran ve konservatif tedaviye cevap vermeyen, yaşları 15 ile 72 arasında değişen (32.58±14.78) klinik ve radyolojik olarak eklemde disk deplasmanı teşhis edilen 34 hastanın, 35 ekleminden alınan sinoviyal sıvı örnekleri üzerinde yürütüldü. Maksimum ağız açıklığı (MAA), destekli MMA, lateral ve protruziv hareketlerin miktarı, eklem sesleri, T1 ve T2 ağırlıklı MRG' lerde disk kondil ilişkisi, efüzyon, erozyon ve osteofit gibi kemikteki dejeneratif değişiklikler kaydedildi. Ağrı VAS skoru ile değerlendirildi. Artrosentez ve intraartiküler enjeksiyon öncesi ve sonrası sinoviyal sıvı örneklerinin analizinde insan APO-1/Fas/CD95, NMP, TLR4, TLR2 ve CD44 seviyelerinin belirlenmesinde sandviç ELISA yöntemi kullanıldı. Tedavi öncesi ve intraartiküler enjeksiyon sonrası MAA ortalamalarında 27,94±5,20 mm' den 29,82±5,94 mm' ye kadar artış izlendi. MAA, sağ ve sol lateral ve protruziv hareketlerin miktarında anlamlı artış (p<0,01) izlenirken VAS ve fonksiyonel VAS değerlerindeki azalma (sırasıyla 4,62±2,98' den 3,11±2,91' e ve 7,45±2,06' dan 5,85±2,77), istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p=0,001). Tedavi öncesi ve sonrası ortalama sFas ve CD44 seviyelerindeki azalma istatistiksel olarak anlamlı iken (p=0,013 ve p=0,009) NMP, TLR 2 ve TLR 4 değerleri arasında anlamlı bir fark gözlenmedi (p>0,05). Tedavi öncesi sFas ile TLR4 ve NMP ile TLR4 arasında pozitif yönde, istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki izlendi (p<0,01 ve p<0,05). TLR 2 ve TLR 4 düzeyleri arasında ise anlamlı bir ilişki bulunmadı (p>0,05). Artrosentez ve intraartiküler enjeksiyon sonrası sFas ile CD44 ve NMP ile TLR4 arasında pozitif yönde (p<0,05, p<0,01), sFas ile TLR4 arasında ise negatif yönde, istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki görüldü (p<0,05). TLR4 düzeyi ile TLR2 düzeyleri arasında ise istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmadı (p>0,05). Osteoartrit (OA) izlenen eklemlerde, sinoviyal sıvıdaki sFas ve CD44 düzeylerinde görülen azalma istatistiksel olarak anlamlı bulunurken (p=0,047 ve p=0,028), NMP, TLR 2 ve TLR 4' deki değişimler istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p>0,05). Efüzyon belirlenen eklemlerin tedavi öncesi CD44 düzeyleri, efüzyon izlenmeyen eklemlerden istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı ve yüksek bulundu (p=0,003). Efüzyonun izlenmediği eklemlerdeki NMP düzeyleri, istatistiksel olarak anlamlı ve yüksek bulundu (p=0,016). Efüzyon var olan eklemlerin tedavi öncesi NMP ve düzeyleri, efüzyon izlenmeyen eklemlerden istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı ve yüksek bulundu (p=0,007).Artrosentez sonrası eklem içine uygulanan yüksek molekül ağırlıklı hyalüronik asit (Hylan G-F 20)' in TME' de apoptozu indüklediği, ancak apoptozun bu indüksiyonunun genel olarak enflamatuar hücreler üzerinde gerçekleştiği sonucuna varıldı.Anahtar Kelimeler: Temporomandibular eklem, apoptoz, sFas, CD44, NMP, TLR, osteoartrit, Hylan G-F 20.
Tek taraflı çiğneme yapan hastalarda kondil hacimlerinin konik ışınlı bilgisayarlı tomografi ile karşılaştırılması
Temporomandibular eklem rahatsızlıkları, diş ağrısından sonra ikinci en yaygın yüz ağrısı nedenidir. Ağız diş ve çene cerrahisi kliniğine temporomandibular eklem rahatsızlıkları olan çok sayıda hasta başvurmaktadır. Çiğneme, konuşma, yutkunma, soluma gibi fonksiyonel hareketlerden sorumlu olan TME'nin anatomisinin ve fizyolojisinin anlaşılması, TME patolojilerin ve disfonksiyonun belirlenmesinde önemlidir. Kondiler remodeling, kondilin var olan veya değişen okluzyona fonksiyonel adaptasyonu şeklinde düşünülebilir. Kondiler remodeling hayat boyu devam eden bir süreçtir ve belirli sebeplerle kondil şeklinde değişikliklere yol açabilir. Remodeling miktarı ve kondilin şekillenmesi, kondilin sentrik okluzyondaki pozisyonuna bağlı olarak değişebilir. Maksilofasiyal morfolojik büyüme çevresel ve genetik faktörlerin çeşitliliği ile kontrol edilmektedir. Mandibulanın büyüme yönü sadece oklüzal kuvvetler ile etkilenmemekte, ortodontik ve ortopedik tedavi, parafonksiyonel alışkanlıklar ve fonksiyonel malokluzyon da bu büyümede etkili olmaktadır. Çalışmamızda tek taraflı çiğneme yapan hastaların mandibular kondil hacimlerinin hesaplanması ve karşılaştırılması amaçlandı. Bu çalışmada temporomandibular eklem bozukluğu olan ve kliniğe başvurmuş hastalardan elde edilen KIBT görüntüleri kullanılmıştır. Çalışmamızın amacı tek taraflı çiğneme yapan hastaların KIBT görüntüleri ile kondillerin segmentasyonu ve hacim ölçümü yapılmasıdır. Sonuç olarak tek taraflı çiğneme yapan hastalarda çiğneme yapılan taraftaki kondil hacmi daha yüksek olduğu görülmüştür. Anahtar kelimeler: Temporomandibular eklem, konik ışınlı bilgisayarlı tomografi, hacim, çiğneme.
Sıçanlarda deneysel otojen blok kemik greftlemelerinden sonra meydana gelen yumuşak doku açılmalarında lokal olarak uygulanan ozon gazının kemik grefti ve mukozal bütünlüğü üzerine etkisinin histopatolojik olarak incelenmesi
Bu tez çalışmasında; lokal olarak uygulanan ozon gazının, otojen kemik grefti üzerindeki yumuşak dokunun bütünlüğünü kaybetmesi sonucu oluşacak komplikasyonlar(iskemi ve enfeksiyon ve buna bağlı olarak otojen kemik greftinde oluşacak nekroz) ve yumuşak doku bütünlüğü üzerine etkisinin histopatolojik olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamız 24 Wistar cinsi sıçan, her grupta 12 sıçan olmak üzere kontrol ve ozon grubu olarak 2 gruba ayrıldı. Tüm gruptaki deneklerin sağ pariyetal kemiğinden 5 mm çapında otojen blok kemik grefti alınarak sol pariyetal kemiğe titanyum vidayla fikse edildi ve yara primer kapatıldı. Daha sonra otojen blok kemik greftinin üzerindeki yumuşak doku 3mm çapında alınarak greftin üzeri açık hale getirildi. Tüm deneklere aynı cerrahi işlem uygulanmıştır. Kontrol gruplarına cerrahi sonrası farklı bir işlem yapılmazken, ozon gruplarına işlem sonrası 2 hafta süreyle haftada 3 gün 2 dakika süreyle lokal olarak ozon uygulaması yapılmıştır. Kontrol ve ozon gruplarının yarısı 14. günde diğer yarısı ise 28. günde sakrifiye edildi. Çalışma sonunda deneklerden alınan yumuşak doku ve kemik örnekleri Gaziantep Üniversitesi Histoloji Anabilim Dalı Laboratuvarında histopatolojik olarak değerlendirildi. Elde edilen sonuçlar istatistiksel olarak student's t testi kullanılarak değerlendirildi. Yaptığımız bu çalışmada otojen blok kemik greft üzerinde ki yumuşak dokuda iyileşme üzerine; lokal olarak uygulanan ozonun erken dönemde etkisi (14. Gün) kontrol grubu (14. Gün)'na göre istatistiksel olarak anlamlı bulunurken (p<0.05) kemik iyileşmesi üzerine etkisi ise anlamlı bulunmadı. Otojen kemik grefti üzerinde ki yumuşak dokunun bütünlüğünün bozulması araştırmacılar için büyük bir sorun haline gelmiştir. Yaptığımız bu çalışmada otojen blok kemik greft üzerinde ki yumuşak dokuda; iyileşme üzerine erken dönemde uygulanan ozonun anlamlı etkisi, büyük sorun haline gelen yumuşak doku bütünlüğünün bozulmasını tekrardan iyileştirerek uygulanan otojen kemik greftlerinin de bütünlüğünü koruyacağını düşünmekteyiz. Literatüre bakıldığında deneysel olarak otojen kemik grefti üzerinde ki yumuşak dokunun bütünlüğünün bozulması üzerine ozonun etkisini gösterecek çalışma henüz bulunmamaktadır. Çalışmamızın bu konuda ilerde yapılacak çalışmalara referans olacağı kanaatindeyiz. Bununla birlikte bu konuda daha çok çalışma yapılmasının gerekli olduğu görüşündeyiz.
Tetra kalsiyum fosfat içerikli enjekte edilebilir yeni nesil kemik greftinin bifazik kalsiyum sülfat içerikli kemik grefti ile primer stabilite ve açığa çıkan ısı yönünden karşılaştırılması
Bu tez çalışmasında sertleşebilen iki farklı kemik greftinin implantın primer stabilitesi ve kemikte meydana gelen sıcaklık değişimleri üzerine etkilerinin in-vitro olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamızda cansız sığır kaburga kemikleri kullanılmıştır. Kemikler üzerinde dental implant yuvası oluşturulmuştur. Takiben bu osteotomi bölgesinin çevresine eşit büyüklükte kemik defektleri oluşturulmuş ve dental implantlar yerleştirilmiştir. Bu aşamada 2 farklı grup oluşturulmuş ve defektler 1. grupta tetra kalsiyum fosfat, 2. grupta bifazik kalsiyum sülfat içeren kemik grefti ile doldurulmuştur. Kemik greftinin sertleştiği esnada açığa çıkan sıcaklık değerleri kaydedilmiştir. Greftlemeden önce ve 200 dk sonra primer stabilite değerleri kaydedilmiştir. Tetra kalsiyum fosfat içeren kemik grefti kullanılan grupta kemikte ortalama 3.35⁰C sıcaklık artışı ve implant primer stabilitesinde ortalama 52.69 ISQ artış görülmüştür. Bifazik kalsiyum sülfat içeren kemik grefti kullanılan grupta ise kemikte ortalama 0.87⁰C sıcaklık artışı ve implant primer stabilitesinde ortalama 36.26 ISQ artış görülmüştür. Bununla birlikte hiçbir grupta kemik nekrozu için kritik değer olan 47 ˚C yi geçecek sıcaklık artışı gözlenmemiştir. Primer stabilitenin artışında tetra kalsiyum fosfat içeren kemik greftinin daha yüksek sonuçlar verdiği izlenmiştir.
İnsan gingival fibroblast hücrelerinde etanol, öjenol ve asetil salisilik asitin sitotoksik ve apoptotik etkilerinin incelenmesi
Diş ağrısı, insan yaşamının hemen her döneminde karşılaştığı önemli bir problemdir. Diş ağrısı birçok sebeple meydana gelmekle birlikte diş çürüğü akla gelebilen sebeplerin başında gelmektektedir. Diğer nedenlerin arasında diş minesinde erozyon, herhangi bir travmaya bağlı olarak dişte çatlak veya kırık oluşması, diş eti enfeksiyonu ve yirmi yaş dişleri de diş ağrısının başlıca sebepleri arasında yer alır. Genellikle ağrı kesicilerle ve farklı yöntemlerle tedavi edilmeye çalışılan diş ağrıları, hekime başvurulması geciktikçe sorunu çok daha büyütecek bir rahatsızlıktır. Özellikle kulaktan dolma bilgilerle diş ağrısının tedavi edilmeye çalışılması, dişte ve dokularda önemli hasarlar oluşmasına sebebiyet vermektedir. Hastaların faydalı olacağını umarak kullandığı maddelerin doku üzerine etkilerinin daha iyi anlaşılması ve bu konuda bilinçlendirilmesinin sağlanması amacıyla, tamamlayıcı sağlık uygulamalarında sıklıkla kullanıldığı rapor edilen etanol, öjenol ve asetilsalisilik asitin, farklı konsantrasyonlarının(0.01 μM, 0.1 μM, 1 μM, 10 μM, 100 μM, 1000 μM) insan gingival fibroblastları (HGF-1) üzerine sitotoksik etkisini, apoptotik etkisini ve proinflamatuar etkisini incelemektir. Çalışmamızda ticari olarak temin edilen HGF-1 hücre hatları kullanılmıştır. Sitotoksisite değerlendirilmesi için MTT yöntemi ve H&E boyama yönteminden yararlanılmıştır. Apoptotik etkilerini değerlendirebilmek için apoptoz yolaklarının kavşak noktalarında etkili olduğu bilinen BAX ve Caspase 3 düzeyleri ELISA ve MTT yöntemleri kullanılarak ölçülmüştür. Proinflamatuar etkilerini incelemek amacıyla proinflamatuar sitokinlerden olan IL-1B ve TNF-alpha düzeylerinin ölçülmüştür. Bu ölçümler için ELISA yönteminden faydalanılmıştır. Bulgularımız bize etanolün 10 μM'lık doz konsantrasyonundan sonra sitotoksisitesinin artarak hücre proliferasyonunu azalttığını, BAX ve Caspase-3 proteinlerinde artış olduğunu ve IL-1B ve TNF-a sevilerinde artış olduğunu göstermiştir. (p<0,01). Öjenolde ve asetilsalisilik asit de ise 100 μM'lık doz konsantrasyonundan sonra sitotoksisitesinin artarak hücre proliferasyonunu azalttığını, BAX ve Caspase-3 proteinlerinde artış olduğunu ve IL-1B ve TNF-asevilerinde artış olduğunu göstermiştir. (p<0,01).
Posterior maksillada uygulanan açılı implantların farklı açı, çap ve boydaki tasarımlarla uygulanmasının etkilerinin üç boyutlu sonlu elemanlar stres analiz yöntemi ile incelenmesi
Dental implantlar günümüzde, doğal dişlerin kaybı nedeniyle oluşan estetik, fonksiyon ve fonasyon gibi problemlerin çözümünde rutin olarak kullanılmaktadır. Genel sağlık durumu iyi olan bireylerde maksilla, mandibulaya göre daha düşük yoğunlukta kemik yapısına sahiptir ve dikey yöndeki kemik kaybı maksillada daha fazladır. Fizyolojik rezorpsiyona ek olarak maksiller sinüslerin çeşitli sebeplerle alveolar kret tepesine yakın konumlanmaları da posterior maksiller bölgeye implant uygulamalarını zorlaştırmaktadır. Bu gibi durumlarda posterior maksiller bölgede yeterli miktarda kemik elde etmek için uygulanan yöntemler, ilave cerrahi işlemler ve buna bağlı tedavi maliyetlerinin artması, iyileşme süresinin uzaması gibi dezavantajları da beraberinde getirmektedir. Bu olumsuzlukları elimine etmek amacıyla bir çok çalışmacının alternatif çözüm yollarına başvurduğu çeşitli çalışmalarda gösterilmiştir. Bu çalışma ile, maksiller posterior bölgede yeterli kemik seviyesi bulunmayan vakalarda sinüs lifting gibi ikinci bir cerrahi işleme gerek kalmaksızın tek bir cerrahi işlem ile hastanın fonksiyonlarını yerine getirmeyi sağlamak konusunda değişik bir alternatif oluşturmak amaçlanmıştır. Bu amaçla Visible Human Project data veriyle oluşturan atrofik maksilla modeli üzerine farklı açılarla implantlar yerleştirilmiştir. İmplantlarda çap ve boy değiştirilerek; tüm sisteme çiğneme kuvvetlerini taklit eden vertikal, horizontal ve oblik kuvvetler uygulanarak sonlu elemanlar stres analizi gerçekleştirilmiştir. Çalışmamızda elde ettiğimiz sonuçlara en yüksek stres değerleri implantlar üzerinde ölçülmüş ve stresler implantların boyun bölgelerinde yoğunlaşmıştır. Kortikal ve spongioz kemik üzerine gelen stresler değerlendirildiğinde ise en ideal tedavi seçeneğinin sinüs lift işlemi ile implantların yerleştirilmesi olduğu karşımıza çıksa da 150 açı ile posterior implantın açılandırılarak sinüs lift işleminden kaçınılmasının alternatif bir tedavi yöntemi olabileceği sonucuna varılmıştır.
Diyabetik ratlarda kantaronun (Hypericum perforatum) ağız mukozasındaki yara iyileşmesine etkisi
Bu çalışmanın amacı; Hypericum perforatum'un (kantaron) topikal olarak uygulanmasının, deneysel olarak diyabet oluşturulmuş ratlarda, ağız mukozasındaki yara iyileşmesine etkilerinin, histopatolojik ve biyokimyasal olarak araştırılmasıdır. Çalışmada 48 adet, 5 aylık, erkek, Wistar Albino rat kullanıldı. Deney hayvanları kontrol ve çalışma grubu olmak üzere, her biri 24 rattan oluşan 2 ana gruba ayrıldı. Ana gruplar hayvanların sakrifiye edileceği günlere göre üç alt gruba ayrıldı. Tüm ratlara 60 mg/kg dozunda streptozotosin verildi ve 72 saat sonra yapılan ölçümlerde kan glikoz seviyesi 200 mg/dl'nin üzerinde olanlar çalışmaya dahil edildi. Ratlarda palatal bölgede, mukozal defekt oluşturuldu. Çalışma grubunda yaraya kantaron yağı, günde iki defa topikal olarak uygulandı. Kontrol grubunda yaraya herhangi bir uygulama yapılmadı. Sakrifiye edilen tüm gruplarda damakta oluşturulan yaralardan 3, 7 ve 10. günlerde örnekler alındı. Alınan örnekler üzerinde histopatolojik ve biyokimyasal analizler yapıldı. Yapılan istatistiksel analiz sonucunda 3. gün grupları arasında anlamlı bir fark görülmedi (p>0.05). 7. günde ise ülserasyon, nekroz, epitelizasyon, PNL ve hidroksipirolin parametrelerinde istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulundu (p<0.05). Bu parametrelerden ülserasyon, nekroz ve PNL değerlerinin kontrol grubunda yüksek olduğu; epitelizasyon ve hidroksipirolin değerlerinin ise kantaron uygulanan grupta daha yüksek olduğu tespit edildi. 10. gün gruplar arasında sadece hidroksipirolin değerleri arasında anlamlı bir fark tespit edilmiş olup, kantaron uygulanan grupta hidroksipirolin seviyesinin yüksek olduğu görüldü (p<0.05). Bu çalışma deneysel olarak diyabet oluşturulmuş ratlarda, topikal olarak uygulanan Hypericum perforatum'un 3. günde herhangi bir farklılık oluşturmasa bile 7. ve 10. günlerde yara iyileşmesini hızlandırdığını göstermiştir. Anahtar kelimeler: Diyabet, Hypericum perforatum, Kantaron, Yara iyileşmesi
Farklı konsantrasyonlardaki proloterapi uygulamasının temporomandibular eklem hipermobilitesi üzerindeki etkinliğinin değerlendirilmesi
Dekstroz proloterapisi temporomandibular eklem hipermobilite tedavisinde kullanılan modern konservatif tekniklerden birisidir. Dekstrozun farklı konsantrasyonları proliferant solüsyon olarak rapor edilmiştir, ancak herhangi bir konsantrasyonun diğerlerine olan üstünlüğü hala tam olarak bulunmamıştır. Bu çalışmanın amacı temporomandibular eklem hipermobilite tedavisinde farklı konsantrasyonlardaki dekstroz proloterapisinin etkinliğini karşılaştırarak değerlendirmektir. Sublüksasyonu veya dislokasyonu bulunan hastalarda prospektif, randomize, kontrollü klinik çalışma gerçekleştirildi. Çalışma 37 hastayı kapsadı (26 kadın, 11 erkek; yaş aralığı 18-44 arası). Hastalar rastgele olarak dört gruba ayrıldı. 1., 2. ve 3. gruplar sırasıyla % 10, % 20 ve % 30'luk dekstroz solüsyonu ile, 4. grup ise salin solüsyonu ile tedavi edildi. TME ağrısının Vizuel Analog Skalası (VAS), maksimum ağız açıklığı (MAA), klik sesi ve lüksasyon sıklığı kaydedildi, Toplanan veriler istatistiksel olarak analiz edildi. Tüm gruplarda postoperatif olarak TME ağrısında, MAA ve klik seslerinde önemli derecede düzelme olduğu belirlendi. Bunun yanında TME kilitlenmesi takip süreci içerisinde hiçbir hastada gözlenmedi. Çalışma süresi boyunca tüm gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark görülmedi. Sonuç olarak, farklı dekstroz konsantrasyonların ağrılı TME hipermobilitesine bağlı klinik semptomların azalmasında pozitif etkilerinin olduğu görülmüş fakat birbirlerine üstünlüğü bulunmamaktadır. Ayrıca TME hipermobilitesinde dekstroz proloterapisinin serum fizyolojik enjeksiyonuna da üstünlüğü görülmemiştir. Anahtar Sözcükler: Dekstroz, Enjeksyon, Farklı konsantrasyonlar, Proloterapi, TME hipermobilitesi.
İmplant yapılan hastalarda yaşam kalitesinin değerlendirilmesi
İnsanların zaman içinde ağız ve diş sağlığının değişmesiyle hayat kaliteleri de etkilenmektedir. Total dişsiz hastalarda çiğneme yetersizliği, konuşma bozukluğu, ağrı, memnuniyetsizlik, retansiyon ve stabilitenin yetersizliği gibi sorunlarla karşılaşılmaktadır. Alt çene tam dişsizlik vakalarında konvensiyonel protetik tedavinin istenilen düzeyde başarılı olamaması, bu olgularda dental implant uygulamalarının artması sonucunu doğurmuştur. Yaşam kalitesi; bireylerin memnuniyet ve memnuniyetsizliklerine bağlı olarak değişen kişilerin kendilerini daha iyi hissetme halidir. Bu çalışmanın amacı implant destekli protetik tedavilerin ağız sağlığı yaşam kalitesi ve genel sağlık yaşam kalitesine etkilerini incelemektir. Randomize olarak seçilmiş implant destekli protez yapılan 50 adet hastaya tedavi sonrası OHIP-14, ve OHQoL-UK anketleri uygulanarak ağız sağlığı ve genel yaşam kaliteleri değerlendirmektir. Verilerin tanımlayıcı istatistiklerinde ortalama, standart sapma, medyan en düşük, en yüksek, frekans ve oran değerleri kullanılmıştır. Değişkenlerin dağılımı Kolmogorov–Smirnov testi ile kontrol edildi. Nicel verilerin analizinde Mann-Whitney U testi kullanıldı. Korelasyon analizinde Spearman Korelasyon Analizi kullanıldı. Analizlerde SPSS 22.0 programı kullanılmıştır. Yapılan tüm protetik tedavilerin ağız yaşam kalitesi üzerine olumlu katkı sağladığı sonucuna ulaşıldı. Ağız sağlığı, yaşam kalitesinin iyileştirilmesiyle birlikte genel sağlığın buna paralel olarak olumlu yönde etkilendiği görüldü.
Osteoporotik rat modellerindeki kemik defektlerinin iyileşmesinde proton pompa inhibitörü kullanımının ve düşük düzeyli lazer tedavisinin etkilerinin araştırılması
Bu deneysel çalışmada, Proton Pompa İnhibitörü (PPI) kullanımının ve Düşük Düzey Lazer Tedavisinin (DDLT) osteoporotik rat modellerinde oluşturulan kritik büyüklükteki kalvaryal defektlerde, kemik iyileşmesi üzerindeki etkinliğinin araştırılması amaçlanmıştır. Ayrıca çalışma gruplarında, kemiğin biyomekanik özellikleri de incelenmiştir. Çalışmada, 45 adet dişi Wistar rat kullanılmış ve kontrol grubu (A), overektomi grubu (B), overektomi ve PPI grubu (C), overektomi ve DDLT grubu (D), overektomi, PPI ve DDLT grubu (E) olmak üzere toplam beş grup yer almıştır. Tüm deneklerde, 5 mm çapta, kritik büyüklükte kalvaryal kemik defekti oluşturulmuştur. Kemik iyileşmesi, histomorfometrik ölçüm yöntemi ile değerlendirilmiştir. Ayrıca gruplardaki hayvanların kemiklerinin biyomekanik özelliklerinin saptanması için, femurlar üzerinde çekme ve germe testleri uygulanmıştır. Çalışmada, E grubunda gözlemlenen ortalama yeni kemik alanının, diğer gruplara göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek olduğu bulunmuştur (p<0.05). Çekme ve germe testlerinin sonuçlarına göre, çekme dayanımı, birim şekil değiştirme, fleksiyon modülüsü ile maksimum eğme, uzama ve gerilme momentlerinin ortalamalarının PPI ve overektomi gruplarında, kontrol gruplarına göre anlamlı düzeyde daha düşük olduğu saptanmıştır (p<0.05). Sonuç olarak, DDLT kullanımının cerrahi sonrası yeni kemik oluşumunu uyardığı ve PPI kullanımı ile, kemiklerin çekme ve germe kuvvetleri karşısındaki mekanik direncinin zayıfladığı görülmüştür. Anahtar Kelimeler: Osteoporoz, proton pompa inhibitörleri, düşük düzey lazer tedavisi, kemik defektleri
Düşük doz lazer tedavisinin ve fotodinamik tedavinin oral mukozit üzerine etkilerinin karşılaştırılması
Oral mukozit (OM), kemoterapi ve radyoterapi gören hastalarda yeme, içme ve konuşma gibi günlük aktiviteleri kısıtlayacak kadar şiddetli ağrıya sebep olabilen bir durumdur. Ayrıca fırsatçı mikroorganizmalar sebebiyle OM, sistemik enfeksiyonlara ve hospitalizasyona yol açabilir. Şiddetli vakalar kanser tedavisinin başarısını etkileyebilir. Bu sebeple OM, hayat kalitesini ve prognozu etkilemektedir. Düşük doz lazer tedavisi yara iyileşmesini hızlandırabilmektedir. Indosiyanin yeşilinin de düşük doz lazer tedavisinin etkisini arttırdığına yönelik çalışmalar mevcuttur. Bu çalışmada 24 adet Sprague Dawley cinsi sıçan kontrol, lazer ve lazer + indosiyanin yeşili olmak üzere 3 gruba ayrılmıştır. Her hayvana intraperitoneal olarak 5-florourasil enjekte edilmiş ve yanak cebine enjektör ucu ile travma yapılmıştır. OM oluşumundan sonra kontrol grubunda tedavi yapılmamış, lazer grubuna lazer uygulanmış, lazer + indosiyanin yeşili grubuna ise indosiyanin yeşili boyamasından sonra lazer uygulanmıştır. Daha sonra tüm gruplar sakrifiye edilmiş, histolojik ve basic fibroblast growth factor (bFGF), transforming growth factor (TGF-β) ve platelet-derived growth factor - Becaplermin (PDGF-BB) seviyelerine bakılarak iyileşme değerlendirilmiştir. Lazer + indosiyanin yeşili grubu, bFGF ve PDGF-BB açısından diğer gruplara göre istatiksel olarak anlamlı çıkmıştır. Ancak TGF-β grubunda tüm gruplar arasında istatiksel anlamlılık gözlenmemiştir. Sonuç olarak bu çalışmadaki limitasyonlara rağmen, indosiyanin yeşili OM tedavisinde düşük dozda lazer tedavisinin etkinliğini arttırmak amacıyla kullanılabilir. Bu konuda daha çok çalışma gereklidir.
Radyoterapi sonrasında kritik boyutlu kemik defektlerinde ksenogreft ile karıştırılan doksisiklin, rifamisin, metronidazol ve klindamisinin deneysel olarak incelenmesi
Baş-boyun bölgesinde kanser tedavisi gören ve radyoterapi uygulanmış hastalar çenelerde osteoradyonekroz gelişimi açısından risk altındadır. İskemik ve sağlıksız bu bölgelerde kemik iyileşmesi gecikmektedir. Enfeksiyon, bu klinik durumu şiddetlendiren bir tablodur. Bu klinik tablonun önlenmesi ya da tedavisi için etkinliği olduğu bilinen antibiyotikler uzun dönemli kullanılmaktadır. Son dönemde, antibiyotiklerin bilinen antibakteriyel aktivitelerinden bağımsız olarak anti- enflamatuar etki gösterdikleri ve bu sayede kemik iyileşmesine katkı sağladıkları düşünülmektedir. Çalışmamızda, radyasyona maruz kalmış alt çene kemiğinde cerrahi olarak oluşturulan kritik boyuttaki defektlerde klindamisin, metronidazol, rifamisin ve doksisiklin grubu antibiyotiklerin kemik grefti ile uygulandığında kemik iyileşmesi üzerindeki etkilerini inceledik. Anti- enflamatuar etkinliğin kemik iyileşmesi üzerindeki etkilerini değerlendirmek için, 50 adet Wistar cinsi albino türü, 250± 20 gr ağırlığında ve 10- 12 haftalık dişi sıçanlar kullanılmıştır. Tüm gruplara genel anestezi altında 30 Gy dozda radyoterapi uygulandıktan 4 hafta sonra sıçanların sağ mandibulasında 5 mm çapında bikortikal hazırlanan kemik defektlerine deney gruplarında ksenogreft ile karıştırılan antibiyotikler, kontrol gruplarında ise sadece ksenogreft partikülleri uygulanarak cerrahi saha iyileşmeye bırakılmıştır. Cerrahi sonrası 4. haftada sakrifikasyonlar gerçekleştirilerek, alınan örnekler enflamasyon, nekroz, fibrozis, yeni kemik yapım alanları, kalsifiye olmuş kemik alanları ve kapiller sayısı açısından histopatolojik ve histomorfometrik olarak değerlendirildi. İncelenen kesitlerde nekroz, enfeksiyon ya da fibrozis bulgusuna rastlanmamıştır. Kontrol grubu ile yapılan karşılaştırmalarda metronidazol ve klindamisin gruplarında yeni kemik yapım alanlarının anlamlı derecede yüksek olduğu görülmüştür (p<0.01, p<0.01). Kalsifiye kemik trabekül alanları incelendiğinde kontrol grubu ile klindamisin grubu arasında istatistiksel olarak ileri derecede anlamlı fark tespit edilmiştir (p<0.01). Klindamisin ile diğer gruplar karşılaştırıldığında ise aradaki fark anlamlı (p<0.05) bulunmuştur. Kontrol grubu ile yapılan karşılaştırmalarda kapiller sayısı metronidazol grubunda anlamlı (p<0.05), klindamisin grubunda (p<0.01) ise ileri derecede anlamlı olarak farklı bulunmuştur. Antibiyotik uygulanan gruplarda iltihabi alanların sayısında azalma, yeni kemik yapım alanlarında ve damarlanmada artış gözlenmiştir. Çalışmada kullandığımız antibiyotiklerin antibakteriyel aktiviteden bağımsız olarak anti- enflamatuar etkinliklerinin olabileceği sonucuna varılmıştır.
Travmatik fasiyal sinir hasarı modelinde ozon terapi ve düşük seviyeli lazer terapinin etkinliğinin karşılaştırılması
İnsanların yüz ifadesi, onların fiziksel ve kalıtımsal özellikleri ile birlikte duygularını yansıtır. Kimliğin belirlenmesinde ve kişinin çevre ile olan ilişkilerinde önemli görevleri olan yüz mimiklerini kontrol eden fasiyal sinir (FS), aynı zamanda yüz kaslarının tonusu ve hareketini belirleyen sinirlerin inervasyonunu sağlar. FS, hasara uğradığında izlenebilen paralizinin nedenleri arasında Bell Paralizi şeklinde adlandırılan bir özel paralizi tipi ilk sırayı almaktadır. Klinik bulguları yüzün bir tarafındaki kasların bütününde paralizi ve parezi görülmesi, yüz kaslarında güçsüzlük, tek taraflı dudak ve kaş sarkması, göz kapağının kapanmaması sonucu göz kuruluğu gibi semptomlardır. Hasar gören sinir dokuların, farmakolojik ve/veya diğer konvansiyonel yöntemlerle doğru ve etkin tedavisinin tam olarak sağlanmaması nedeniyle alternatif tedavi arayışı gündeme gelmiştir. Alternatif tedavi yöntemlerinden en yüksek oranda tercih edilenlerden birisi düşük doz lazer ışını kullanılarak geliştirilen tedavi yöntemi (DDLT) ve ozonun veya ozon kaynaklı ürünlerin çeşitli yöntemlerle tedavi amaçlı uygulanmasıdır (OT). Bu tez çalışmasında, ratlarda oluşturulan fasiyal sinir hasarı modelinde düşük doz lazer tedavisi ve ozon terapi yöntemlerinin, hasarlı sinir dokunun iyileşmesi üzerine etkilerinin histolojik olarak karşılaştırılması amaçlanmıştır. Çalışmamızda 30 adet wistar cinsi albino türü, 220±20 gr ağırlığında ve 10-12 haftalık dişi sıçanlar üzerinde yürütülmüştür. Tüm gruplara genel anestezi altında nöropatik hasar oluşturmak için ratların sol fasiyal sinirlerine, çapının hepsini içine alacak şekilde klemple 30sn boyunca tutularak hasar verilmiştir. Daha sonra kontrol grubu iyileşmeye bırakılırken lazer grubuna hergün düşük doz lazer tearapisi 4J, 32sn uygulanırken, ozon grubuna da 2 günde bir defa 2ml, 80 µm/ml sistemik ozon terapisi uygulanmıştır. 4. haftada sakrifikasyonlar gerçekleştirilerek fasiyal sinirlerinden alınan örnekler formaldehitte muhafaza edilerek histolojik inceleme amaçlı saklanmıştır. İncelenen kesitlerde epinöriyum, perinöryum ve endonöriyum varlığı ve sürekliliği değerlendirilmesi ile sinir dallanması öncesi sinir alanı ölçümü, dallanma sonrası fasikül sayısı, hasar öncesi ve sonrası kesitlerde akson sayısı incelenmiştir. İncelenen kesitlerde, sinir lifinin dallanma sayısı, çapı, alanı ve akson sayısı açısından yapılan değerlendirmeler sonucunda tüm gruplarda ozon terapi grubunda istatistiksel olarak anlamlı fark yaratacak sonuçlar elde edilmiştir. Lazer grubunda (DDLT) tüm parametrelerde kontrol grubuna göre ufak bir artış gözlenmekle birlikte istatistiksel olarak anlamlı sonuçlar elde edilememiştir.
Farklı le fort ı osteotomi yöntemleriyle yapılan maksiller ilerletme yöntemlerinin stabilitelerinin karşılaştırılması
Çalışmamızda, ortognatik cerrahide üst çeneyi hareketlendirmek için kullanılan Le Fort I osteotomi tekniğinin bir modifikasyonu olan M şekilli osteotomi tekniğinin, ameliyat sonrası meydana gelebilecek relapsı önleyici etkinliği araştırılmıştır. Bu etkinliğin araştırılmasında, güvenilirliği literatürce destelenen 'Sonlu Eleman Analizi' çalışması kullanılmıştır. İki farklı osteotomi tekniği ile maksillanın relaps açısından en riskli hareketi olan aşağı doğru konumlandırma işlemi sonrası oluşacak maksimum stres alanlarını, fiksasyon sisteminde oluşan stres alanlarını ve bunların sonucunda meydana gelebilecek stabilite ve relaps problemlerini belirlemek amaçlanmıştır. Çalışmamızda bir hastanın bilgisayarlı tomografik görüntüsü 'Sonlu Eleman Analizi' yöntemi kullanılarak işlenmiş, üç boyutlu çalışma modeli üzerinde konvansiyonel Le Fort I osteotomi tekniği ile M şekilli osteotomi tekniğiyle birlikte yapılan maksiller ilerletme ve aşağı konumlandırma işlemi sonrası, kemik ve plak sistemlerinde oluşan maksimum stres alanları stabilite ve relaps açısından değerlendirilmiştir. Çalışmamız 6 gruptan oluşmaktadır. Gruplarda maksiller ilerletme miktarı hepsinde aynı ve 5 mm olup, aşağı konumlandırma miktarı 3 mm ve 5 mm olarak belirlenmiştir. Konvansiyonel Le Fort I osteotomi sonrası segmentler arasına iliak greft konulmuştur. İliak greftin interpozisyonel greft olarak kullanılmasının sebebi literatürce altın standart olarak bildirilmesidir. Kontrol grubunda konvansiyonel Le Fort I osteotomi uygulanmış ancak araya greft konulmamıştır. Osteotomi sonrası L şeklinde 4 delikli plak ve 5 mm'lik vidalarla fiksasyon sağlanmıştır. Çalışmamızın sonucunda, M şekilli osteotomi yönteminin, araya greft konulmuş geleneksel Le Fort I osteotomi yöntemine göre stres parametreleri açısından daha düşük streslerin gözlendiği sonucuna varılmıştır.
Fasiyal asimetri hastalarında farklı mandibuler osteotomi dizaynlarının distal ve proksimal segmentler arasındaki kemik interferansına etkisinin değerlendirilmesi
Amaçlar: Yüz asimetrisinin ortognatik cerrahi ile tedavisinde, proksimal ve distal segmentler arasındaki interferanslar nedeniyle kondil distorsiyonları olabilir. Bu çalışma, sanal cerrahi planlama yazılım programı kullanarak mandibular proksimal ve distal segmentler arasındaki kemik interferans miktarını değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntemler: Mandibular ortognatik cerrahi geçirmiş ve sanal cerrahi planlama kayıtları olan hastaların retrospektif incelemesi yapılmıştır. Çalışmaya 12 hasta dahil edildi. Hastaların daha önceden ameliyat için planlanan çene hareketleri dört farklı osteotomi tekniği ile ayrı ayrı simüle edildi. Sagittal Split Ramus Osteotomisinin (SSRO) Dal Pont modifikasyonu, SSRO'nun Hunsuck modifikasyonu, SSRO'nun Posnick modifikasyonu ve minimal invaziv SSRO tekniği sanal planlama kayıtları üzerinden her hasta için simüle edildi. Mandibulanın proksimal ve distal segmentleri arasındaki interferansın hacmi ve bu interferanslara bağlı oluşan proksimal segmentin açılanması değerlendirildi. Bulgular: SSRO'nun Dal Pont modifikasyonun mandibulanın proksimal ve distal segmentleri arasında en yüksek kemik interferansına neden olan osteotomi olduğu tespit edildi. Diğer tüm osteotomi modifikasyonları daha düşük interferanslarla sonuçlandı ancak sadece Dal Pont modifikasyonu-Posnick modifikasyonu(p:0.008) ve Dal Pont modifikasyonu-minimal invaziv SSRO tekniği(p:0.019) istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Sonuçlar: Yüz asimetrisinde tüm cerrahi tekniklerde bir miktar kemik interferansı oluşur. Bu problemi en aza indirmek için split alanını azaltan bir osteotomi modifikasyonu kullanılabilir. Anahtar Kelimeler: Yüz asimetrisi, sagittal split ramus osteotomisi, periferal kondiler sag, sanal planlama