75
Arşivlenen Tez
0
DOI Atanmış
0%
DOI Oranı
Arşivlenen Tez
Üst üriner sistem taşlarında minimal invazivtedavi yöntemi seçimi
Üriner sistem taş hastalığı, yaşam boyu görülme olasılığı ve sonuçları açısından ürolojinin önemli bir alanını temsil eder. Ülkemizin de taş hastalığında endemik bir bölge olması, hekimlere tedavi ve yaklaşım konusunda alternatifler sunmaktadır. Vücut dışından şok dalgasıyla taş kırma (SWL) ve retrograd intrarenal cerrahi (RIRS) sık başvurulan minimal invaziv tedavi yöntemleridir. Çalışmamızda tedavi algoritmasında öneri derecesi aynı olan fakat günümüze kadar hasta bazlı başarı önceliği belirlenememiş bu iki yöntemden, hastaya ait verilere göre başarısı daha yüksek olanını ayırt etmeyi amaçladık. Çalışmaya ilk aşamada 01.09.2017 ile 01.04.2021 tarihleri arasında SWL uygulanan 167, RIRS uygulanan 157 olmak üzere toplamda 324 erişkin hasta dahil edildi. Hastaların demografik verileri ve taşların kontrastsız bilgisayarlı tomografi (BT) ölçümleri retrospektif olarak incelendi. İşlem sonrası radyolojik görüntüleri rezidüel fragman açısından değerlendirilip kaydedildi. Ortaya çıkan 10 farklı parametre analiz edildi. İkinci aşamada 01.04.2021 ile 15.04.2022 tarihleri arasında SWL uygulanan 20, RIRS uygulanan 20 olmak üzere toplam 40 erişkin hasta dahil edilip prediktivite değerlendirildi. İlk aşamada 324 hastanın işlem öncesi verilerini analiz edip SWL ve RIRS başarısını öngören formüller hesapladık. İkinci aşamada, formüller sonucunda SWL başarısının daha yüksek olacağı öngörülen 20 hastada formül; %83,3 duyarlılık, %92,8 özgüllük oranıyla sonucu %90 doğrulukla öngördü. RIRS başarısının daha yüksek olacağı öngörülen 20 hastada ise formülün duyarlılığı %100, özgüllüğü %20 idi ve sonucu %80 doğrulukla öngördü. Günümüzde üst üriner sistemin küçük ve orta boyutlu taşları, tedavi yöntemi seçiminde gri bölge olarak nitelendirilebilir. Her iki yöntem için hesapladığımız formüller, tedavi sonucunu yüksek doğruluk oranlarıyla tahmin etmiştir. Bu durumun; minimal invaziv yöntemlerin eşit düzeyde önerildiği olgularda, tedavi seçiminde kolaylık sağlayacağını düşünmekteyiz. Anahtar kelimeler: Böbrek taşı, şok dalgasıyla taş kırma, retrograd intrarenal cerrahi
Görsel üçlü uyaran paradigmasında değişen görev zorluğunun olaya ilişkin potansiyel bileşenleri üzerine etkileri
Beyindeki elektriksel aktivitenin saçlı deri üzerinden kaydedilmesi elektroansefalogram (EEG) olarak adlandırılır. EEG'de beynin spontan aktivitesiyle beraber bilişsel, duysal ya da motor uyaranlara yanıt olarak potansiyel değişimler oluşmaktadır ve bu potansiyel değişimler Uyarılma Potansiyelleri (UP) olarak adlandırılmaktadır. Uyarılma potansiyellerinde erken latanslı ve geç latanslı yanıtlar gözlenir. Geç latanslı yanıtlar daha çok bilişsel süreçlerle ilişkilidir ve "Olaya ilişkin potansiyeller" (OİP) olarak adlandırılmaktadır. Dikkat, yukarıdan aşağı ve aşağıdan yukarı mekanizmalar çerçevesinde incelenebilir. Bir ödeve odaklanıldığında amaçlar doğrultusunda yukarıdan aşağı mekanizma işlerken ödevle ilişkisiz bir uyaran algılandığında aşağıdan yukarı mekanizma işler. Yeni uyaranlara karşı meydana gelen OİP'ler üçlü uyaran paradigmasıyla incelenebilir. Bu paradigmada standart uyaranlar, hedef uyaranlar ve çeldirici yeni uyaranlar yer almaktadır. Bu çalışmamızda, odaklanılan görevin zorluk derecesi ile yeni uyaranlara karşı meydana gelen istem dışı dikkat yanıtı arasındaki ilişkiyi üçlü uyaran paradigmasıyla araştırmayı amaçladık. Yeni uyaranlar soyut resimler ile tanıdık resimlerden oluşan iki alt grup içeriyordu. Ayrıca yeni uyaranları hedef uyaranlara uzaklığına göre üç gruba ayırdık. Böylece tek bir deney düzeninde birden fazla parametreyi beraber incelemeyi amaçladık. Çalışmada 21 sağlıklı genç erişkinden OİP kayıtları alındı. Uygulanan görsel üçlü uyaran paradigmasında farklı zorluktaki hedef uyaranlara yanıt vermeleri istendi ve paradigma içindeki yeni uyaranlara karşı oluşan OİP bileşenleri incelendi. EEG-OİP verilerinin kayıt ve analiz işlemleri için TAMEEG/ERP programı kullanıldı. OİP bileşenlerinin genlik ve latans değerleri tekrarlayan ölçümler için ANOVA testi ile analiz edildi. Çalışmamızda hedef uyaranların zorluk derecesi ile yeni uyaranlara karşı meydana gelen P3a yanıtları arasında anlamlı bir ilişki yoktu. Soyut içerikli yeni uyaranlara karşı tanıdık içerikli olanlara göre daha büyük P3a yanıtları meydana geldi. Ayrıca yeni uyaranlar paradigmadaki geliş sırasına göre hedef uyaranlardan uzaklaştığında P3a potansiyel genlikleri artmıştır. Bulgularımız kaynakların bilişsel süreçler arasında paylaşıldığı görüşünü desteklemektedir.
Endoskopik taş cerrahisinde üreteral erişim kılıfının cinsel fonksiyonlara alt üriner sistem semptomlarına ve psikolojik duruma etkileri
Üriner sistem taş hastalığı antik dönemlerden beri insanoğlunu etkileyen hastalıklardan biridir. Çalışmamızda üriner sistem taş hastalığının cerrahi tedavisinde üreteral erişim kılıfı kullanılarak yapılan Retrograd İntrarenal Cerrahi(RIRC) ve Üreterorenoskopi(URS) yapılan hastaları karşılaştırarak; üreteral erişim kılıfının cinsel fonksiyonlara, alt üriner sistem semptomlarına ve psikolojik duruma etki edip etmediği araştırılmıştır. Çalışmaya 18 ile 65 yaş arası 399 hasta dâhil edildi. Yapılan işlemin psikolojik duruma etkisini sorgulamak amacıyla "Beck Depresyon Ölçeği" kullanıldı. Erkek hastalarda, cinsel fonksiyonlardaki etkileri ve alt üriner sistem üzerine etkileri değerlendirmek için Uluslararası Prostat Semptom Skoru (IPSS), Erektil Fonksiyon Uluslararası Ölçeği (IIEF), Erken Boşalmayı Değerlendirme Anketi (PEDA) ve Erkek Cinsel Sağlığı (Ejakülator Disfonksiyon) Sorgulama Formu (EDSF) kullanıldı. Kadın hastalara ise; Aşırı Aktif Mesane Değerlendirme Formu (OAB-v8) ve Kadın Seksüel Fonksiyon İndeksi (FSFI) kullanıldı. Çalışmaya dâhil edilen hastalar RIRC (Grup 1) ve URS (Grup 2) olarak iki gruba ayrıldı. Erkek hastalarda PEDA skoru grup 1 ve grup 2 karşılaştırıldığında anlamlı derecede düşük bulundu (p<0,05). Kadın hastalarda FSFI'nin cinsel istek alt grubunda grup 1 ve grup 2 karşılaştırıldığında anlamlı derecede düşük bulundu (p=0,047). Sonuç olarak, endoürolojik prosedürler, genellikle tedavisiz izlem ile zaman içerisinde tamamen iyileşen geçici postoperatif cinsel işlev bozuklukları ile yakından ilişkilidir. Bu prosedürler için yönlendirilen hastalarda cinsel öykü alma rutin öykünün bir parçası olmalı, postoperatif cinsel işlev bozuklukları ile ilgili bilgiler ameliyat öncesi açıklamalara dahil edilmelidir.
Gebeliğin hipertansif hastalıklarında serum haptoglobin değerleri
Gebeliğin hipertansif hastalıkları, maternal ve perinatal morbidite ve mortalitenin önde gelen nedenleri arasındadır. Preeklampsi ve HELLP sendromunda erken tanı, takip ve tedavinin planlanmasında maternal kanda serum haptoglobin düzeyinin kullanılıp kullanılamayacağının değerlendirilmesi amacıyla preeklampsi tanısı alan 49 ve HELLP sendromu tanısı alan 13 olgu çalışma grubu, 54 sağlıklı gebe ise kontrol grubu olarak alındı. Grup olguları maternal serum haptoglobin düzeyi, platelet sayısı, ALT, AST, LDH ve ürik asit düzeyleri açısından karşılaştırıldı. Ayrıca tüm olguların yaşı, obstetrik öyküleri ve yenidoğan sonuçları kaydedildi ve gruplar arası karşılaştırıldı. Haptoglobinin sonuç ortalaması HELLP sendromu grubunda 0,29±0,23 g/L, preeklamsi grubunda 1,01±0,52 g/L, kontrol grubunda ise 1,16±0,37 g/L olarak bulundu. HELLP sendromu grubunda preeklampsi ve kontrol grubuna göre haptoglobin sonuç ortalaması düşük bulundu. HELLP sendromu ile kontrol grubu ve preeklampsi grubu arasındaki farklar istatiksel olarak anlamlı iken preeklampsi ve kontrol grubu arasında anlamlı bir fark bulunmadı. HELLP sendromlu gebelerde ALT/AST, LDH, ürik asit yüksekliği ve platelet düşüklüğü ile paralel olarak hemolizin önemli bir göstergesi olan haptoglobin belirgin olarak düşük izlendi. Preeklamptik gebelerde ise serum haptoglobin düzeylerinde önemli bir değişiklik izlenmedi. HELLP sendromunun erken tanı ve tedavisinin planlanmasında diğer biyokimyasal parametrelerle birlikte haptoglobin seviyelerinin de kullanılabileceği saptandı. Anahtar kelimeler: Hipertansiyon, preeklampsi, HELLP sendromu, haptoglobin
Somatik belirti bozukluğu olan vakaların yönetimine ilişkin aile hekimlerinin bilgi, beceri, tutum ve algılarının araştırılması
'Somatik belirti bozukluğu' geçmişten bu yana farklı şekillerde adlandırılmış semptomlar veya vakalar grubunu ifade etmektedir. Hastalık sınıflamasında bu semptom grubunu veya vakaları tanımlamak için zaman içinde 'tıbbi olarak açıklanamayan semptomlar', 'somatoform bozukluk', 'bedensel stres sendromu', 'psikosomatik bozukluk', 'somatik belirti bozukluğu' gibi terimler kullanılmıştır. Bu vakalarda semptomlar hafif ve kendi kendini sınırlayan durumlardan fonksiyon kaybına neden olabilen veya yaşam kalitesini ciddi şekilde bozan şiddetli semptomlara kadar uzanan bir aralıkta olabilir. Çalışmamızda son dönemde yaygın olarak kabul görmüş 'somatik belirti bozukluğu'(SBB) terimi kullanılmıştır. SBB vakaları birinci basamakta hekimlerin oldukça sık karşılaştıkları vakalardır. Bu bağlamda çalışmamızda SBB'ye ilişkin terminoloji, klasifikasyon, tanı ve tedavi yaklaşımlarının derlenmesi ve bölgemizdeki birinci basamak sağlık birimlerinde görev yapan aile hekimlerinin SBB vakalarına ilişkin bilgi, beceri, tutum ve algılarının araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmamız, ülkemizde, SBB hastaları da dahil, birinci basamakta büyük bir iş yükü olduğunu doğrulamaktadır. Katılımcıların %80,6'sı haftada 1-10 veya daha fazla sayıda SBB vakası ile karşılaştıklarını belirtmişlerdir. SBB vakasıyla karşılaştıklarında katılımcıların en sık hissettiği durumlar; tanıyı atlama korkusu(%79,5) ilgi/merak(%53,9) ve yetersizlik korkusu(%54) şeklinde bulunmuştur. SBB vakalarına ilişkin katılımcıların en sık tercih ettiği yönetim stratejileri; 'hastayı dinlemek'(%84.2), 'bilgi vermek'(%68.4), 'güven ve destek sağlamak'(%53,6) şeklinde tespit edilmiştir. Çalışmamız, aile hekimlerinin SBB vakaları ile başa çıkmada yaşadıkları güçlükleri ve bu alandaki iş yüklerini ortaya koymuştur. Bu vakaların yönetimine ilişkin özellikle birinci basamak hekimlerine yönelik tanı, tedavi ve yönetim kılavuzlarının geliştirilmesi ve hekimlerin bu alana ilişkin eğitim eksiklerinin giderilmesi önemlidir.
Bipolar bozukluk hastalarında kronotipin uyku kalitesi, yeme tutumu ve kardiyovasküler risk ile ilişkisi
Bipolar bozukluk (BB) tanısı olan hastalarda yaşam süresini kısaltan tıbbi hastalıkların başında kardiyovasküler hastalıklar (KVH) gelmektedir. Son yıllarda bazı ruhsal hastalıkların etiyolojisinde ve seyrinde sirkadiyen ve kronobiyolojik hipotezlere yapılan vurgu dikkat çekicidir. BB tanılı hastalarda kronotiple ilişkili klinik araştırmalar sınırlı sayıdadır. Bu çalışmada ötimik dönemdeki BB tanılı hastaların kronotip tercihlerine göre uyku kalitesi, yeme tutumları ve KVH riski özellikleri yönünden incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamıza BB tanısı ile takip edilen 78 hasta dahil edilmiştir. Katılımcılara sosyodemografik ve klinik veri formu, Hamilton Depresyon Derecelendirme Ölçeği (HAMD), Young Mani Derecelendirme Ölçeği (YMDÖ), Kısa İşlevsellik Değerlendirme Ölçeği (KİDÖ), Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi (PUKİ), Sabahçılık-Akşamcılık Anketi (SAA) ve Yeme Tutum Testi-40 (YTT-40) uygulanmıştır. Ayrıca metabolik sendrom (MetS) parametreleri değerlendirilmiştir. Kardiyovasküler risk açısından SCORE-2 (Systematic Coronary Risk Evaluation-2), MetS varlığı, plazma aterojenite indeksi (PAI), Castelli-1 ve 2 risk skoru ve visseral adipozite indeksi (VAI) hesaplanmıştır. İstatistiksel analizler SPSS Statistics 25.0 kullanılarak yapılmıştır. SAA anketine göre katılımcılar sabahçı (n=25, %32,1), ara tip (n=26, %33,3) ve akşamcı (n=27, %34,6) olmak üzere üç kronotip grubuna ayrılmıştır. Akşamcı grupta tansiyon değerlerinin daha yüksek ölçüldüğü, diğer antropometrik ve fizik muayene ölçümlerde farklılık saptanmadığı gözlenmiştir (p>0,05). HDL değerinin akşamcılarda daha düşük olduğu gözlenmiş, diğer biyokimyasal parametrelerde anlamlı farklılık saptanmamıştır. Akşamcılar %89 sıklıkta kötü uyku kalitesine sahip olduklarını bildirmişlerdir. Uyku kalitesi ile ilgili boyutlardan gündüz işlev bozukluğunun KVH riski ile zayıf ancak pozitif yönde ilişkili olduğu saptanmıştır. Katılımcıların yaklaşık %21'inde yeme bozukluğuna yatkınlık saptanmış, yeme bozukluğu yönünden kronotip grupları arasında anlamlı farklılık olmamakla birlikte akşamcı bireylerin daha sağlıksız beslenme alışkanlıklarına sahip olduğu gözlenmiştir. Kronotip gruplarından akşamcı gruptaki yaklaşık her üç hastadan ikisinde MetS olduğu saptanmıştır. KVH riskine ilişkin diğer parametrelerden; PAI, Castelli-1 ve 2 skorları ve VAI'de gruplar arasında anlamlı farklılık gözlenmemiştir. Sonuç olarak çalışmamızda akşamcı kronotipe sahip bireylerde daha olumsuz klinik seyre, daha kötü uyku kalitesine, daha sağlıksız beslenme alışkanlıklarına ve daha yüksek KVH riskine işaret eden bulgular saptanmıştır. BB tanısına sahip akşamcı bireylerde sirkadiyen regülasyonu hedefleyen kronobiyolojik tedavi müdahalelerinin hem BB'un klinik seyrine hem de eşlik eden KVH'ların azaltılmasına katkı sunacağını düşünüyoruz. Kronotip araştırmaları BB tanısı olan kişilerde kardiyometabolik açıdan daha riskli grubun tanınmasında yol gösterici olabilir. Anahtar Kelimeler: Bipolar bozukluk, kardiyovasküler hastalıklar, kronotip
Gebelik dönemindeki kadınların yansıtıcı işlevsel becerilerinin ve bağlanma paterninin postpartum depresyon ve anne bebek etkileşimi ile ilişkisi
Postpartum Depresyon(PPD),annenin işlevselliği ve yaşam kalitesinde önemli bozulmalar ile birlikte yeni doğan ve tüm aile bireylerini de etkileyen ciddi bir ruh sağlığı problemidir. Annede oluşabilecek mortalite ile birlikte bebekte ortaya çıkabilecek komplikasyonların önlenmesi için PPD'nin erken tanınması ve tedavi edilmesi önemlidir. PPD'nin etiyolojisinde çeşitli biyolojik, hormonal ve psikososyal faktörler öne sürülmektedir. Bireyin kişiler arası ilişkilerinde etkili dinamiklerin de PPD gelişiminde etkili olduğu bilinmektedir. Kişinin kendisini ve ötekileri, sadece davranışlara ve onların görünen sonuçlarına göre değil, bu davranışların arkasında yatan zihinsel durumları (duygu, arzu, istek, inanç gibi) da göz önüne alarak değerlendirebilme becerisi olarak tanımlanan mentalizasyon kapasitesi ile ile bağlanma figürleriyle etkileşim sonucu ortaya çıkan bağlanma paternlerinin, güncel ilişkilerin niteliği için belirleyici olabileceği düşünülmektedir. Bu çalışmada gebelik dönemindeki kadınların; mentalizasyon becerilerinin, prenatal bağlanma özelliklerinin ve yetişkin bağlanma biçimlerinin, postpartum depresyon ve anne bebek etkileşimi ile ilişkisini araştırmayı amaçladık. Çalışmaya kadın hastalıkları ve doğum kliniğine ayaktan izlem ve tedavi amacı ile başvuran 84 gebe kadın alınmıştır. Gebelik döneminde Sosyodemografik ve Klinik Değerlendirme Formu, Beck Depresyon Envanteri (BDE), Ebeveyn İçsel Düşünme İşlevselliği Ölçeği (EİDİO), Prenatal Bağlanma Envanteri (PBE), Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri II (YİYE) kullanılmıştır. Postpartum 2-8 hafta arasında ulaşılabilen 53 katılımcıya; Beck Depresyon Envanteri (BDE), Anne Bebek Bağlanma Ölçeği (ABBÖ) ve Edinburgh Doğum Sonrası Depresyon Ölçeği (EDSDÖ) uygulanmıştır. Çalışmamızın sonucunda; evlilik yaşının düşük olması, gebeliğin plansız olması, çocuk sayısının birden fazla olmasının gebelik dönemindeki depresyon riskini artırdığı saptanmıştır. Mentalizasyon kapasitesinin düşük olması ile güvensiz bağlanmanın alt tipleri olan kaygılı ve kaçınmacı bağlanma puanlarının yüksek olması, gebelerde atmış PPD riski ile ilişkili bulunmuştur. Doğum öncesi ve doğum sonrası olarak kategorize edilen gruplara göre regresyon analizi yapıldığında postpartum depresyonu en iyi yordayan faktörün mentalizasyon kapasitesi olduğu saptanmıştır. Mentalizasyon becerilerinin ve bağlanma biçimlerinin postpartum depresyon gelişiminde oynadığı rolün daha detaylı olarak belirlenmesi ve anne-bebek etkileşimi ile ilişkisinin anlaşabilmesi için daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.
Bir üniversite tıp fakültesi hastanesi psikiyatri polikliniğine başvuran hastaların COVİD-19 pandemisi öncesi ve pandemi sürecindeki tanılarının ve demografik özelliklerinin karşılaştırılması
Giriş ve amaç: Koronavirüs-19 hastalığı 2019 yılı aralık ayında Çin'de ortaya çıkmış ardından tüm dünyaya yayılmıştır. Ülkemizde de diğer ülkeler gibi bu küresel salgınla ilgili çeşitli kısıtlamalar ve tedbirler uygulanmıştır. COVID-19 salgınının insanların ruh sağlığına olan etkilerine dair yapılan çalışmalar bazı ruhsal hastalıkların pandemi nedeniyle arttığını ortaya koymuştur. Çalışmamızda COVID-19 pandemisinin ruh sağlığı üzerine etkilerini incelemek için Mersin Üniversitesi Hastanesi Psikiyatri polikliniğimize pandemi öncesi dönemde başvuran hastaların demografik ve tanısal verileri ile pandemi ilanı sonrasındaki demografik ve tanısal verilerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: Çalışmamızda 1 Mart-1 Temmuz 2019 (pandemi öncesi ), 1 Mart-1 Temmuz 2020 ve 1 Mart-1 Temmuz 2021 (pandemi süreci) tarihleri arasında, Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi psikiyatri polikliniğine başvuran hastaların otomasyon kayıtları retrospektif olarak değerlendirilmiş olup otomosyon sisteminden ulaşılamayan verilere hastanemizin psikiyatri polikliniği arşivinden hastaların dosyaları taranarak ulaşılmıştır. İstatiksel analizler Statistica v.13.3.1 programı ile yapılmıştır. P<0,05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Pandemi öncesine kıyasla pandemi sürecinde hasta başvuru sayısı belirgin olarak azalmıştır. Pandeminin başladığı 2020 yılında 2021 yılına kıyasla başvuru sayısı daha azdır. Hasta sayısı da pandemi öncesi döneme kıyasla pandemi sürecinde azalmıştır. Tıbbi belge çıkarılması için yapılan başvurular pandemi öncesine göre 2020 yılında azalmıştır fakat 2021 yılında ise diğer iki yıla oranla artmıştır. Hem pandemi öncesinde hem de pandemi sürecinde erkek hastaların sayısı kadın hastalardan anlamlı olarak düşüktür. Yıllar ile hastaların cinsiyetleri arasında anlamlı bir değişiklik tespit edilmemiştir. Hastaların yaş ortalaması pandemi öncesi döneme göre pandemi sürecinde azalmıştır, pandemi öncesine göre 2021 yılındaki yaş ortalamasındaki azalma anlamlı bulunmuştur. Bipolar duygulanım bozukluğu ile obsesif kompulsif bozukluk ve ilişkili bozukluklar tanılarında anlamlı değişiklik izlenmemiştir. Pandemi sürecinde anksiyete bozuklukları tanısının oranı pandemi öncesine göre anlamlı olarak artmıştır. Anksiyete bozuklukları pandeminin ülkemizdeki başlangıcı olan 2020 yılı mart-temmuz aylarına kıyasla 2021 yılının aynı aylarında daha da artış göstermiştir. Pandemi sürecinde depresif bozukluk tanısının oranı pandemi öncesine göre anlamlı olarak azalmıştır. Pandemi sürecinde pandemi öncesine kıyasla nörogelişimsel bozukluk tanısının oranında anlamlı bir artış gözlenmiştir. Şizofreni açılımı kapsamında ve psikozla giden bozuklukların oranı 2021 yılında pandeminin ülkemizdeki ilk başlangıç dönemi olan 2020 yılına göre anlamlı olarak daha düşüktür. Travma ve stresörlerle ilişkili bozuklukların oranının pandemi öncesinde pandemi sürecine göre daha yüksek olduğu görülmüştür. Sonuç ve öneri: COVID-19 pandemisi psikiyatri polikliniğine başvuru ve hasta sayısını azaltmıştır. Bu dönemde pandemi öncesine kıyasla depresif bozukluk, travma ve stresörlerle ilişkili bozukluklar azalmışken anksiyete bozuklukları ve nörogelişimsel bozukluklar artış göstermiştir. Bunun yanında başvuruları ve tanıları hastaların motivasyonları, pandeminin getirdiği hayat koşullarındaki değişiklikler, sokağa çıkma yasakları etkilemiştir. Salgınların insanların psikolojisi ve huzuru üzerindeki olumsuz etkilerini azaltmak için yeterince kaynak sağlayıp gerekli tedbirleri almak kritik önem taşımaktadır. Anahtar Kelimeler: COVID-19, demografik veri, pandemi, psikolojik etki
Peptik ülser perforasyonu nedeniyle primer onarım yapılan hastalarda sarkopeninin erken dönem mortalite ve survey üzerine etkisi
Amaç: Bu retrospektif çalışmadaki amacımız, kliniğimizde peptik ülser perforasyonu nedeniyle ameliyat edilen hastalardaki sarkopeni durumunun erken dönem mortalite ve sürvi üzerine etkisinin araştırılmasıdır. Materyal ve Metod: Ocak 2010 – Aralık 2022 yılları arasında Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde peptik ülser perforasyonu (PÜP) nedeniyle acil cerrahiye alarak primer onarım yaptığımız, bilgisayarlı tomografi görüntülemesi bulunan, malignitesi olmayan, 18 yaş üstü toplam 238 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların ameliyat öncesi bilgisayarlı tomografi görüntülemelerinden elde edilen Hounsfield Ünitesi Ortalama Hesabı (HÜNOH) verileri ile sarkopenik olan ve olmayan olarak iki gruba ayrıldı. Ayrıca cinsiyet, yaş ve vücut kitle indeksi özelliklerine göre gruplara ayrıldıktan sonra bu faktörlerin erken dönem mortalite ve sürvi üzerine etkisi incelendi. Bulgular: Erken dönem mortalite görülen hastalarda yaş 65,5 iken mortalite görülmeyenlerde yaş daha düşük ve 49,2'dır. Bu sonuca göre yaş, erken dönem mortalite üzerine etki açısından anlamlı bulundu. (p<0,05) HÜNOH'a göre hastaların 179'u sarkopenik değil iken, 59'u sarkopenik olarak belirlendi. Erken dönem mortalite görülen hastalarda sarkopeni oranı 54,5 iken erken dönemde mortalite olmayanlarda bu oran 21,8'dir. Sürvi değerlendirilmesi yapıldığında ise; izlem süresince mortalite görülen hastalarda yaş 63,6 iken, en az 6 aylık izlem süresinde halen sağ olan hastalarda daha düşük ve 48,4'dır. Bu sonuca göre sürvi ile yaş arasında anlamlı ilişki vardı. (p<0,05). Uzun dönem takipte mortalite görülen hastalarda sarkopenik olanların oranı 56,8 iken, mortalite görülmeyenlerde bu oran 18,9'dur. Sarkopenik olma durumu ile sürvi arasında anlamlı ilişki vardı (p<0,05). Sonuç: Peptik ülser perforasyonunda ileri yaş ve sarkopenik olma durumunun erken dönem mortaliteyi arttırdığı ve sürviyi düşürdüğü saptanmıştır.
Cinsel istismar mağduru çocuk olgularda kriter bazlı ifade analizi'ne medikolegal yaklaşım
Çocuğun cinsel istismarı olgularında, çoğunda cinsel istismarı gösterir fiziksel bulgu saptanamadığı durumlarda elimizdeki tek kanıt çocuğun ifadesidir. Çocuğun ifadesinin güvenilirliğini göstermeyi amaçlayan yöntemlerden biri de İfade Geçerlilik Analizidir. Çalışmamızda; cinsel istismara uğradığı iddiası edilen çocukların alınan öykülerine, İfade Geçerlilik Analizinin ana taşı olan Kriter Bazlı İfade Analizinin uygulanabilir olup olmadığının tespit edilmesi amaçlanmıştır. Çalışmamızda örneklememizi; cinsel istismara uğradığı iddiası ile adli makamlar tarafından Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Adli Tıp Anabilim Dalı polikliniğine 15.01.2022-30.10.2022 tarihleri arasında gönderilen 111 çocuk oluşturmaktadır. Prospektif ve kesitsel olan çalışmamızda, çocukların alınan öyküleri Kriter Bazlı İfade Analizi ile değerlendirme sonuçları, çocukların adli tıbbi ve adli psikiyatrik muayene bulguları ile karşılaştırıldı. Çalışmamızda; fizik muayene, anogenital muayene, laboratuvar tetkiklerinde bulgu olmaksızın Kriter Bazlı İfade Analizinin adli psikiyatrik muayene bulguları ile istatistiksel olarak anlamlı bir ilişkisi olduğu, her iki cinsiyette, 7 yaş ve üzeri tüm çocuklarda yüksek doğruluk ve özgüllükle kullanılabilir olduğu sonucuna varıldı.