Physiology

Büyüme faktörleriFibroblast büyüme faktörüGöz hastalıkları+5

Yaş tip yaşa bağlı makula dejenerasyonu olan hastaların vitreus ve serumlarında PDGF, VEGF, PIGF ve B-FGF düzeylerinin önemi

Vasküler endotelial büyüme faktörü (VEGF-A), trombosit kaynaklı büyüme faktörü (PDGF), plasental büyüme faktörü (PlGF) ve fibroblast büyüme faktörü (FGF) fizyolojik olarak göz içi ve sistemik dolaşımda gösterdikleri etkileri ile fizyolojik süreçlerde yer almaktadır. Çalışmamızda yaş tip yaşa bağlı maküla dejenerasyonu (y-YBMD) hastalarında bazal vitreus ve serum VEGF-A, PDGF, PIGF, FGF düzeylerinin anti-VEGF tedavisi (intravitreal ranibizumab) sonrası değişiminin ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Yaş tip YBMD tanısı konulan 38 hastanın 38 gözü prospektif ve girişimsel bu çalışmaya dahil edildi. Bazal ve tedaviden sonra 1 ay aralar ile en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK) ve santral maküla kalınlığı (SMK) ölçümleri alındı. Hastalara aylık intravitreal 0,5 mg/0,05ml ranibizumab enjeksiyonu uygulandı. Tanı anında, 1. ve 4. intravitreal enjeksiyondan bir gün sonra kan örneği, 1., 2, ve 4. intravitreal enjeksiyon sırasında ise vitreus örneği alınarak -80 C'de saklandı ve sonrasında (ELISA yöntemi ile) değerlendirildi. Çalışmayı tamamlayan 31 hastanın ortalama yaşı 70,96±7,69 (58-86) yıl idi. Hastaların 19'u (%61,3) kadın, 12'si (%38,7) erkekti. Epiretinal membran veya makula deliği tanısı ile vitreoretinal cerrahi uygulanan hastalardan vitreus alınan yaş ve cinsiyet karşılaştırmalı 17 kontrol bireyin ortalama yaşı 71,41±7,78 (60-82) yıl idi. Ortalama DEİGK ve SMK'nda istatistiksel olarak anlamlı düzelme gözlendi. Ortalama VEGF, PDGF ve PlGF değerleri 1. vitreus örneğinde sırasıyla 49,27±32,28, 27,86±16,29 ve 12,17±6,87 pg/mL iken, 2. vitreus örneğinde sırasıyla 23,61±10,56, 27,31±11,16 ve 11,08±6,07 pg/mL ve 3. vitreus örneğinde sırasıyla 20,66±7,74, 27,25±12,94 ve 13,50±8,98 pg/mL idi. Üç ölçüm arasındaki fark VEGF'te istatistiksel olarak anlamlı bulunurken PDGF ve PlGF'de anlamlı saptanmadı (sırasıyla p<0,001, p=0,82 ve p=0,13). 1. serum örneğinde ölçülen ortalama VEGF, PDGF, PlGF ve FGF değerleri sırasıyla 336,84±172,48, 3583,41±1492,95, 15,72±4,44 ve 2,77±1,74 pg/mL iken 2. serumda bu değerler sırasıyla 326.37±164.75, 3640,96±1458,84, 15,44±3,61 ve 2,80±1,72 pg/mL ve ilk intravitreal enjeksiyondan 3 ay sonra 4. intravitreal enjeksiyondan 24 saat sonra elde edilen 3.serumda bu değerler sırasıyla 320,34±170,99, 3428,80±1477,91, 14,99±4,01 ve 2,45±1,18 pg/mL olarak saptandı. Serum büyüme faktörlerinin ilk, ikinci ve üçüncü ölçümleri arasında anlamlı fark bulunmadı. Vitreus VEGF düzeyi kontrol grubundan daha yüksek izlendi (p=0.037). İntravitreal ranibizumab tedavisi göz içi VEGF düzeylerinde ilk 3 ay boyunca supresyona neden olurken, 1. ve 4. enjeksiyonun ertesi günü sistemik VEGF düzeylerinde anlamlı değişikliğe neden olmadı. Diğer faktörlerin vitreus ve serum değerlerinde tedaviye bağlı anlamlı değişiklik gözlenmedi. Kan VEGF ve FGF düzeyleri arasında pozitif korelasyon saptandı. Anahtar kelimeler: Yaşa Bağlı Makula Dejenerasyonu, PDGF, PlGF, VEGF, FGF, Vitreus, Serum

Ümit Übeyt İnan

Afyonkarahisar Health Sciences University · Institute of Graduate Studies

2022

BeyinBeyin hastalıklarıOksidatif stres+7

Ratlarda radyasyona bağlı beyin hasarında ramelteon'un olası tedavi edici etkisi

Kanser tedavisinde, en sık kullanılan tedavi metotlarından birisi radyoterapidir (RT). RT alan hastalarda akut dönemde başağrısıyla başlayıp ve geç dönemde demans, ölüme kadar giden sonuçlar olabilir. Uygulanan iyonlaştırıcı radyasyon, merkezi sinir sisteminde hücre içi reaktif oksijen türlerinin ve proinflamatuar sitokinlerin üretimini indükleyerek beyin doku ve çevresinde hücresel hasara yol açabilmektedir. Ramelteon (RML), antienflamatuar ve antioksidan etkileri olan bir melatonin reseptörü agonistidir. Bu çalışmada 10 Gray radyasyon uygulayarak oluşturulan beyin hasarında RML'nin olası tedavi edici etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmada, kontrol grubu, radyasyon grubu, radyasyon ile RML uygulanan grup ve RML uygulanan grup olmak üzere ve her grupta 8 rat olacak şekilde toplamda 32 adet Wistar Albino cinsi dişi rat kullanıldı. Çalışmanın sonunda ratlardan alınan kan örneklerinden hemogram ölçümü gerçekleştirildi. İzole edilen beyin dokularının bir hemisferine ait korteks bölgelerinden beyin hasarını gözlemlemek amacıyla histopatolojik olarak hematoksilen-eozin (H-E) boyaması yapıldı. Oksidatif stresi ölçmek için total oksidan seviye (TOS) ve total antioksidan seviye (TAS) ve oksidatif stres indeksi (OSI) çalışıldı. Ayrıca tümör nekroz faktör- α (TNF-α), kaspaz-3, kaspaz-9 ve interlökin-10 (IL-10) seviyeleri ELISA yöntemiyle ölçülüp değerlendirildi. Histolojik inceleme sonuçlarına göre, radyasyon uygulanan gruplarda ödem, vakuolizasyon ve apoptotik cisimciklere kontrol grubuna oranla istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha fazla rastlanmıştır. Ancak RML uygulanan grupta bu görünümün anlamlı ölçüde azaldığı hücre bütünlüğünün korunduğu gözlemlenmiştir. RT grubunda, kontrol grubuna göre yükselme gösteren OSİ'nin RML tedavisiyle anlamlı olarak düştüğü (p<0.0001) gözlemlenmiştir. Kontrol grubuna kıyasla; TNF-α değerinin radyasyon uygulanan gruplarda yükseldiği, RML tedavisiyle anlamlı bir şekilde düştüğü (p<0.0001) saptanmıştır. IL-10 seviyesi, radyasyon uygulanan grupta kontrol grubuna göre anlamlı düşme (p=0.003) göstermekle beraber RML tedavisi uygulanan grupta anlamlı bir şekilde yükselmiştir (p<0.0001). Radyasyon uygulaması sonrası kontrol grubuna göre kaspaz-3 ve kaspaz-9 seviyelerinin yükseldiği ve bu yükselmenin RML tedavisiyle anlamlı olarak düştüğü (p<0.0001) görülmüştür. Elde ettiğimiz bu sonuçlar; RML'nin, radyotoksite kaynaklı beyin hasarında antienflamatuar, antiapopitotik ve antioksidatif etkileri ile koruyucu ve tedavi edici rolünün olabileceğini göstermiştir. Anahtar Kelimeler: Radyasyon, Beyin Hasarı, Ramelteon, Oksidatif Stres, İnflamasyon, Apopitozis

Sedat Aydın

Afyonkarahisar Health Sciences University · Institute of Graduate Studies

2023

ÖZETEgzersiz sırasında artan oksijen tüketimi, serbest oksijen radikallerininüretimini de arttırmakta ve bazı istenmeyen etkilere neden olabilmektedir.Egzersiz sırasında ortaya çıkan serbest oksijen radikalleri aracılığıyla oluşanoksidan stresin egzersiz proteinürisine neden olduğu bölümümüzde dahaönce yapılan çalışmamızda, hem insanlarda hem de sıçanlarda gösterilmiştir.Egzersiz proteinürisine neden olan olası kaynakları ortaya koymak için,NADPH oksidaz ve ksantin oksidaz enzim inhibitörlerinin etkisi iki farklıçalışma şeklinde incelendi. lk gruba NADPH oksidaz inhibitörü olandifenileniyodonyum klorit (1.6mg/kg/gün) diğer gruba da ksantin oksidazinhibitörü olan oksipurinol (40mg/kg/gün) verilmesini takiben, her iki grupta dasıçanlara koşu bandında tüketici egzersiz yaptırıldı. Egzersizden sonrahayvanlar, 24 saatlik idrarlarının toplanması için metabolik kafeslere alındı.24 saatin sonrasında, toplanan idrarın yanında kan örnekleri ve böbrekdokusu da çıkarıldı. lk grupta NADPH oksidaz aktivitesi ve lökositaktivasyonu saptandı. kinci grupta da ksantin oksidaz aktivitesi tayin edildi.Oksidan stresi değerlendirmek için her iki grupta eritrosit ve böbrektiyobarbitürik asit türevlerine (TBARS), ve böbrek protein karbonilasyonunabakıldı. Proteinüri değerlendirmesi ise total idrar protein, Î²2-mikroglobulin vealbumin düzeyi ölçümleri ile yapıldı.NADPH oksidaz çalışmasında, Egzersiz grubunda idrarda total proteinatılımında ve albumin düzeyinde kontrol grubuna göre belirgin bir artışsaptanırken inhibitör tedavisiyle Egzersiz- nhibitör grubunda bu artış önlendi.Oksidan stres parametrelerinde de eritrosit TBARS hariç, böbrek TBARS veböbrek protein karbonilasyon düzeyinde Egzersiz grubunda anlamlı bir artıştespit edilirken bu artış inhibitör tedavisiyle önlendi. drar ve oksidan stresparametreleriyle uyumlu olarak lökosit ve böbrek NADPH oksidaz aktivitesiile lökosit aktivitesi de Egzersiz grubunda anlamlı bir şekilde arttı. nhibitörtedavisiyle de bu artış Egzersiz- nhibitör grubunda önlendi.Ksantin oksidaz çalışmasında da, Egzersiz grubunda, idarda total ptoteinatılımı ve albumin atılımı artarken bu artış inhibitör tedavisiyle Egzersiz-nhibitör grubunda önlenemedi. Oksidan stres parametrelerinde de Egzersizgrubunda eritrosit TBARS hariç böbrek TBARS ve böbrek proteinkarbonilasyonunda anlamlı olan artış inhibitör tedavisiyle Egzersiz- nhibitörgrubunda önlendi. Plazma ve böbrek ksantin oksidaz enziminin aktivitesiegzersiz ile artış göstermedi, fakat inhibitör tedavisiyle hem nhibitör hem deEgzersiz nhibitör grubunda bu aktivite önlendi.Bulgularımıza göre, egzersiz proteinürisi gelişiminde oksidan streskaynağı ksantin oksidaz enziminden çok, NADPH oksidaz enziminin rolüolduğunu işaret etmektedir.Anahtar kelimeler: Egzersiz, proteinüri, NADPH oksidaz, ksantin oksidaz,iv

Günnur Koçer

Nitrik oksit sentaz inhibisyonuna bağlı hipertansiyon modelinde egzersizin çizgili kas rezistans arter yanıtlarına etkisi

ÖZETHipertansiyonda artmış arteriyel kan basıncı koroner kalp hastalığı, kalpyetmezliği ve renal hastalıklar gibi önemli hasarlara yol açar. Esansiyelhipertansiyonun etiyolojisine yönelik önemli hipotezlerinden biri haline gelenendotelyal disfonksiyon, hem insanlarda hem de hayvanlarda gösterilmiştir. Düzenlifiziksel aktivitenin hipertansif insanlardaki ve bazı hipertansiyon modelleriyle kanbasıncı arttırılan sıçanlardaki kan basıncını düşürücü etkileri bilinmektedir. Güçlü birdamar gevşetici olan nitrik oksit (NO) üretiminin bloke edildiği, NO sentaz (NOS)enzim inhibitörü verilen hipertansiyon modelinde de aerobik egzersizin kan basıncınıdüşürdüğü ortaya konmuştur.Bu çalışmada kan basıncının düzenlenmesinde önemli yeri olan dirençarterlerinin rolü ve egzersizin etkileri göz önüne alınarak, normotansif ve hipertansifsıçanlarda direnç arterlerinin yanıtlarında egzersize bağlı olası değişiklikleraraştırıldı. Bu amaçla kontrol, egzersiz, hipertansif ve hipertansif egzersiz olarak 4deney grubu oluşturuldu. Hipertansiyon, seçici olmayan NOS enzim inhibitörünün[NÏ-nitro-L-arginin metil ester (L-NAME) 25 mg.kg-1.gün-1] içme suyuna ilavesiyleoluşturuldu ve 6 hafta boyunca sürdürüldü. Egzersiz gruplarında antrenmanprotokolü hipertansiyonla eşzamanlı olarak haftada 5 gün, günde 1 saat yüzmeolarak uygulandı. Tüm hayvanlarda kan basıncı periyodik olarak non-invazivyöntemle kuyruktan ölçülerek takip edildi. Çalışmanın sonunda kas dokusundanelde edilen direnç arterleri telli miyograf ve basınç miyografı organ banyosudüzeneklerinde alınarak damar yanıtları incelendi. Bunun yanında izole edilen kasdokularında ve kas damarlarında NOS izoformlarının ekspresyonu da Western blotanaliziyle saptandı.Deney sonundaki kan basıncı değerleri her iki hipertansif grupta kontrolegöre yüksek bulunurken, hipertansif egzersiz grubu hipertansif gruba göre önemliölçüde kan basıncı düşüşü sergiledi. Endotelli protokollerde hipertansif gruptakidamarların asetilkolinle uyarılan gevşeme yanıtları değişik ajanlar varlığında (L-arginin, L-NAME) diğer gruplara göre düşüktü. Noradrenaline verilen kasılmacevapları ve sodyum nitroprussid ile uyarılan gevşeme yanıtları ise gruplar arasındahem endotelli hem de endotelsiz damarlarda farksızdı. Ayrıca solubl guanilat siklazinhibitörü varlığında ve tüm vazodilatör ajanların inhibe edildiği endotelliprotokollerde de gruplar arasında asetilkolin aracılı gevşeme yanıtları farksızbulundu. Akım aracılı gevşeme yanıtları hipertansif egzersiz grubunda egzersizledüzelirken, L-NAME varlığı gevşeme yanıtlarında belirgin azalma yarattı. Dirençdamarlarında, gevşeme yanıtlarına paralel bir bulgu olarak eNOS ekspresyonu daegzersiz yapan gruplarda artmış olarak bulundu. Kas ve damarlardaki nNOS ve kasdokusundaki iNOS izoformlarının ekspresyonu da gruplar arasında farksızdı.Sonuç olarak, 6 haftalık düzenli fiziksel aktivitenin NOS inhibisyonuylahipertansif hale getirilen sıçanlarda kan basıncını düşürdüğü teyit edilmiştir. Endotelkaynaklı NOS izoformunun ekspresyonundaki artış da göz önünde bulundurularak,direnç arterlerinin asetilkolin ve akımla uyarılan gevşeme yanıtlarına bakıldığındaNO aracılı gevşeme yolunun egzersiz yapan hipertansif grupta önem kazandığısöylenebilir.Anahtar kelimeler: hipertansiyon, L-NAME, egzersiz, NOS, miyografiv

Oktay Kuru

Atorvastatin tedavisiyle plazma kolesterol konsantrasyonunun düşürülmesinin eritrosit mekaniğine etkileri

ATORVASTAT N TEDAV S YLE PLAZMA KOLESTEROLKONSANTRASYONUNUN DÜŞÜRÜLMES N N ER TROS TMEKAN Ğ NE ETK LERMehmet ÜyüklüAkdeniz Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Fizyoloji AD; ANTALYA3-Hidroksi-3-metilglutaril koenzim A (HMG-CoA) redüktaz inhibitörleri (statinler)yaygın bir şekilde kolesterol düşürücü ilaç olarak kullanılmaktadır. Bu enzimkolesterol biyosentez yolağının anahtar enzimidir ve HMG-CoA'nın mevalonatadönüşümünü katalizler. Bu çalışmanın amacı, normal diyetle beslenen kobaylardaatorvastatin uygulamasıyla ortaya çıkan hipokolesteroleminin eritrosit membranınınyapısına ve mekaniğine etkisini incelemektir. Atorvastatin izotonik fosfat tamponuiçinde gavajla, 20 mg/kg/gün tek doz 21 gün verilmiştir. Kardiyak ponksiyon ile kanörnekleri alındıktan sonra plazma total kolesterol, trigliserit, düşük dansititeli (LDL) veyüksek dansititeli (HDL) lipoprotein konsantrasyonları, eritrosit deformabilitesi,eritrosit membranı Na+-K+ ATPaz aktivitesi ve lipid kompozisyonu analizleri yapılmışve kontrol grubuyla karşılaştırılmıştır. Eritrosit deformabilitesi bir ektasitometrekullanılarak, lazer difraksiyon analizi ile değerlendirilmiştir. Eritrosit membranları eldeedildikten sonra Na+-K+ ATPaz aktivitesi, fosfat salınımı metoduna görespektrofotometrik olarak tayin edilmiştir. Eritrosit membranından lipidlerin eldesindensonra kolesterol ve fosfolipid miktarı enzimatik olarak ölçülmüştür. Üç haftalıkatorvastatin uygulamasından sonra plazma kolesterol, LDL ve trigliseritkonsantrasyonlarında önemli düşüşler görülmüştür (P<0.0001). Eritrosit membranıkolesterol miktarında önemli bir azalma (P<0.0001), fosfolipid miktarında (P<0.0001)ve Na+-K+ ATPaz aktivitesinde (P<0.0009) ise önemli bir artma meydana gelmiştir.Eritrosit deformabilitesinde ise herhangi bir değişiklik gözlenmemiştir. Bu çalışmanınsonuçları HMG-CoA redüktaz inhibitörü atorvastatinin, eritrosit membranı kolesterol-fosfolipid oranında ve Na+-K+ ATPaz aktivitesinde önemli değişmelere neden olduğuhalde eritrosit deformabilitesini etkilemediğini göstermiştir.Anahtar kelimeler: kolesterol, atorvastatin, eritrosit membranı, eritrositdeformabilitesi.

Mehmet Üyüklü

Deneysel parkinson hastalığının görsel uyarılma potansiyellerinde oluşturduğu değişikliklere dokosaheksaenoik asit (DHA)'in etkisi ve mekanizması

DENEYSEL PARK NSON HASTALIĞININ GÖRSEL UYARILMAPOTANS YELLER NDE OLUŞTURDUĞU DEĞ Ş KL KLEREDOKOSAHEKSAENO K AS T (DHA)' N ETK S ve MEKAN ZMASIÖzlem KöseAkdeniz Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Fizyoloji AD; ANTALYAParkinson hastalığında görsel uyarılma potansiyelleri (VEPs)'nin değiştiğisaptanmıştır. Dokosaheksaenoik Asit (DHA), beyin hücre membranlarında bulunan,sinirsel ve görsel fonksiyon için gerekli olan doymamış yağ asitidir. Bu çalışmanınamacı, deneysel Parkinson modeli oluşturulan farelerde meydana gelen VEPdeğişikliklerine DHA'nın etkisinin olup olmadığını araştırmak ve bu etkide lipidperoksidasyon (LP) ve antioksidan enzimlerin rolünü aydınlatmaktır. Çalışmada 10aylık erkek C57BL/6 fareler rasgele 4 gruba ayrılmıştır: Kontrol (K) grubu, DHAverilen grup (D), deneysel Parkinson oluşturulan grup (P), deneysel Parkinsonoluşturulan + DHA verilen grup (PD). DHA (36mg/kg/gün), 4 hafta boyunca gastrikgavaj yoluyla, MPTP (1-metil-4-fenil 1,2,3,6 tetrahidropiridin, 4x20mg/kg, 12 saataralıklarla, ip) uygulanmıştır. Motor aktivite çubuk testi ile, SN'deki dopaminerjikhücre ölümü ise Tirozin Hidroksilaz (TH) immünreaktif hücrelerinimmünohistokimyasal analizi ile tespit edilmiştir. VEP'ler hayvanların kafalarınasubdermal yerleştirilen iğne elektrodları ile kaydedilmiştir. Beyin ve retinadokularında, Süperoksit dismutaz (SOD), Glutatyon peroksidaz (GPx) ve Katalaz(CAT) enzim aktivite düzeyleri ticari kitler ile spektrofotometrik olarak,Tiyobarbitürik Asit Reaktif Madde (TBARS) düzeyleri ise spektroflorometrikyöntemle ölçülmüştür. DHA'nın deneysel Parkinsonda artan SN dopaminerjik hücreölümü üzerine düzeltici etki gösterirken, bozulan motor aktiviteyi düzeltmediği tespitedilmiştir. Deneysel Parkinsonda GPx enzim aktite düzeyleri değişmezken beyinSOD ve retina CAT düzeyleri azalmış, beyin TBARS düzeyi artmış, ancak DHA buparametreler üzerine düzeltici etki göstermemiştir. Deneysel PH'da VEPlatenslerinin önemli ölçüde uzadığı, bu uzama üzerine DHA alınımının düzelticietkisinin olduğu tespit edilmiştir. Bu çalışma MPTP ile oluşturulan deneysel fareParkinson modelinde bozulan VEP latensleri üzerine DHA'nın düzeltici etkisininvarlığını kanıtlamakta ancak bu etkinin antioksidan enzimler ve LP ile ilişkiliolmadığını göstermektedir.Anahtar Kelimeler: Parkinson, MPTP, VEP, DHA, LP, antioksidan enzimler

Özlem Köse

AgregasyonFibrinojenSepsis+1

Sıçanlarda sepsis öncesi oral nattokinase uygulamasının koagülasyon, eritrosit agregasyonu ve kan viskozitesine etkileri

Nattokinase (Nattokinaz) potent fibrinolitik aktivitesi oldugu gösterilmis, haslanmıs soya fasülyesinin Basillus subtilis natto kullanılarak fermente edilmesiyle elde edilen, Japonya'ya özgün geleneksel besin maddesi olan bir serin proteazdır. Bu deneysel çalısmanın amacı, sıçanlara sepsis öncesi 7 gün intragastrik nattokinaz verilmesinin plazma fibrinojen seviyesi, hemoreolojik parametreler ve mortalite üzerine etkilerinin incelenmesidir. Çalısmada 100 tane 180?250 gram agırlıgında Wistar tipi genç disi sıçan kullanıldı. Sıçanlardan 60 tanesi, 0.6 mg/gün dozda nattokinaz uygulanarak biyokimyasal ve reolojik parametrelerin analizi (Deney 1) amacıyla, 20 tanesi 6 mg/gün dozda nattokinaz uygulanarak biyokimyasal ve reolojik parametrelerin analizi (Deney 2) amacıyla, 20 tanesi ise hayatta kalma analizi (Deney 3) yapılması amacıyla farklı üç deneyde kullanıldı. Çalısmamızın sonucunda; 1. Düsük dozda (0.6 mg/gün) nattokinaz kullanılan Deney 1'de, nattokinaz uygulanan gruplarda plazma fibrinojen düzeyi, plazma viskozitesi ve eritrosit agregasyonunda istatistiksel olarak önemli olmayan azalma tespit edildi. Eritrosit deformabilitesi bulgularında ise gruplar arasında fark görülmedi. 2. Yüksek dozda (6 mg/gün) nattokinaz uygulanan sıçanlarda kan viskozitesi ve plazma fibrinojen degisikliklerinin arastırıldıgı Deney 2'de gruplar arasında önemli fark bulunmadı. 3. Nattokinaz+Çekal ligasyon ile Çekal ligasyon grupları arasında hayatta kalma sıklıgı ve yasam süresi açısından önemli fark bulunmadı. Sonuç olarak; sıçanlarda çekal ligasyon ve delme ile olusturulan intraabdominal sepsis öncesi 7 gün boyunca intragastrik nattokinaz verilmesi plazma fibrinojen seviyesi, kan ve plazma viskozitesi, eritrosit agregasyonu ve deformabilitesi ile sepsise baglı mortalite üzerine istatistiksel olarak anlamlı bir etki olusturmamıstır. Ancak farkın önemli olmamasının uygulanan nattokinaz dozu, uygulama süresi ve denek sayısı ile iliskili olabilecegi düsünülmüstür. Anahtar Kelimeler: Nattokinaz, sepsis, fibrinojen, viskozite, agregasyon

Melike Cengiz

Hemolitik mekanik travmaya maruz bırakılan eritrositlerde nitrik oksidin ve potasyum kanal blokajının koruyucu etkisi

Shear forces effective in the normal mammalian circulatory system remain below the hemolytic threshold. However, mechanical trauma to red blood cells (RBC) during blood flow through artificial organs or extracorporeal circuits may exceed this threshold and results in hemolysis. It has been previously demonstrated that nitric oxide and potassium channel blockage play a protective role in non-hemolytical mechanical trauma to RBC. This study was designed to test if this protective effect can also be observed in hemolytic mechanical trauma to RBC. Heparinized venous blood samples were obtained from ten healty, adult donors. The hematocrits of all blood samples were adjusted to 0.4 L/L by recombining the packed RBC and outologus plasma and divided into five groups; Control, mechanical stres (MS), M.S.+Sodium nitroprussid (SNP), M.S.+Tetraethylammonium (TEA) and M.S.+Clotrimazole (CLT). M.S.+SNP, M.S.+TEA and M.S.+CLT groups were incubated in room temparature for 1 hour with SNP (10-4 M), TEA (10-7 M) and Clotrimazol (3X10-5 M) respectively. After incubation, blood samples from mechanical stres groups were pumped through a glass capillary (diameter= 0.06 cm; length= 33 cm) using a roller pump, to maintain a pressure gradient of 200 mmHg, for 30 minutes. At the end of the mechanical stres application, hemolysis ratio, RBC deformability and whole blood cell count were measured and cell morphology was analysed. Although the calculated wall shear stress within the capillary tube was below hemolytical threshold, 30 minutes flow of blood under these circumstances result in about 3% hemolysis monitored by the measurement of plasma hemoglobin. A series of 10 experiments revealed that the degree of hemolysis was not affected by including SNP, TEA or clotrimazole in the blood sample. Besides that, mechanical stress application did not cause significant alterations in RBC deformability or cell morphology. In conclusion, as the calculated shear stress in the capillary tube in the system was below the hemolytical threshold, the hemolysis was caused mainly by the roller pump used in the system. The findings of the present study showed that neither nitric oxide nor potassium channel blockage could prevent this mechanical damage. Key words: Shear stress, mechanical trauma, hemolysis, nitric oxide

HemolizNitrik oksit

Pınar Ülker

İskemi-reperfüzyon uygulanan sıçan midesinde angiotensin II' nin inos ve COX-2 ekspresyonuna etkisi

Renin-anjiyotensin sistemi (RAS), vasküler homeostazisin düzenlenmesinde en önemli düzenleyici sistemdir. RAS'ın en önemli etkiye sahip üyesi olan Anjiyotensin II (Ang II)'nin, kardiyovasküler ve renal hastalıklarda aktif rol oynayan bir büyüme faktörü olup, son yıllarda yapılan deneysel çalışmalarla inflamatuar cevabın oluşumunda kilit rolü olduğu gösterilmiştir. Deneysel iskemi-reperfüzyon (I/R) modeli, iskemi ve reperfüzyon sürelerine bağlı olarak uygulandığı dokuda inflamatuar cevap oluşumunu tetikleyen bir modeldir. İskemi-reperfüzyona maruz kalan mide dokusunda inflamatuar cevabın oluşumu ile ilişkili enzimler olan iNOS, COX?2 ekspresyonunda Anjiyotensin II'nin rolünü açıklığa kavuşturmak amacıyla yapılan çalışmamızda, kontrol, I/R ve I/R + blokür grupları oluşturulmuştur. I/R gruplarına 30 dakika iskemi ve iskemiyi takiben 24 saat reperfüzyon uygulanmıştır. Blokür gruplarına ise I/R uygulamasından önce 5 gün, günde 2 defa AT1 reseptör blokürü; Candesartan (1 mg/kg/gün), AT2 reseptör blokürü; PD123319 (3 mg/kg/gün) veya ACE inhibitörü; Captopril (20 mg/kg/gün ) uygulanmış, takiben I/R yapılmıştır. Deneklerden alınan mide dokusunda, miyeloperoksidaz (MPO) aktivitesi, PGE2 ve NOx (nitrit+nitrat) miktarları, iNOS ve COX-2 ekspresyonları tesbit edilmiş, plazmada Ang II düzeyi ölçülmüştür. 30 dakika iskemi ve 24 saat reperfüzyon periyodunun ardından artmış olan MPO aktivitesi, candesartan kullanımı ile baskılanmıştır. I/R grubunda PGE2 miktarı azalmış, COX-2 ekspresyonu değişmemiştir. Candesartan ve PD123319 verilen I/R gruplarında ise COX-2 ekspresyonunda artış tespit edilmiştir. I/R'a bağlı olarak NOx miktarında değişiklik olmamasına karşın, iNOS ekspresyonunda gözlenen artış, candesartan ile baskılanmıştır. Deney gruplarının hiçbirinde, plazma Ang II düzeyinde değişiklik tespit edilmemiştir. Sonuç olarak; Anjiyotensin II AT1 reseptörü üzerinden etki ederek, I/R'a bağlı iNOS ekspresyonundaki artıştan sorumlu olabilir. Anahtar kelimeler: İskemi ve reperfüzyon, Anjiotensin II, iNOS, COX-2, candesartan, PD123319, captopril, inflamasyon.

Reperfüzyonİskemi

Burcu Gemici

Duvar kayma gerilimi değişikliklerine endotel hücrelerinin yanıtı: eritrosit agregasyonunun etkisi

Endotel hücreleri kan akımından kaynaklanan kayma gerilimine maruz kalırlar. Endotel hücrelerinde kayma geriliminin etkisiyle otokrin ve parakrin faktörlerin üretimi akut ve kronik olarak düzenlenir. Kayma geriliminin pek çok genin ekspresyonunu düzenlediği ve damar duvarının patofizyolojisinde önemli rolleri olduğu çok iyi bilinmektedir. Endotel hücreler üzerinde in vivo etki gösteren mekanik kuvvetler, bu hücreler üzerindeki kan akımından kaynaklanır ve duvar kayma gerilimi olarak ifade edilirler: duvar kayma geriliminin büyüklüğü, damar duvarına komşu sıvının hızı (duvar kayma hızı) ile bu alandaki sıvının vizkositesinin çarpımı ile belirlenir. Çeşitli çalışmalarda, hemodinamik koşullarda ve duvar kayma gerilimindeki değişikliklerin damar endotelinde NO sentezleyen mekanizmaları etkileyebileceği gösterilmiştir. Kanın akışkanlık özellikleri duvar kayma gerilimini etkileyen en önemli faktörlerden biridir. Sıçanlarda artmış eritrosit agregasyonunun iskelet kası küçük arterlerinde endotelyal nitrik oksit sentaz (eNOS) ekspresyonunu ve fonksiyonunu azalttığı ve kan basıncını arttırdığı gösterilmiştir. Potansiyel kayma gerilimi reseptörü olan eNOS'un, endotel hücrelerinde kayma gerilimi değişikliklerinin algılanmasında rol oynadığı bildirilmiştir. Bu çalışmada; cam kapiller tüplerin içine yerleştirilen endotel hücrelerinde eritrosit agregasyonunun arttırılmasıyla azalan duvar kayma gerilimine cevaben NO bağımlı mekanizmalardaki değişiklikler incelenmiştir. Çalışmada cam kapiller tüpler içine özel bir teknikle insan göbek kordonu kaynaklı venöz endotel hücreleri yerleştirilmiştir. Cam tüpler içinde kültür edilmiş endotel hücreleri sabit basınç koşullarında farklı karakterde kan örnekleriyle perfüze edilmiştir. Endotel hücreleriyle kaplanmış kapillerin perfüzyonu; normal insan kanı, plazma kapsamı değiştirilerek eritrosit agregasyonu arttırılmış kan (dextran grubu) ve eritrosit yüzey özellikleri değiştirilerek agregasyonu modifiye edilmiş (F98 grubu) eritrosit süspansiyonları kullanılarak yapılmıştır. Endotel hücreleriyle kaplı kapiller borular yukarıda belirtilen deney gruplarına uyumlu eritrosit süspansiyonlarıyla 30 dakika veya 6 saat boyunca perfüze edilmişlerdir. Perfüzyon sonrası endotel hücrelerinde eNOS protein ve mRNA ekspresyonları tayin edilmiştir. Ayrıca endotel hücrelerinde nitrit-nitrat düzeyleri ölçülmüştür. Cam kapiller tüpler içinde kültür edilmiş endotel hücrelerinde akıma cevaben NO üretiminin ve eNOS serin 1177 ekpresyonunun arttığı bulunmuştur. Kapiller tüplerin, eritrosit agregasyonu arttırılmış kan örnekleriyle perfüzyonu NO üretimini ve eNOS serin 1177 ekspresyonunu azaltmıştır. Bu deneysel veriler eritrosit agregasyonunun değiştirilmesiyle meydana gelen duvar kayma gerilimi değişikliklerinin, NO bağımlı mekanizmalarla izlenebileceğini göstermiştir. Anahtar kelimeler: Duvar kayma gerilimi, endotelyal nitrik oksit sentaz, nitrik oksit

Özlem Yalçın

EpilepsiGen ifadesiGenetik+5

Farklı deneysel epilepsi modellerinde TRP iyon kanallarının ve nörotrofik faktörlerin rolü: Moleküler ve elektrofizyolojik yaklaşımlar ile incelenmesi

Amaç: En yaygın nörolojik hastalıklardan biri olan epilepsi dünya çapında birçok bireyde görülmektedir. Bu çalışmada, farklı deneysel epilepsi modelleri kullanılarak TRP iyon kanalları ve bazı nörotrofik faktörlerin gen ifadeleri incelenerek epilepsideki rolünün araştırılması amaçlanmıştır. Yöntem: Etik kurul onayı alınan çalışmamızda ergin Wistar albino ve WAG/Rij erkek sıçanlar kullanılarak toplamda 32 hayvan (n=8) çalışmaya dahil edildi. Gruplar Kontrol, Akut PTZ, Kronik PTZ (tutuşma) ve Absans Epilepsi modeli şeklinde oluşturuldu. Akut model için tek doz pentilentetrazol (PTZ) (50 mg/kg), kronik PTZ modeli için hayvanların tutuşma davranışları gözlenene kadar haftada üç kez PTZ (35 mg/kg) intraperitoneal olarak uygulandı. Absans epilepsi modeli ise kendiliğinden epileptiform aktivite oluşturmaktadır. Hayvanlardan 60 dakikalık elektrokortikogram kaydı alındıktan hemen sonra korteks ve hipokampus dokuları izole edildi. Hedef genlerin ekspresyon düzeyleri gerçek zamanlı polimeraz zincir reaksiyonu yöntemi ile çalışıldı. Elde edilen veriler SPSS 20.0 yazılımı kullanılarak tek yönlü varyans analizi post-hoc LSD testiyle karşılaştırıldı. p<0,05'ten küçük olan değerler anlamlı kabul edildi. Bulgular: Korteks dokularında TRPM3, TRPM8, TRPV1, NGF genlerinin ekspresyonları kontrol grubuyla kıyaslandığında absans epilepsili grupta anlamlı şekilde artmıştır (p<0,05). Hipokampus dokularında TRPM2, TRPM8 genlerinin ekspresyonları kontrol grubuyla kıyaslandığında Akut PTZ ve Kronik PTZ gruplarında anlamlı şekilde azalmıştır (p<0,05). Hipokampus dokularında TRPM3 ve TRPV1 genleri kontrol grubuna kıyasla absans epilepsili grupta anlamlı şekilde artmıştır (p<0,05) ayrıca bu dokuda NGF geni de kontrole kıyasla Akut PTZ ve Kronik PTZ gruplarında anlamlı şekilde artmıştır (p<0,05). Sonuç: Farklı epilepsi modellerinde, TRP iyon kanalları ve büyüme faktörü gen ekspresyon seviyeleri farklı şekilde etkilenmektedir. TRPM3, TRPM8, TRPV1 ve NGF genlerinin artan ekspresyonları, absans epilepsisinin patofizyolojisinde önemli bir rol oynayabilir ve nöral ağlarda değişikliklere neden olabilir. Hipokampus dokusundaki düşük TRPM2 ve TRPM8 ekspresyonunun Akut PTZ ve Kronik PTZ epilepsi modelleriyle ilişkili olduğu görülmektedir. Bu çalışma, literatüre yeni bir bakış açısı getirmekte ve epilepsi üzerine yapılan araştırmalara katkı sağlamaktadır.

Ayşegül Yıldız

Bolu Abant Izzet Baysal University · Institute of Graduate Studies

2023

CinsiyetMast hücreleriMast hücreleri+6

Deneysel olarak penisilin ile oluşturulmuş epilepsi modelinde karvakrol ve egzersizin koruyucu etkileri

Epilepsi, nöronal uyarıdaki dengesizliğin bir sonucu olarak tekrarlayan nöbetlerle karakterize, kronik nörolojik bir hastalıktır. Antiepileptik ilaçlar, genellikle merkezi sinir sistemini etkileyebilen istenmeyen semptomlara neden olmaktadır. Karvakrol ve egzersizin kombine kullanılması, sinir sistemini etkileyen hastalıklar üzerindeki potansiyel yararlı etkilerini inceleyen çalışmalar içinde yoktur. Bu çalışma ile karvakrol ve egzersizin kombine olarak epileptik nöbetler üzerine etkileri ECoG kayıtları ile incelenmiştir.Bu bilgiler ışığında çalışmamızda, karvakrol ve egzersizin penisilin-G ile deneysel olarak oluşturulacak epilepsi modelindeki protektif etkisinin olup olmadığı ECoG kayıtları ile incelenmesi amaçlanmıştır.Çalışmamızda 8-10 haftalık 200-250 gr ağırlığında Wistar albino erkek sıçan kullanılmıştır. Toplamda 49 adet erkek sıçan yedi farklı gruba ayrılmıştır (n=7).Grup-1 de epilepsi modeli,Grup-2 de Karvakrol(75 mg/kg oral)+Epilepsi modeli,Grup-3 Karvakrol (75 mg/kg oral)+Egzersiz(6 gün/hafta-6 hafta)+Epilepsi modeli,Grup-4 Egzersiz(6 gün/hafta-6 hafta)+Epilepsi modeli,Grup-5,Grup 6 Karvakrol (75 mg/kg oral)+Egzersiz(6 gün/hafta-6 hafta)+diazem+ Epilepsi modeli,Grup 7 diazem+Epilepsi modeli olup tüm gruplarda deneysel epilepsi modeli Penicilin-G (500 IU 2.5 µl, ic) enjeksiyonu ile oluşturulmuştur. ECoG kayıtları ile bazal aktivite, latens, spike ve amplitüd ölçümleri 2 saat boyunca kayda alındıktan sonra analiz yapılmıştır.Bulgulara göre egzersiz ve karvakrolün birlikte uygulanmasının epileptiform aktivite latensi üzerine anlamlı etkisi izlenmiş olup,diken dalga sıklığı ve genliği açısından da anlamlı sonuçlar izlenmiştir, (p<0,05).Ardından diseke edilen 48 hayvana ait beyin dokularındaki hipokampal nöronal yapılar doku takibinin ardından Hematoksilen-Eozin ile boyandı.CA1, CA2, CA3 bölgelerine ait histopatolojik bulgular kaydedildi ve incelendi.Piramidal tabakadaki nöronlar değerlendirilmiş olup egzersiz ve karvakrolün birlikte uygulandığında histopatolojik açıdan dejenerasyonu azalttığı izlenmiştir. ANAHTAR KELİMELER: Karvakrol,Epilepsi,Egzersiz

Serebral palsi kalıcı beyin hasarı ile karakterize kısıtlayıcı hastalıklardan biridir. İntrauterin veya 3 yaşından önceki patogenetik kaskatta inflamasyonun hastalığın patogenezinde etkili olduğu bilinmektedir ancak 3 yaşından sonraki çocukluk döneminde inflamatuar süreçlerin hastalığın seyri üzerindeki etkileri açık değildir. Sunulan çalışmada serebral palsili çocuklarda 3 yaşından sonraki çocukluk döneminde inflamatuar süreç ile hastalığın seyri arasındaki ilişki araştırılmıştır. Çalışmaya 3-18 yaş aralığında 30 serebral palsili ve 26 sağlıklı gönüllü dahil edildi. Alınan venöz kan örneklerinde pro-inflamatuar sitokinlerden IL-1β, IL-6 ve IL-9 ve ayrıca mast hücre sayı ve aktivasyon belirteçlerinden triptaz beta-2 ve histamin düzeyleri ELISA ile ölçüldü. Veriler Mann-Whitney U testi ile karşılaştırıldı. Serebral palsili bireylerin plazma IL-1β, IL-6 ve histamin düzeyleri sağlıklı bireylerdekine göre daha yüksekti (p<0.05), ancak IL-9 ve triptaz beta-2 düzeyleri açısından anlamlı bir fark yoktu (p>0.05). IL-1β ve IL-6 düzeyleri serebral palsili kadınlarda kontrol grubundaki kadın ve erkeklere göre ayrıca IL-9 düzeyleri ise serebral palsili kadınlarda kontrol grubundaki kadınlara göre daha yüksekti (p<0.05). Pre-adölesan yaş grubundaki serebral palsili bireylerin IL-6 düzeyleri kontrol grubuna göre daha yüksekti (p<0.05). Pre-adölesan yaş grubundaki serebral palsili kadın bireylerin plazma IL-1β, IL-6 ve IL-9 düzeyleri kontrol grubundaki pre-adölesan ve adölesan yaş grubundaki kadın bireylerden daha yüksekti (p<0.05). Bulgularımız serebral palsili bireylerde hastalığın seyrinde mast hücre aktivasyonunu da içeren artmış inflamasyonun etkili olduğunu göstermektedir. Bu artmış inflamatuar yanıt kadın bireylerde daha etkilidir ve ergenliğe geçişle birlikte azalma eğilimindedir. Serebral palsili kadınlarda ergenliğe geçişle birlikte inflamatuar yanıttaki azalmadan erişkin dönemde düzeyi artan anti-inflamatuar özellikteki östrojenler sorumlu olabilir.

Cemalettin Demir

Bolu Abant Izzet Baysal University · Institute of Health Sciences

2019

Dokuz Eylül University · Institute of Health Sciences

NBA takımlarının performanslarında sirkadiyen ritmin etkisinin incelenmesi

NBA'de mücadele eden profesyonel sporcular sıklıkla zaman dilimi değiştirilen seyahatlere maruz kalırlar. Bu zaman dilimi değişimleri sirkadiyen ritim (SR) faz kaymasına neden olmakta ve bu faz kaymalarıysa sportif performansı etkilemektdir. Bu çalışmanın amacı SR faz kaymalarının NBA takımlarının performansına etkilerini incelemektir. Ardışık 21 sezon boyunca oynanan 25.016 normal sezon maçı SR faz kayma hesaplamasına dahil edildi. Takım performansı üzerindeki SR faz kayması etkisini incelemek için takımlar yerel saate göre üç gruba ayrıldı: içsel saati yerel saatle aynı olan (YA); içsel saati yerel saatten ileride olan (Yİ) ve içsel saati yerel saatten geride olan (YG). Ayrıca rakiplerin içsel saati dikkate alınarak başka bir gruplama yaklaşımı daha uygulandı: içsel saati rakibin içsel saatiyle aynı olan (RA); içsel saati rakibin içsel saatinden ileride olan (Rİ) ve içsel saati rakibin içsel saatinden geride olan (RG). Analizler bütün maçlar için ve sadece 19:00-19:30 maçları için ayrı ayrı uygulandı. Bu grupları 25 basketbol oyun içi performans metriği açısından karşılaştırmak için 24.985 maç verisi kullanıldı. İstatistiksel analizler ev sahibi ve deplasman takımları için ayrı ayrı uygulandı. Ev sahibi takımlar için Yİ ve Rİ'nın bütün koşullar için en başarılı grup olduğu bulundu. Deplasman maçları için YA'nın en avantajlı grup olduğu belirlendi. Ancak RA, Rİ ve RG gruplarının hiç birisi diğerlerine göre bariz bir avantaj göstermedi. Bu sonuçlar normal sezon maçlarında daha batıdaki takımların ev sahibi oldukları maçlarda SR avantajına sahip olabileceklerini ortaya koymuştur. Ancak deplasman takımlarının performansının SR faz kaymasından daha çok seyahat yorgunluğundan etkilendiği düşünülmektedir. Son olarak, bu çalışmanın en önemli özelliği özgün metodolojik yaklaşımlarıdır. Dolayısıyla bu yöntemlerin ileride yapılacak çalışmalara kaynak olacağı ve egzersiz fizyolojisi alanında sıklıkla kullanılacağı düşünülmektedir.

Fırat Özdalyan

2023

Medical SpecialtyOpen AccessTR

Magnezyum l-treonatın Aß 1-42 peptidi uygulanarak alzheimer modeli oluşturulan sıçanlarda kognitif fonksiyonlar üzerine etkisi

Giriş ve Amaç Alzheimer hastalığı (AH) demans olgularının büyük bir çoğunluğunu oluşturmaktadır. Tam bir tedavisi bulunmamakla birlikte hastalığın seyrinin bazı tedavi modaliteleri ile yavaşlatılması hedeflenmektedir. Fizyopatolojisinde pek çok mekanizma olmakla birlikte bazı besinsel elementlerin AH için kilit rolü olduğunu savunan çalışmalar bulunmaktadır. Mineraller içerisinde en çok dikkati çeken Alzheimer için potansiyel risk faktörü olan magnezyumdur (Mg) . Mg eksikliği Alzheimer ve pek çok nörodejeneratif hastalıkla ilişkilidir. Bu çalışmanın amacı bir Mg bileşiği olan Magnezyum L-treonat ile AH tedavisinde kullanılan bir N-metil D-aspartat ( NMDA ) antagonisti olan memantinin , ayrı ayrı ve beraber uygulandığında amiloid beta (Aβ) 1-42 peptidi uygulanarak AH oluşturulan sıçanlarda kognitif fonksiyonlar üzerine olan etkilerinin karşılaştırılmasıdır. Yöntem Bu çalışmada toplam 42 adet 22-24 haftalık sağlıklı erkek Sprague Dawley ırkı sıçanlar kullanılmıştır. Çalışmada 14 günlük kafes arkadaşına alışma periyodunun ardından denekler rastgele kontrol, sham , Alzheimer, Alzheimer + Memantin, Alzheimer + Mg L-treonat , Alzheimer +Memantin + Mg L-treonat olmak üzere 6 gruba ayrılmıştır. Aβ1-42 peptidi AH modeli oluşturulacak olan sıçanlara intraserebroventriküler (ISV) enjeksiyon ile uygulanıp işlemden 2 hafta sonrasında memantin ve Mg L-treonat alacak olan grupların ilaç uygulamaları başlamıştır. Deneyin 45. gününde öğrenme bellek ve anksiyete seviyelerini değerlendirmek için davranış testleri yapılmıştır. Sonrasında denekler sakrifiye edilip hipokampus ve prefrontal kortekste beyin kaynaklı nörotrofik faktör (BDNF), Malondialdehid (MDA) , Total antioksidan kapasitesi (T-AOC), Tümör nekroz faktörü alfa (TNF-α) düzeyleri ölçülmüştür. Bulgular MWM testi 5.günde Alzheimer grubunun kontrol grubuna göre platform alanında geçirdiği sürenin azaldığı görüldü. (p<0,01).Alzheimer grubunda kontrole göre hipokampus ve prefrontal korteks dokularından bakılan MDA ve TNF-α seviyelerinin arttığı TAOC ve BDNF seviyelerinin ise azaldığı gözlendi.ALZ +Memantin ve ALZ +Mg L-treonat gruplarında Alzheimer grubuna kıyasla hipokampus BDNF düzeylerinin yükseldiği görülmüştür (p<0,05) .ALZ + Memantin +Mg L-treonat grubunda ise Alzheimer grubuna kıyasla hipokampus BDNF düzeyleri artarak kontrol grubunun BDNF seviyesine ulaştığı saptanmıştır (p<0,0001). ALZ +Memantin ,ALZ +Mg L-treonat ve ALZ +Memantin + Mg L-treonat gruplarının hipokampus MDA düzeyleri Alzheimer grubuna kıyasla azaldı (p<0,05). Alz+ Mem +Mg L-treonat grubunda hipokampus ve prefrontal korteks T-AOC düzeyleri Alzheimer grubuna göre yükselmiştir (p<0,05).ALZ +Mem , ALZ+Mg L-treonat ve ALZ+ Mem + Mg L-treonat gruplarının hipokampus ve prefrontal korteks TNF-α düzeyleri Alzheimer grubuna göre anlamlı olarak azaldığı görüldü. Sonuç Bu çalışmada Aß 1-42 peptidi uygulanarak AH modeli oluşturulan sıçanlarda Memantin ve Mg L-treonatın beraber verilmesinin ayrı ayrı verilmesine göre kognitif fonksiyonları daha olumlu yönde etkilediği görülmüştür. Bunu yanında çalışmamızda Aß 1-42 peptidi uygulanması ile indüklenen oksidatif stresin Memantin ve Mg L-treonatın birlikte verilmesi ile gerilediği görülmüştür. Literatürde AH modeli oluşturulan sıçanlarda Memantin ve Mg L-treonatın ayrı ayrı uygulandığı çalışmalara rastlanmıştır ve bu çalışmada her ikisinin kombine etkisinin değerlendirilmesi çalışmanın özgün değerini oluşturmaktadır. Bu anlamda Mg L-treonatın Alzheimer hastalarında Memantin tedavisiyle birlikte uygulanması tedavi etkinliğini arttıracaktır. Çalışma sonuçlarımızın bu alanda yeni deneysel araştırma ve çalışmalara ışık tutabileceği düşünülmektedir. Anahtar Sözcükler :Alzheimer ,Magnezyum L-treonat, Memantin, Aß 1-42 peptid, sıçan

Alzheimer hastalığıBilişBilişsel işlevler+5

Sinem Yaprak

Dokuz Eylül University

2022

DiyetHayvan deneyleriObezite+3

Sıçanlarda erken başlangıçlı yüksek yağlı diyete bağlı obezitede spirulina platensis'in metabolik ve davranışsal parametreler ile kognitif fonksiyon üzerine etkisinin incelenmesi

Obezite nedenli metabolik değişimler öğrenme ve bellek bozuklukları ve depresyon gibi davranışsal bozukluklara yol açabilir. Spirulina Platensis (SP) antioksidan, antiinflamatuar, nöroprotektif, antidiyabetik ve antiobezite özelliklere sahip mavi-yeşil bir mikroalgtir. Sirtuinler yaşlanma, apopitoz, enerji metabolizması, gen transkripsiyonu, hücre farklılaşması gibi çeşitli biyolojik fonksiyonları düzenleyen enzimlerdir. Bu çalışma yüksek yağlı diyete bağlı obezitede SP'in öğrenme ve bellek, depresyon gibi davranış parametreleri ve beyin TNF-α ve SİRT-1 seviyelerinde doza bağımlı etkisini belirlemek için yapıldı. 4 haftalık Sprague Dawley erkek ratlar 4 gruba ayrıldı; kontrol, yüksek yağlı diyet (YYD), YYD+SP150 (150mg/kg/gün), YYD+SP450 (450 mg/kg/gün). Kontrol grubu dışında ratlar 12 hafta boyunca %60 yüksek yağlı diyete maruz kaldı. Son 6 hafta SP ya da saline oral gavajla uygulandı. Öğrenme ve bellek Morris Su tankı testi kullanılarak değerlendirildi ve davranışsal performans yükseltilmiş artı labirent testi, açık alan ve zorunlu yüzme testleri kullanılarak değerlendirildi. Davranışsal testlerden sonra, ratlar sakrifiye edildi ve kan ve beyin dokuları alındı. Biyokimyasal değerlendirmeler ve Elisa testleri yapıldı. YYD grubu kontrol ve YYD+SP450 grubundan daha fazla ağırlık kazandı (p<0.05). YYD grubunda leptin anlamlı olarak daha yüksektir. Morris su labirenti testinde 12 haftalık YYD bilişsel bozulmaya neden olmadı. Açık alan ve yükseltilmiş artı labirent testinde katedilen mesafede anlamlı farklılık bulunmadı. Zorlu yüzme testinde hareketsiz geçirilen zaman YYD grubunda kontrol, YYD+SP150 ve YYD+450SP gruplarına göre anlamlı olarak yüksektir (p<0.05). Beyin bölgelerinde Sirt-1 seviyelerinde anlamlı farklılık bulunmadı. TNF-α seviyeleri YYD+SP450 grubunda prefrontal kortekste daha düşük bulundu. Amigdala ve hipokampüste anlamlı farklılık bulunmadı. Çalışmanın sonuçlarına göre kronik yüksek yağlı diyet ve Spirulina tedavisi öğrenme ve bellek fonksiyonunu etkilememektedir. Spirulina tedavisi Sirtuin-1 seviyelerini etkilemeden yüksek yağlı diyet nedenli depresif davranışı olumlu olarak etkilemektedir. Anahtar Sözcükler: davranış, obezite, sirtuin-1, spirulina, yüksek yağlı diyet

Gizem Usluel

Dokuz Eylül University · Institute of Health Sciences

2021

Sıçan renal iskemi reperfüzyon modelinde humaninin etkisi

Amaç: İskemi/Reperfüzyon (İ/R) hasarı, oluştuğu dokuda inflamasyon, reaktif oksijen ürünlerinin artışı, mitokondriyal disfonksiyon ve apoptoza neden olan patolojik bir durumdur ve böbrekte oluştuğunda renal tübüler hücre ölümü ve akut böbrek hasarıyla sonuçlanabilir. Mitokondriyal türevli bir peptid olan humanin (HN)'nin oksidatif stresi azalttığı, antiapoptotik ve antiinflamatuar etki gösterdiği bildirilmiştir. Bu tez çalışmasının amacı renal İ/R modelinde HN'nin İ/R hasarı üzerine olası etkilerinin ve bu etkilere aracılık eden mekanizmaların araştırılmasıdır. Yöntem: Sprague-Dawley erkek sıçanlar rastgele 4 gruba ayrıldı: 1. Sham (yalancı cerrahi), 2. İ/R, 3. HN-Sham, 4. HN-İ/R. İ/R gruplarında 45 dakika renal iskemi oluşuruldu ve reperfüzyondan 10 dk önce 2 mg/kg HN analoğu iv olarak uygulandı. 24 saatlik reperfüzyon sürecinde sıçanların idrarları toplandı ve ardından kan ve doku örnekleri de toplanarak deney sonlandırıldı. Böbrek fonksiyon testleri, böbrekte inflamasyon, oksidatif stres ve antioksidan sistem parametreleri ile mitokondriyal fonksiyonlar değerlendirildi. Böbrek doku hasarı ve apoptoz oranının değerlendirilmesinde histopatolojik yöntemler kullanıldı. Bulgular: İ/R gruplarında kan üre azotu, serum kreatininin, idrar albumin düzeyleri ile sodyum ve potasyum atılımları yüksek; kreatin klirensi ise düşük bulundu ve HN tedavisinden etkilenmedi. İ/R grubunda böbrek dokusunda yüksek bulunan malondialdehit düzeyi ve miyeloperoksidaz aktivitesi HN tedavisiyle azaldı. Yine İ/R grubunda azalmış bulunan glutatyon düzeyi ve süperoksit dismutaz enzim aktivitesi de HN-İR grubunda önemli düzeyde artış gösterdi. Ayrıca mitokondriyal kompleks 1 aktivitesi ve ATP düzeyleri HN-İ/R grubunda İ/R grubuna göre yüksekti. İ/R grubunda artan apoptotik hücre yüzdesinin HN-İ/R grubunda önemli düzeyde azaldığı saptandı. Sonuç: HN'nin renal İ/R hasarını, oksidatif stresi, inflamasyonu ve apoptozu azaltarak, antioksidan savunma sistemini ve mitokondriyal fonksiyonları koruyarak hafiflettiği gösterilmiştir.

Leyla Abueid

2024

AğrıBaş ağrısıDura mater+7

Ex-vivo sıçan meningeal preparasyonlarında geçici reseptör potansiyel kanallarının kalsitonin gen-ilişkili peptid salınımı üzerine etkileri ve mekanizmalarının araştırılması

Migren kısıtlayıcı etkileri olan bir nörovasküler hastalıktır. Dura mater migren baş ağrısının kaynaklandığı yer olarak kabul edilmektedir. Dural trigeminal duysal sinirlerin periferik uçlarından salınan CGRP nörojenik inflamasyona yol açarak migren patofizyolojisinde önemli bir rol oynamaktadır. Dural afferentlerde bulunan geçici reseptör potansiyel (TRP) ve voltaja duyarlı potasyum (K+v) kanalları bu sinirlerin uyarılma eşiğini ve bunun sonucunda CGRP salınımını modüle ederek migren ağrısında fizyolojik bir görev üstlenebilir. Sunulan çalışmada, ex-vivo sıçan meningeal preparasyonlarında TRPV1, TRPV4, TRPA1, TRPM8 ve K+v kanallarının CGRP salınımı üzerine etkileri ve mekanizmaları araştırılmıştır. 39 erişkin wistar erkek sıçan (78 hemiskull) 13 gruba bölündü (n=6 hemiskull). Ex-vivo meningeal hemiskull preparasyonları hazırlandı. Farklı gruplardaki bu preparasyonlara, TRPV1 (1 μM,kapsaisin), TRPV4 (100 μM,4αPDD), TRPA1 (300 μM,Cinnamaldehyde) ve TRPM8 (300,μM Mentol) agonistleri ve antagonistleri (10 μM kapsazepin, 10 μM GSK-2193874, 50 μM HC-030031 ve 10 μM AMTB) ve K+v kanal açıcı (10 μM,Retigabine) uygulandı. Süperfüzatlardaki CGRP içeriği ELISA ile ölçüldü. Veriler paired t-testi ile analiz edildi. TRPV1, TRPV4, TRPA1 ve TRPM8 agonistleri meningeal preparasyonlarda CGRP salınımını anlamlı tetiklerken(P<0.05) bu etkiler antagonistleri olan kapsazepin, GSK-2193874, HC-030031 ve AMTB tarafından önlendi. Ayrıca K+v kanal açıcı Retigabine meningeal preparasyonlardaki bazal CGRP salınımını anlamlı azalttı(P<0.05) ve TRPV1, TRPV4, TRPA1 ve TRPM8 reseptör agonistlerinin yol açtığı CGRP salınımını önledi. Bulgularımız TRPV1, TRPV4, TRPA1 ve TRPM8 kanallarının migren baş ağrısının fizyolojisindeki fonksiyonel işlevlerini ve K+v kanallarının nosiseptif ateşlemeyi kontrol etmede önemli fizyolojik görevleri olduğunu ortaya çıkarmıştır. Farmakolojik olarak uygun TRP reseptör antagonistleri ve K+v kanal açıcılarının geliştirilmesi ileride migren tedavisinde yeni ve alternatif terapötik yaklaşımlar arasında yer alabilir.

Arzu Çıtak

2018