2
Arşivlenen Tez
0
DOI Atanmış
0%
DOI Oranı
Anabilim Dalı
Çeşitli anesteziklerin kalp ve beyin oksitosin sistemi üzerine etkisi
Oksitosin çok yönlü bir hormondur ve bilinenin aksine sadece annelik, doğum gibi durumlarla değil, aynı zamanda vücudun farklı sistemleri, organları ve hatta kişinin sosyal ilişkileri ve psikolojik süreçleri üzerinde de etki sahibidir. Biz de çalışmamızda klinikte yaygın olarak kullanılan ketamin, propofol, fentanyl'nin beyin ve kalp oksitosin sistemi üzerine etkisini ve oksitosinin beyin çekirdekleri ve kalpteki oksitosin reseptörleri yoluyla etki mekanizmasını araştırdık. Çalışmamızı 24 sıçanla Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi deney hayvanları laboratuvarında gerçekleştirdik. 24 adet Spraque dawley cinsi 250-350 gr ağırlığında erkek sıçanları kullandık. Sıçanlar kontrol, ketamin, fentanyl ve propofol olmak üzere 4 gruba ayrıldı ve her gruba etkin dozlarda (ketamin için 75 mg/ kg, fentanyl için 0.2-0.5 ml/kg, propofol içinse 2 mg/kg) ilgili ilaçlar verildi, 10 dk sonra sakrifiye edilerek ötanazi uygulandı. Alınan serum, hipotalamus ve sağ atriyum örneklerinin oksitosin oranları değerlendirildi. Değerlendirilme sonucunda kontrol grubuyla Ketamin grubu arasında beyin, kalp ve serum değerleri arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır. Fentanyl grubu ise Kontrol grubuyla kıyaslandığında kalp oksitosin düzeyi anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur (P=0,024). Propofol grubu ve diğer gruplar arasında yapılan kıyaslamada, kalp oksitosin düzeyi hem kontrol grubuna göre hem de ketamin grubuna göre anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur(P=0,000). Ayrıca propofol grubu kalp oksitosin/protein düzeyi hem kontrol grubuna göre (P=0,004) hem de Ketamin grubuna göre (P=0,001) anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur. Çalışmamızla ortaya koyduğumuz sonuçlar farklı parametrelerle yapılacak deneysel hayvan modellerinde veya insanlarda gerçekleştirilecek deneysel araştırmalarda çalışılan anesteziklerin beyin ve kalp oksitosin sistemine etkisi daha net ortaya konabilecek ve oksitosinin kardiovasküler sistem ile bağlantılarının daha iyi anlaşılmasını sağlayacaktır.
Overoktemize sıçanlarda iskemi/reperfüzyon'a bağlı olarak gelişen kardiyak hasarda D vitamininin koruyucu etkisi
Menopoza geçiş dönemi ve menopoz döneminde östrojen düzeyindeki azalmayla kardiyovasküler hastalık riski artmaktadır. Menopoz dönemindeki bireylere hormon replasmanın yanı sıra ek olarak D vitamini takviyesi de osteoporozu önlemek için verilmektedir. D vitamininin kardiyak hasar üzerinde koruyucu etkilerinin olduğu saptanmıştır fakat östrojen hormonu yokluğunda iskemi / reperfüzyona bağlı gelişen akut kardiyak hasarın önlenmesi veya hafifletilmesi üzerindeki etkileri araştırılmamıştır. Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi deney hayvanları laboratuvarında yaptığımız çalışmamızda, overektomize sıçanlarda iskemi / reperfüzyona bağlı olarak gelişen kardiyak hasarda D vitamininin potansiyel koruyucu etkisini araştırmayı amaçladık. Çalışmamızda 24 adet Spraque Dawley cinsi dişi sıçan kullanılmıştır. Deney grupları; kontrol grubu, D vitamini grubu, overektomi grup ve overektomi + D vitamini grubu olmak üzere dört gruba ayrılmıştır. Deney gruplarında iskemi / reperfüzyon protokolü ve 1000 IU/hafta subkutan D vitamini uygulaması yapılmıştır. Çalışmamız sonucunda elde ettiğimiz bulgulara göre, Serum Troponin T düzeyleri açısından, kontrol-overektomize grup arasında p değeri 0,005, D vitamini-D vitamini + Overektomize grup arasında p=0,021 ve Overektomize-D vitamini + Overektomize grup arasında p=0,000 olarak belirlenmiştir. Benzer şekilde, serum MDA düzeyleri açısından, kontrol-overektomize grup arasında p=0,021, D vitamini-overektomize grup arasında p=0,003 ve Overektomize-D vitamini + Overektomize grup arasında p=0,02 olarak bulunmuştur. Çalışmanın genel sonuçları, D vitamini takviyesinin serum Troponin T ve MDA düzeylerini düzenleme potansiyeline sahip olabileceğini göstermektedir, bu da kardiyak hasara karşı koruyucu veya olası hasarlara karşı azaltıcı bir etki gösterebileceği anlamına gelir. Ayrıca, overektomi sonrası ortaya çıkabilecek kalp damar hastalık riskini azaltma potansiyeline sahip olduğu görülmektedir. Ancak, bu bulguların daha geniş kapsamlı klinik çalışmalarla desteklenmesi ve mekanizmanın daha ayrıntılı bir şekilde anlaşılması gerekmektedir.