11-14 yaş grubu ergenlerin algılanan ana–baba tutumları ile sosyal-duygusal öğrenme becerileri arasındaki ilişkilerin incelenmesi

İnsanların çevresiyle ilişkisi ve yaşam boyu elde ettiği başarılar, temel olarak sahip oldukları becerilerle şekillenmektedir. Bu beceriler içerisinde sosyal ve duygusal beceriler, insanların sosyalleşmesini ve hayat boyu başarısını şekillendiren beceriler olarak öne çıkmaktadır. Doğumdan itibaren aile ve çevreyle kurulan etkileşimin biçimlendirdiği sosyal ve duygusal beceriler, öğrenilebilir becerilerdir ve anne baba tutumları bu becerilerin biçimlenmesinde önemli rol üstlenmektedir. Bu araştırmada anne baba tutumları ile sosyal ve duygusal öğrenme becerileri arasındaki ilişki incelenmiştir. Araştırmada 11-14 yaş grubundaki 5.6.7.8. sınıfta öğrenim gören 314 katılımcıdan elde edilen veriler istatiksel yöntemlerle analiz edilmiştir. Veri toplama aracı olarak Eldeleklioğlu (1996)'nun geliştirdiği Ana Baba Tutumları Ölçeği (ABTÖ) ve Kabakçı ve Owen, (2010)'in geliştirdiği Sosyal ve Duygusal Öğrenme Becerileri Ölçeği (SDÖBÖ) kullanılmıştır. Araştırma bulgularına göre öğrencilerin koruyucu-istekçi ebeveyn algısının daha yüksek olduğu, öğrencilerin sosyal ve duygusal öğrenme becerilerinin ortanın üstü seviyede olduğu, ebeveyn tutumlarının bütün alt boyutları ile sosyal ve duygusal öğrenme becerileri arasında anlamlı bir ilişki olduğu görülmektedir. Literatürdeki bulgular genellikle demokratik ana baba tutumunun olumlu etkisine işaret ederken bu araştırmada koruyucu-istekçi ana baba tutumunun olumlu etkisinin daha yüksek olduğu bulunmuştur. Sonuç olarak ana baba tutumları ile öğrencilerin ana baba tutumları arasında istatiksel olarak anlamlı bir ilişkinin olduğu, korucuyu-istekçi ana baba tutumlarının öğrencilerin sosyal ve duygusal öğrenme becerilerini diğer ana baba tutumlarından daha fazla etkilediği görülmektedir.