شرح البردة الكبير المسمى "طيب الحبيب" لأحمد بن محمد الخُجَنْدي (ت. 802 هـ/1400) من أول المخطوط إلى نهاية الباب الأول: دراسةً وتحقيقاً

Bu çalışmanın amacı, İmam Bûsîrî'nin Bürde'sine yazılmış şerhlerden birini tahkik etmektir. Bu şerh, Ahmed bin Muhammed Celâleddin el-Hucendî el-Medenî el Ehlevî (ö. 802/1400) tarafından yazılan ve "Tayyibü'l-Habib" olarak bilinen şerhtir. İmam Şerefeddin Bûsîrî'nin Peygamber Efendimiz'e (s.a.v.) övgü olarak yazdığı Bürde kasidesi büyük ilgi görmüş, sûfiler, edebiyatçılar ve âlimler tarafından okunmuş, ezberlenmiş, nazireleri ve şerhleri yapılmıştır. Bu şerhler, uzun ve kısa şerhler arasında çeşitlilik göstermiş ve her âlimin baskın olduğu alana göre farklılıklar arz etmiştir. Bazıları dilbilgisi ağırlıklı, bazıları nahiv ağırlıklı, bazıları belagat ağırlıklı şerhler yazarken, bazıları da tüm bu alanları kapsayan şerhler kaleme almıştır. Dokuzuncu hicrî yüzyıl âlimlerinden olan Celâleddin el-Hucendî'nin şerhi ise, birçok nedenden dolayı en önemli şerhlerden biri olarak kabul edilir. Bu nedenlerin başında, şerhin sahibinin ilmi konumu ve şerhi, farklı ilimleri bir araya getiren uzun bir şerh yapma çabası gelir. Araştırmacı, bu eseri, özellikle kitabın başından ikinci bölümün sonuna kadar, yazarın hayatını incelerken tanımlayıcı tarihsel yöntemi ve metni incelerken tahkik ve açıklama yöntemini kullanarak incelemeye özen göstermiştir. Bu nedenle çalışma iki bölümden oluşmaktadır: Birinci bölüm, yazarı, yöntemini, kitaptaki kaynaklarını, kitabın tanımını ve el yazması nüshalarını tanıtan inceleme bölümüdür. İkinci bölüm ise, belgelendirme ve kaynak göstermelerle birlikte tahkik edilmiş metindir. Çalışmanın ortaya koyduğu en önemli sonuçlardan biri, el-Hucendî, Bürde şerhinde dilbilimsel anlamları açıklama, genel anlamları yorumlama, nahiv manalarına ve cümlelerin gramer yapısına dikkat etme, belagat anlamlarına özen gösterme, tasavvufi işaretlere dikkat etme ve Kuran, Sünnet ve Arap dilinin altın çağındaki kullanımlarından deliller getirme esasına dayanan bir yöntem izlemiştir. Bu şerh, yazarın tasavvuf hocalarından öğrendiği zikir, vird ve halvet gibi manevi uygulamalardan aldığı ilhamla yazdığı mistik bir dille yazılmış benzersiz bir eserdir. Kaynakları arasında tefsir, dilbilgisi, fıkıh, usul, kelam, tasavvuf ve edebiyat gibi farklı ilimler yer almaktadır. Ancak, eserin bazı kısımlarında aşırı söz sanatları ve zayıf hadislerin kullanılması eleştirilmektedir. Bu eksikliklere rağmen, eser bilimsel açıdan büyük bir değere sahiptir.