Adölesan idiyopatik skolyoz hastalarında korse tedavisinde radyolojik düzelme üzerinde etkili olan faktörler

Giriş: Adölesan idiyopatik skolyoz (AİS), 10–18 yaş arasında ortaya çıkan, üç boyutlu omurga deformitesiyle seyreden kompleks bir hastalıktır. Tedavide amaç, eğriliğin ilerlemesini önlemek ve cerrahi gereksinimini azaltmaktır. Cobb açısı 20°–45° olan hastalarda korse tedavisi temel konservatif yöntemdir. Ancak tedavi başarısını etkileyen hasta kaynaklı faktörler, özellikle eklem laksitesi henüz tam olarak aydınlatılamamıştır. Bu çalışmada, eklem laksitesi ve diğer hasta faktörlerinin korse tedavisindeki etkileri sistematik olarak incelenmiştir. Gereç ve Yöntem: 2017–2024 yılları arasında Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi'nde korse tedavisi gören 52 AİS hastasının retrospektif verileri analiz edilmiştir. Demografik bilgiler, radyolojik görüntülemeler, SRS-22r yaşam kalitesi anketi ve Beighton hipermobilite skorları değerlendirilmiştir. Cobb açısı değişimleri 6., 12. ve 18. aylarda incelenmiş, korse kullanım süresi ve egzersiz uyumu gibi faktörlerin etkileri araştırılmıştır. Bulgular: Çalışmadaki hastaların %67.3'ü kız, yaş ortalaması 15.96 yıl, ortalama günlük korse kullanımı 17.8 saattir. Başlangıç Cobb açısı ortalama 26.7° iken, 18. ay sonunda 17.8°'ye gerilemiştir (p<0.001). %59.6'sında ≥8° düzeltme sağlanmış; bu grup korse uyumu ve yaşam kalitesi açısından anlamlı farklılık göstermiştir (p<0.001). Ek yakınmalar, skolyoz tipi (Lenke sınıflaması) ve korse kullanım süresi tedavi başarısında etkili bulunmuştur (p<0.05). Beighton skoru, egzersiz süresi, Risser evresi ve başlangıç Cobb açısı ile anlamlı ilişki saptanmamıştır. Sonuç: AİS'te korse tedavisi erken başlandığında ve yeterli süre uygulandığında Cobb açısında anlamlı iyileşme sağlanmaktadır. Tedavi başarısı, sadece radyolojik düzelme değil, hastanın yaşam kalitesi ve psikososyal durumu ile de ilişkilidir. Gelecekte multidisipliner yaklaşımlar ve objektif tedavi uyumu ölçümlerinin öneminin artacağı düşünülmektedir.