Aile hekimlerinin demans hastalarına karşı tutumları ve empati düzeyleri ile ilişkisinin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmada aile hekimlerinin demansı olan bireylere yönelik tutumlarının ve empati düzeylerinin değerlendirilmesi ve empati düzeyinin tutumla olan ilişkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Kesitsel tipte olan çalışma, Türkiye genelinde aile hekimliği uygulamasında çalışan aile hekimleri ile gerçekleştirilmiştir. Veri toplama aracı olarak, tanıtıcı bilgi formu, Demans Tutum Ölçeği (DTÖ) ve Empati Düzeyi Belirleme Ölçeği (EDBÖ) kullanılmıştır. Veriler, SPSS (15.0) programı kullanılarak analiz edilmiştir. Bulgular: Çalışmaya 412 aile hekimi katılmıştır. Katılımcıların DTÖ toplam puan ortalaması 97,74 (SS: 16,58), EDBÖ toplam puanlarının ortalaması 50,51 (SS: 8,22) bulunmuştur. Uzman olan ve nüfusa kayıtlı yaşlı birey yüzdesi yüksek olan katılımcıların tutumları daha olumlu saptanmıştır. Evli, çocuk sahibi ve birinci derece yakınlarında demans tanılı birey bulunan katılımcılarda dışlayıcı tutumlar daha az bulunurken, ileri yaş, çalışma süresinin fazla olması ve demans tanılı hasta sayısının fazla olmasının daha az dışlayıcı tutumla ilişkili olduğu saptanmıştır. EDBÖ ile DTÖ toplam puan ortalamaları arasında pozitif bir korelasyon saptanmıştır (p: 0,481; r: <0,001). Empati düzeyi ile destekleyici ve kabullenici tutumlar arasında pozitif korelasyon bulunmakla birlikte dışlayıcı tutum açısından herhangi bir korelasyon saptanmamıştır. Sonuç: Aile hekimlerinin empati düzeyleri ile demansı olan bireylere yönelik tutumları arasında düşük düzeyde pozitif bir ilişki olduğu görülmüştür. Anahtar Kelimeler: Demans, tutum, empati, aile hekimi