Birinci basamakta çalışan aile hekimleri tip 2 diyabetes mellitus hastalarında oral antidiyabetiklerden insüline geçişe nasıl karar veriyorlar?

Giriş: Günümüzde, Diyabetes Mellitus gibi kronik hastalıklar önemli bir sağlık sorunu oluşturmakta; tanı, tedavi ve izlemi en çok birinci basamakta yapılmakta olup, aile hekimlerinin her aşamada etkili olması gerekmektedir. İnsüline zamanında başlamama hasta memnuniyetsizliği, sağlık hizmetlerinin uygun kullanılmaması, maliyet açısından sorunlara yol açabilmektedir. Tezimizde aile hekimlerinin Tip 2 Diyabetes Mellitus hastalarında insüline geçişe nasıl karar verdikleri araştırılmak istenmektedir. Yöntem: Araştırmamızda niteliksel ve niceliksel olmak üzere karma metod çalışması planlanmıştır. Niteliksel araştırma yöntemlerinden teori geliştirme yöntemi kullanılmış ve maksimum çeşitlilik sağlanacak şekilde İzmir'de 12 ASM'de çalışan toplam 42 aile hekimiyle odak grup görüşmesi yapılmıştır. Niteliksel araştırmamızın sonuçlarıyla 46 soruluk likert tipi anket formu oluşturulmuş ve İzmir'de çalışan 400 aile hekimine uygulanmıştır. Bulgular: Aile hekimleri Tip 2 Diyabetes Mellitus hastalarının yönetimini kendi görevleri arasında saymaktadırlar ancak bazı nedenlerle insülin tedavisi başlama konusunda sorun yaşamaktadırlar. Örneğin; hekimlere ait nedenler (bilgi veya deneyim eksikliği, güvensizlik, etik kaygılar, komplikasyon korkusu, zaman baskısı), hastalara ait nedenler (insüline ait yanlış inanışlar, uygulama problemleri), yasal düzenlemeler ile ilgili sorunlar sayılabilir. Araştırmamızın ikinci kısmında ise öne çıkan engeller çalışma koşulları ile ilgili yetersizliklerdir. Tartışma ve Sonuç: Aile hekimleri, Tip 2 Diyabetes Mellitus hastalarının takibinin birinci basamakta yapılması konusunda; eğitim açığının kapatılması, diyabet hemşiresi sağlanması, kayıtlı nüfusun azaltılması, çalışma koşullarının düzeltilmesi, insülin tedavisiyle ilgili ödeme engelinin düzenlenmesi koşullarında uzlaşmaktadırlar. Hatta sürekli danışabilecekleri bir birim olursa insülin tedavisi gerekliliği konusunda üst basamağa sevk etmeden hastanın tedavisini düzenleyebileceklerini düşünmektedirler. Ayrıca sağlık çalışanlarına verilen değerin artırılması gerektiğini, bakanlığın medyayı doğru bilgilendirme ve sağlık çalışanlarına karşı olumsuz tavrın önlenmesi konusunda kullanması gerektiğini düşünmektedirler.