Depresyon ve kaygı bozukluğu tedavisinde kullanılan fluoksetin hidroklorür'ün genotoksik aktivitesinin in vitro yöntemlerle araştırılması

Genotoksisite hücrelerin genetik materyaline yönelik doğrudan ve dolaylı toksisitedir. İlaçların çoğunun mutajenik, genotoksik ve klastojenik yan etkisi olduğu için uzun süre ilaç tedavisinin faydaları ve zararlarının araştırılması çok önemlidir. Bu tez çalışmasında dünyada yaygın olarak kullanılan bir antidepresan olan Fluoksetin hidroklorür' ün (6,8.10 ve 12 μg/mL) farklı dozlarının insan periferik lenfositleri üzerinde genotoksik etkisi in vitro Sitokinez Bloklanmış Mikronükleus testi (CBMN) ve Comet testi ile araştırılmıştır. CBMN testinden elde edilen verilere göre hücre proliferasyon indeksi (CPI) 24 saatlik maruziyette yalnız en yüksek doz (12 μg/mL), 48 saatlik maruziyette ise 10 ve 12 μg/mL dozlarda kontrol grubuna göre anlamlı fark göstermiştir. MN miktarı bakımından ise 24 ve 48 saatlik maruziyette doza ve süreye bağlı olarak kontrol grubuna göre anlamlı fark göstermiştir. Comet testi ile elde edilen verilere göre Fluoksetin hidroklorür' ün yüksek dozları DNA hasarı parametrelerinden olan kuyruk uzunluğu, kuyruk momenti ve kuyruk yoğunluğuna göre negatif kontrol grubu ile istatistiksel olarak anlamlı farklar göstermiştir. Bu çalışma sonucunda Fluoksetin hidroklorür 'ün doz miktarındaki artışa ve maruziyet süresine bağlı olarak insan lenfosit hücrelerinde genotoksik, sitotoksik ve sitostatik etkiler göstere bileceği sonucuna varılmıştır. Bu sonuçların çeşitli in vivo ve in vitro yöntemlerle yapılan çalışmalarla doğrulanması önerilmektedir.