İranlı turistlerin Türkiye'deki farklı deneyimleri: İstanbul, Antalya, Konya örnekleri

Her yıl iki milyondan fazla İranlı turist Türkiye'nin farklı şehirlerine seyahat etmektedir. Bu farklı destinasyonlarda farklı deneyimler kazanıyorlar. Bununla birlikte, şu ana kadar onlar hakkında ciddi bir araştırma yapılmadığı için, deneyimleri hakkında çok az şey biliniyor. Bu nedenle, İranlı turistlerin Türkiye'deki çeşitli destinasyonlardaki deneyimlerini anlamak bu tezin amacı olmuştur. Bunu yapmak için, vaka çalışmaları olarak İstanbul, Antalya ve Konya olmak üzere üç destinasyon seçilmiştir. Araştırma yöntemleri etnografi (özellikle katılımcı gözlem ve mülakat tekniklerle) ve belgesel analiz (özellikle İranlilarin Türkiye seyahatnameleri üzerine çalışma) idi. Uzak milliyetçilik (Anderson. 1992) ve geçiş süreci (Turner, 1969) teorileri bu konuyu incelemek için daha yaygın olarak kullanıldı. Bulgular, İranlı turistlerin genellikle kültürel ve sosyal özgürlükler kazanmak için Türkiye'ye gittiğini ve İran'dakı İran kültürünün ihmal edilen kısımlarını (İran pop müziği veya İran Sufizmi gibi) tüketmenin Türkiye'de özel deneyimlerinden biri olduğunu gösteriyor. Bu deneyimlerde milliyetçilik, İranlı turistlerin konuşma ve davranışlarında çeşitli şekillerde görülmektedir. İran hükümetinin kontrolünden ve yasaklanmış ya da ihmal edilmiş İran kültürünün deneyiminden olan bu uzaklık, İran'dakı resmi kültür yapısının kurallarını ihlal etse de kendine has bir yapısı olan anti-yapısal bir atmosfer yaratmaktadır. Bu tez, İranlıların Türkiye'ye seyahatlerinin gönüllü ve kısa süreli sürgünlerde turizm çerçevesinden ifade edilebileceği iddiasıyla sonuçlanıyor.