Dokuzuncu sınıf öğrencilerinin imla ve noktalama kurallarına ulaşma düzeyi

Bu çalışma, ortaöğretim 9. sınıf öğrencilerinin yazım ve noktalama kurallarına ulaşma düzeyini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Araştırma, genel olarak bakıldığında ve metot yönünden incelendiğinde betimsel bir niteliktedir. Araştırmanın evreni Ankara'da öğrenim gören dokuzuncu sınıf öğrencilerinden meydana gelmektedir. Örneklemi ise tesadüfî olarak belirlenmiş olan, 3 ortaöğretim okulundaki 150 öğrenci oluşturmaktadır. Öğrencilerin, yazım ve noktalama kurallarına ulaşma düzeyini belirlemek için onlara, dokuzuncu sınıf Dil ve Anlatım ders kitabından seçilen metinler, kurallara uymayan şekliyle verilerek öğrencilerden bu metinleri kurallara uygun hale getirmeleri istenmiştir. Ayrıca, öğrencilere Türk Dili ve Edebiyatı dersine yönelik tutumlarını ölçmek için geliştirilen, Likert tipi beş dereceli tutum ölçeği de uygulanmıştır. Derse yönelik tutum ve başarı düzeyi arasında anlamlı bir fark olup olmadığı incelenmiştir. Bunlara ek olarak, öğrencilerin sosyo-ekonomik düzeylerini belirlemek üzere onlara bazı sorular yöneltilmiştir. Bu uygulama sonucunda ise öğrencinin yaşadığı ortamın başarı düzeyine etkisi değerlendirilmiştir. Yapılan uygulamalar sonuncunda elde edilen verilerin analizinde SPSS 11.5 (Statistic Package For Social Science) programı kullanılmıştır. iii Verilerin incelenmesi sonucunda, bilişsel alanın, bilgi ve kavrama düzeyinde yeterli bilişsel farkındalığa sahip olmayan öğrencilerin, hem yazım hem de noktalama kurallarını uygulama düzeyinde yetersiz kaldığı görülmüştür. Yazım kurallarını uygulama düzeyi bakımından, öğrencilerin program hedeflerine erişimleri iyi olarak değerlendirilebilir. Noktalama kurallarını uygulamada ise orta seviyededirler. Bu bakımdan yazım ve noktalama kuralları arasında, yazım kurallarının lehine anlamlı bir fark ortaya çıkmaktadır. Genel olarak öğrencilerin Türk Dili ve Edebiyatı dersinin etkinliklerine ilişkin tutumları arasında, özellikle okuma-yazma ve yazma-yazım ve noktalama kuralları arasında anlamlı farkların olduğu, okuma-yazım ve noktalama kurallarına ilişkin tutumları arasında ise anlamlı farkın olmadığı görülmektedir Öğrencilerin Tutum puanları ile Yazım ve Noktalama kurallarını uygulama düzeyleri arasında düşük düzeyde, olumlu ve anlamlı korelâsyonların olduğu görülmektedir. Yani, Türk Dili ve Edebiyatı dersine olumlu tutuma sahip öğrencilerin yazım ve noktalama kurallarını uygulama başarılarında anlamlı bir fark yarattığı söylenebilir. Ayrıca, yazım kurallarını uygulamada başarılı olan öğrencilerin noktalama kurallarını uygulamada da başarılı olabilecekleri, iki ayrı beceri olarak kabul edilen bu etkinliklerin birbirlerini olumlu ve anlamlı bir şekilde destekledikleri, öğrencilerin öğrenme ve uygulama düzeyinde aralarında olumlu transfer sağladıkları ifade edilebilir. Öğrencilerin yazım ve noktalama kurallarını uygulama düzeyi puan ortalamaları cinsiyete göre kızların lehine anlamlı bir fark göstermektedir. Kızların yazım ve noktalama kurallarını uygulama düzeylerinin erkek öğrencilere göre daha iyi durumda olduğu söylenebilir. Öğrencilerin yazım ve noktalama kurallarını uygulama düzeyleri ile babanın eğitim durumu arasında anlamlı bir fark göstermemektedir. Aynı şekilde annenin eğitim durumu ile öğrencilerin yazım ve noktalama kurallarını uygulama düzeyleri arasında anlamlı bir farklılaşmanın olmadığı saptanmıştır. iv Öğrencilerin yazım ve noktalama kurallarını uygulama düzeyleri ile sosyoekonomik durumlarına, evde kendine ait odası olup olmama durumlarına, evde kendine ait çalışma masası olup olmama durumuna, ortalamaları evde bir kitaplık bulunup bulunmama durumuna göre anlamlı bir fark göstermemektedir. Ayrıca süreli yayın takip etme durumu ile öğrencilerin yazım ve noktalama kurallarını uygulama düzeyleri arasında anlamlı bir farklılaşmanın olmadığı belirlenmiştir.