Erişkin yoğun bakım ünitesinde sürekli venö-venöz hemodiyafiltrasyon (SVVHDF) uygulanan hastaların beslenme yöntemlerinin (enteral, parenteral) retrospektif olarak karşılaştırılması

Akut böbrek yetmezliği (ABY) yoğun bakım hastalarında oldukça sık görülmektedir. Yoğun bakımın özelliğine göre bu oran %25' i bulmaktadır. Kritik hastalarda sürekli renal replasman tedavisi (SRRT) hemodinamik bozukluğu artırmadan yeterli diyaliz yapılabilmesine ve sıvı elektrolit dengesizliklerinin düzeltilmesine olanak sağlamaktadır. Genel olarak ABY' li hastaların beslenme gereksinimleri, ABY' nin kendisinden çok altta yatan hastalığın ciddiyeti, mevcut beslenme durumu ve akut/kronik komorbiditenin varlığı ile ilişkilidir. RRT (Renal Replasman Tedavisi) de beslenme gereksinimini etkileyen ayrıcalıklı bir faktör olarak duruma eklenir. Bu çalışmada amaç, yoğun bakım ünitesinde SRRT amacıyla SVVHDF (Sürekli Venö-Venöz Hemodiyafiltrayon) uygulanmış hastalarda beslenmenin, mekanik ventilatörde kalış süresi, infeksiyon gelişme oranı, mortalite ve morbidite gelişimi üzerine etkilerinin neler olabileceğinin retrospektif olarak araştırılmasıdır. Yoğun bakım ünitemizde takip ve tedavi edilen 2010-2015 yılları arasında, SVVHDF uygulanmış 68 hastanın dosyaları retrospektif olarak incelendi. Beslenmelerine göre enteral beslenme (33 hasta) ve parenteral (35 hasta) beslenme şeklinde iki grup oluşturuldu. Yoğun bakım ünitesinden taburcu edilinciye veya exitus oluncaya kadar hastaların verileri toplandı. Yatış sebepleri, hastanede ve yoğun bakım ünitesinde kalış süresi, mortalite varlığı, mekanik ventilasyon uygulanması ve süresi kaydedildi. Hastaların yoğun bakımda kaldıkları toplam izlem süresince enfeksiyon gelişip gelişmediği incelendi. Bulgular olarak, mortalite açısından enteral beslenme ve parenteral beslenme grubunda istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. Ancak enteral beslenme grubunda, entübe halde mekanik ventilatörde kalış süresi, Yoğun Bakım Ünitesi' de kalış süresi, trakeotomi süresi ve beslenme süresi istatistiksel olarak anlamlı şekilde yüksek bulundu. Ayrıca üriner sistem enfeksiyonu oranı ve DM gibi eşlik eden hastalıklarda da gruplar karşılaştırıldığında enteral beslenme grubunda, istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksek bulundu. Beslenme uygulanmasında öncelikle enteral yol önerilmektedir. Buna rağmen çalışmamızda yoğun bakım kriterlerinde SVVHDF uygulanan hastaları incelediğimizde, parenteral beslenme verilen hastalarda daha düşük üriner enfeksiyon oranı, daha kısa mekanik ventilasyon ve beslenme süresi gibi sonuçlar alınmıştır. Bu durumun nedeni parenteral grubundaki hastaların genel durumlarının daha kötü olması, erken mortalite gelişmesi ve daha kısa YBÜ' de kalış süresine bağlanabileceği düşüncesindeyiz.