Eskişehir mânileri üzerine bir inceleme

Mâniler, halk şiiri geleneğinin en eski ve Türk toplumu tarafından en çok sevilen türü olarak anonim halk edebiyatının ürünleri arasında yer almıştır. Sözlü kültürün önemli taşıyıcılarından olan mâniler, yüzyıllar boyu süren gelişim süreciyle getirdiği birikim sayesinde halk şiiri geleneğini ve toplumun kültür ortamını tanıyıp çözümleme aşamasında çok faydalı bilgiler sunmaktadır. Çalışmamızın amacı; Eskişehir mânilerinin derlenip tasnif edilmesiyle bu ürünlerin Türkiye mâni söyleme geleneğindeki yerini, günümüzdeki durumunu ve toplumsal yapının geleneğe etkilerini ortaya koymaktır. Çalışmamız üç ana bölüm ve bu bölümleee ait alt başlıklardan oluşmaktadır. Giriş başlığında araştırmanın içeriği, amacı ve yöntemleri konusunda bilgi verilmiştir. İlk bölümde Araştırma Yöresinin Özellikler başlığı verilmiş ve araştırma bölgesinin tarihî, coğrafi, ekonomik ve kültürel yapısı tanıtılmıştır. İkinci bölüm Mâni Türü ve Mâni Araştırmaları başlığını taşımaktadır. Burada mâni kavram ve sözcük olarak tanımlanmıştır. Mâninin bir tür olarak kaynakları, kökeni ve oluşumu üzerinde durulmuş; mâninin tarihi belgelerdeki yeri belirlenmeye çalışılmıştır. Mâninin şekil değil Üslup ve konu bakımından tanıtılmasının ardından araştırma içeriği ile ilgili daha önce yapılmış çalışmalara yer verilmiştir. Üçüncü bölüm ise Eskişehir manileri başlığını taşımaktadır. Araştırma bölgesinde derlenen manilerin vezni, kafiyesi ve nazım düzeni bakımından incelenmesi yapılmıştır. Çalışmamız Sonuç ve Değerlendirme, Kaynakça ve Eskişehir de derlenen maniler başlığı altında Kaynak Kişiler ve derlenen mani metinleriyle sona ermiştir.