COVID-19 komplo teorilerinin 'narrative argümanlar' olarak değerlendirilmesi

COVID-19 salgını, görünürdeki mantıksızlıkları, mantıksızlıkları ve tartışma açısından değersizlikleri nedeniyle sorunsallaştırılan birçok komplo teorisini (CT) ortaya çıkardı. Ancak bu görüşün aksine, bazı COVİD-19 CT'lerinin bir dereceye kadar inandırıcılığa sahip olabileceğini ve bunlara bağlı kalan kişilerin mantıksız veya mantıksız olmadığını savunuyorum. Bu konumu savunmak için, genel olarak CT'lerin değerlendirilmesine yönelik yeni bir teorik çerçeve formüle ederek ve onların anlatı özelliklerine özel olarak odaklanarak başlıyorum. CT'lerin güvenilirliğinin anlatılara özgü bir tür rasyonelliğe ve akıl yürütme sürecine dayanabileceğini savunuyorum. Bu durum literatürde CT'lerin anlatısal yapısının eleştirel düşünmeyi engellediğini iddia eden görüşe aykırıdır. COVİD-19 CT'leri açısından, bunların güçlü elitlerin amaçlarını sorunsallaştırmak ve izleyicilere bir komplodan şüphelenmeleri için nedenler sağlamak amacıyla değerlerden yararlanan anlatılar olarak işlediklerini savunuyorum. Anlatı, retorik ve söylem analizini içeren çok disiplinli bir bakış açısıyla analitik teknikleri birleştiren çok düzeyli niteliksel bir çerçevenin geliştirilmesi yoluyla üç çevrimiçi COVID-19 BT'sini analiz ediyorum. Analizim iki tür BT olduğunu gösteriyor. Birinci tür, öncelikle anlatının biçimsel yapısından ve tutarlılığından (iç ve dış) anlaşılabilen özellikler olan, karşıtların güdüleri ve faillik düzeyleriyle ilgilidir. İkinci tür, değer unsurunu tartışmaya açık öncüller olarak ekler ve bunlar önde gelen COVİD-19 CT'leri tarafından kullanılır. Ancak bazı teorik yaklaşımların aksine, benim normatif çerçevem hiçbir anlatıyı yalnızca değerlere sadakate dayalı olarak makul görmüyor. Benim modelime göre inandırıcılık ve inandırıcılık, anlatının hem içsel hem de dışsal olarak tutarlı olmasını gerektirir. Anahtar Kelimeler: argümanlar, komplo teorileri, COVİD-19, değerler, anlatının rasyonelliği, Walter Fisher.