Evrensel viyola eğitiminin Türkiye boyutu içinde ulusal ekol yaratma araştırması

ÖZET Yaylı çalgılar tarihînin başından günümüze kadar olan süreci incelediğimizde İtalyan ekolünden başlayarak pek çok ekolle karşılaşmaktayız. Bu ekoller ulusal özellikler gösterdikleri gibi günün teknolojisinden de (bağırsak ya da metal tel, yay, çalgı yapımı ve ölçülerinde görülen değişiklikler gibi) etkilenmişler, beğeni ve estetik eğilimlerle değişmişler, bestecilik tarzlarının değişimiyle de farklı ihtiyaçlara cevap verecek şekilde ilerlemişlerdir. Ekoller aynı zamanda birbirlerini etkilemiş ve değişmelerine neden olmuşlardır. 20. yüzyıla gelindiğinde ulusal ekollerin artık teknik ve estetik sınırlarının sonuna gelmişlerdir. Yeni bir ekolün doğması olası görülmemektedir. Bunun yerine artık değişik öğretme metotlarının öne çıktığını gözlemlemekteyiz. Bunun en önemli örneği Japonya'da görülmekte. Bu saplamadan yola çıkarak bu güne kadar almış olduğum eğitim ve öğretim görevlisi olarak çalıştığım süre içerisinde edindiğim deneyim ışığında bir viyola eğitim modeli önerisi hazırlamaya çalıştık. Bu modeli hazırlarken dünyada geçerli en çağdaş yöntemlerden yararlandığımız gibi Türk çocuklarının genel kavrayış ve el becerisi kapasitelerini de göz önünde bulundurduk. Ayakta nasıl durulacağından, çalgının nasıl tutturulacağı gibi en temel başlangıç hareketlerinin nasıl verilmesi gerektiğinden, ileri tekniklere kadar tüm teknikler, teorik ve bu teorilerin en pratik şekilde nasıl uygulanabileceği modelimizde anlatılmaya çalışılmıştır. Ayrıca bir eğiticinin ve bir öğrencinin eğitim süreci boyunca nelere ve nasıl dikkat etmesi gerektiğine değinilmiş, bu konuda evrensel ve kendi deneyimlerimiz sonucunda saptanmış prensipler de konu edilmiş ve çalışmamızın sonuna kısa bir terimler sözlüğü eklenmiştir.