Farklı meme kanseri hücre hatlarının kemoterapi duyarlılıklarının karşılaştırılması ve potansiyel mekanizmaların araştırılması

Meme kanseri dünya genelinde kadın ölümlerine sebep olan, kadınlarda en sık görülen kanserler içerisinde yer almaktadır. Tedavi stratejileri moleküler alt türe göre, kanserin türüne ve yaygınlığına bağlı olarak değişmektedir. Meme kanseri tanısı alan kişiler için genellikle tedavi şekli olarak; cerrahi müdahale, kemoterapi, hormonal tedavi, immünoterapi ve radyasyon terapisi kullanılmaktadır. Tedavilere genel yanıt oranı yüksek olsa da, yanıt süresi nispeten kısadır ve başlangıçta yanıt veren tümörleri olan çoğu hasta, ilaca direnç fenotipini yaşamaktadır. Bu nedenle kanser kemoterapisini ve kanser yönetimini iyileştirmek için kemodirenç alanında birçok çalışma yapılmıştır. Yapılan çalışmalarda sıklıkla tercih edilen meme kanseri hücre hatları MCF-7 ve MDA-MB-231'dir. MCF-7, düşük metastatik potansiyele sahip olduğu düşünülen zayıf agresif ve invazif olmayan östrojen reseptör pozitif (ER+) ve progesteron reseptörü (PR+) pozitiftir ve lüminal A moleküler alt tipine ait bir hücre dizisidir. Östrojen reseptör pozitif meme kanseri, en yaygın meme kanseri alt tipidir. ER+ meme kanserinin tedavisi, östrojen üretimini baskılayan ve / veya doğrudan ER'yi hedefleyen müdahaleleri içerir. MDA-MB-231 ise östrojen reseptörü (ER) ve progesteron reseptörü (PR) ekspresyonunun yanı sıra insan epidermal büyüme faktörü reseptörü (HER2) içermediğinden oldukça agresif, invaziv ve zayıf diferansiye üçlü negatif meme kanseri (TNBC) hücre hattıdır. Bu çalışma kapsamında, her iki meme kanseri hücre hattı arasındaki kemoterapi duyarlılığı farkını ortaya koymak adına, Sispilatin, Epirubisin, 5-Florouracil, Vorinostat ve 5-Aza-2dC gibi kemoterapi ajanları kullanılarak sitotoksik etki MTT tekniği kullanılarak ortaya konuldu. Sonrasında, immunojenik bir ajan olarakta bilinen proteozom inhibitörü, bortezomibin tümör nekroz faktör reseptörü süper ailesinin üyeleri olan, T hücre yanıtında önemli rol oynayan ve tümör hücresi üzerinde ifade edilebilen 4-1BBL ve OX40L moleküllerinin protein ve mRNA ekspresyon seviyeleri üzerindeki etkileri flow sitometri ve qRT-PCR ile ortaya konuldu. Elde ettiğimiz bulgular gösterdiki, kullanılan kemoterapi ajanları her iki hücre hattında farklı sitotoksik etki gösterirken, proteozom inhibisyonunun özelikle MDA-MB-231 hücre hattında 4-1BBL ve OX40L ekspresyon seviyelerini arttırarak potansiyel bir immunojenik etki oluşturduğu gözlemlendi. Sonuç olarak, meme kanseri tedavisinde moleküler fenotipe bağlı bir tedavi şeklinin önerilmesi klinikte daha fazla başarı sağlayacağı fikri bizde hasıl olmuştur.