Gıda kaynaklı ve klinik örneklerden izole edilen E. coli'de siderofor genlerinin oluşumunun araştırılması ve PFGE yöntemi ile Escherichia coli genotipik ilişkisinin belirlenmesi

Demir, konak hücrelerinde ve dış ortamda Escherichia coli büyümesi ve hayatta kalması için gereklidir, ancak ferrik formunun sulu ortamlarda zayıf çözünürlüğü ve konakta demir tutan proteinlerin varlığına bağlı olarak kullanılabilirliği genellikle düşüktür. Çoğu E. coli, Fe3+ 'ya karşı güçlü bir afiniteye sahip olan enterobactin gibi sideroforları oluşturarak demir erişimini artırabilir. İzolatların daha küçük bir kısmı, patogenezle bağlantılı olarak 3 ek siderofor oluşturabilir; Bunlar aerobaktin, salmochelin ve yersiniabaktindir. Bu çalışmada, klinik ve gıda örneklerinden izole edilen E.coli suşlarında siderofor genlerinin varlığını araştırılmış ve Escherichia coli suşlarının genotipik ilişkisi incelemiştir. Çalışmamızda, klinik örneklerden izole edilmiş altmış beş E. coli suşundan gıda örneklerinden izole edilen 35 E.coli suşu kullanılmıştır. E.coli suşlarında Sideroforla ilişkili genlerin prevalansı, enterobaktin reseptörü (Fep A),% 18; Enterobactin biyosentezi (Ent A),% 18; yersiniabactin reseptörü (Fyu A),% 17; heme reseptörü (Chu A)% 16; aerobaktin reseptörü (iut A),% 12; aerobaktin biyosentez (iuc A),% 15; ve salmochelin reseptörü (iro N),% 3 ve demir cevabı veren element (ire A),% 1 olarak PCR yöntemi ile belirlendi. E.coli suşları arasındaki genotipik ilişki PFGE metodu kullanılarak incelenmiş ve PFGE analizinin değerlendirilmesinde, insan ve gıda kaynaklı izolatların 89 izolatından 6'sının (% 6.8) klonal bir ilişki sergilediğini, diğerleri arasında anlamlı bir ilişki bulunmadığını göstermiştir. Sonuç: Sonuçlarımız klinik örneklerden izole edilen E.coli suşlarının gıda örneklerinden elde edilen suşlara göre daha yüksek prevalansa sahip olduğununu; Sideroforla ilişkili genlerin, E.coli klinik suşlarının büyümesi, hayatta kalması ve demir sınırlayıcı çevreye adaptasyonu için ana faktörlerden olduğunu göstermiştir.