Kamu personelinin çevrimiçi konferans araçları kabulünü etkileyen faktörlerin incelenmesi

Yapılan araştırmanın amacı Genişletilmiş Teknoloji Kabul Modeli yardımıyla kamu kurumlarında çalışan personellerin çevrimiçi konferans araçlarını kullanma niyetlerini etkileyen faktörleri belirlemektir. Çalışmada algılanan kullanışlılık, algılanan kullanım kolaylığı, tutum, davranışsal niyet, öznel normlar, çıktı kalitesi, teknostres, öz yeterlik, kolaylaştırıcı durumlar, teknolojik karmaşa ve algılanan eğlence değişkenleri ile kamu kurumunda görevli personellerin çevrimiçi konferans araçlarını kullanmalarına etki eden faktörler test edilmiştir. Çalışmada nicel araştırma yöntemlerinden kesitsel tarama araştırması kullanılmıştır. Veri toplama aracı önceki çalışmalarda kullanılan ölçek maddeleri uyarlanarak oluşturulmuştur. Katılımcılar Afyonkarahisar'da bulunan kamu görevlileri olup sadece izin verilen kamu kurumlarından toplam 233 kişiden veri toplanmıştır. Toplanan veriler kısmi en küçük kareler yapısal eşitlik modeli kullanılarak analiz edilmiştir. Analiz sonucunda kamu kurumlarında çalışan personellerin çevrimiçi konferans araçlarını kullanma niyetlerini bu araçlara yönelik algılanan kullanışlılık ve tutumun pozitif ve anlamlı bir şekilde yordadığı bulunmuştur. Diğer sonuçlara bakıldığında algılanan kullanışlılığın ve algılanan kullanım kolaylığının çevrimiçi konferans araçlarına yönelik tutumu pozitif ve anlamlı bir şekilde yordadığı görülmüştür. Öznel normlar, çıktı kalitesi çevrimiçi konferans araçlarına yönelik algılanan kullanışlılığın pozitif ve anlamlı yordayıcıları olarak bulunmuştur. Ancak algılanan kullanım kolaylığının çevrimiçi konferans araçlarına yönelik algılanan kullanışlılığı yordamadığı sonucuna ulaşılmıştır. Çevrimiçi konferans araçlarına yönelik algılanan kullanım kolaylığını öz yeterlik, kolaylaştırıcı durumlar ve algılanan eğlence pozitif ve anlamlı; teknolojik karmaşa ise negatif ve anlamlı olarak yordamıştır. Bir diğer araştırma sonucuna göre teknostresin çevrimiçi konferans araçlarına yönelik algılanan kullanışlılığı ve algılanan kullanım kolaylığını yordamadığı bulunmuştur. Dolayısıyla bu çalışmada test edilen model, kamu personelinin çevrimiçi konferans araçlarına yönelik davranışsal niyetlerini araştırmada uygun bir çerçeve sunduğu ortaya çıkmıştır. Buna göre, bu araçların benimsenmesi ile ilgili olarak yöneticiler, çalışanlar ve araç geliştiricileri açısından bazı önerilere yer verilmiştir.