Kemal Tahir`in Türk romanı düşüncesi

Kemal Tahir (1910-1973), edebiyatın ve düşünce hayatının özgünlükten çok taklitle yürüdüğü bir ülkede, sanatı ve düşünceleriyle genel eğilimlerin dışında kalabilmiş birkaç yazardan biridir. Yazarın romancılığını iki döneme ayrılabiliriz. Kemal Tabir' in 1930'lu yılların başında Geçit dergisinde Anadolu üstüne yayımladığı yazı dizisi, 1941 yılında Tan gazetesinde tefrika edilen Göl İnsanları hikâyeleri ve 13 yıl kaldığı Anadolu hapisanelerinde Türk köylüsü hakkında yaptığı gözlemlere dayanarak yazdığı romanları, yaşamını Türk insanının gerçeğini aramaya adamış bir romancının birinci dönemini temsil eder. Yazan, 1960'lı yılların başında Osmanlı tarihi çalışmalarına yönlendiren de, yaşamının son on yılında gerçek bir entellektüel tutkuya dönüşen bu arayıştır. Bu çalışmalar sonucunda, Kemal Tahir' in Osmanlı tarihi konusundaki politik yorumlarında gerçekleşen dönüşüm, yaşamının ikinci dönemini başlatır. Yorgun Savaşçı (1965) romanının yayımlanmasıyla birlikte kesin olarak başlayan ikinci dönemde, Osmanlı devletinin siyasal ve kültürel mirasını sahiplenen bir söylemi benimseyen Kemal Tahir, birtakım tartışmalı görüşler ortaya atmıştır. Türk toplumunun Batılı toplumlardan farklı olduğu iddiasını temellendiren bu görüşler, Kemal Tahir' in Türk romanı düşüncesinin ideolojik arka plânım oluşturur. "Kişinin dramı"na karşı "toplumun dramı"nın ön plâna çıkarılması ve Türk romancısına sosyal bilimler alanında araştırmalar yapma zorunluluğu yüklenmesi, Kemal Tahir' in Türk romanı düşüncesinin temel dayanaklarıdır. Bu çalışmanın amacı, Kemal Tahir'in Türk romanı düşüncesinin kuramsal geçerliliğini sorgulamaktır.Anahtar Sözcükler: Roman Kuramı, Türk Romanı Düşüncesi, Kuramsal Geçerlilik, "Yerli" Roman.