Kripto paraların hırsızlık suçuna konu olması

Türk Ceza Hukukunda, failin 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 141. maddesi ve devamında düzenlenen hırsızlık suçundan sorumlu tutulabilmesi için başkasının zilyetliğinde bulunan bir taşınır malı, zilyedin rızasına aykırı olarak, yarar sağlama amacıyla kendisinin veya başkasının fiili hâkimiyetine geçirmesi gerekmektedir. Bu noktada hukuki manada mal, zilyetlik, hâkimiyet gibi kavramların açıklanması, malın ne zaman zilyedin hâkimiyetinden çıkıp failin hâkimiyetine gireceği ve hırsızlık suçunun ne zaman tamamlanmış sayılıp ne zaman teşebbüs aşamasında kalacağı hususunun netleştirilmesi önemlidir. Yargıtay uygulaması ve doktrindeki görüşler dikkate alındığında, ''malın alınması'' durumunun, malın bulunduğu yerden alınması ile değil failin veya başkasının fiili hâkimiyetine girmesi ile gerçekleşeceği anlaşılmaktadır. Failin aldığı malı takip edilmeksizin kendisinin veya başkasının zilyetliğine sokması halinde mal üzerinde fiili hâkimiyet sağladığı kabul edilmektedir. Uygulamada failin mağdur veya üçüncü bir kişi tarafından kesintisiz olarak takip edildiği ve yakalandığı yahut malı kaçıramadığı hallerde ise hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kalacağı görüşü hâkimdir. Bu noktada fiilin yağmaya dönüşebilmesi için, mal henüz failin fiili hâkimiyetine girmeden önce, fail tarafından mağdura veya üçüncü kişiye karşı cebir veya tehdit gerçekleştirmiş olması gerekmektedir. Bu sebeple günümüzde giderek yaygınlaşan kripto paraların kullanımı ve bunların yatırım aracı olarak görülmesi de dikkate alındığında blockchain üzerinde gerçekleşen eylemlerin ceza hukuku açısından değerlendirilmesi ve nullum crimen nulla poena sine lege ilkesi gereği yeni cezai düzenlemeler yapılması gerekliliği doğmaktadır. Ancak bu aşamaya kadar yürürlükte olan düzenlemeler ve içtihatlar birlikte değerlendirilerek hangi eylemlerin Türk Ceza Kanunu açısından hangi maddeler bakımından cezai sorumluluk doğuracağı tartışılmıştır.