Ortodontik şeffaf plak tedavisinde ataşman tiplerinin maksiller molar dişlerin mesializasyon hareketine etkisinin sonlu elemanlar ile değerlendirilmesi

Şeffaf plaklar, ataşman kullanımına rağmen özellikle molar dişlerin mesializasyonu gibi karmaşık diş hareketlerinde biyomekanik sınırlamalarla karşı karşıyadır. Bu tür durumlarda, uygulanmak istenen hareketlerin etkili bir şekilde gerçekleştirilmesi zorlaşabilir. Sonlu eleman analizi (FEA), bu hareketlerin analizinde etkili bir yöntem olup, kuvvet iletimi açısından en uygun ataşman tasarımlarının belirlenmesine olanak sağlar. Bu çalışmanın amacı, üç boyutlu sonlu eleman analizi (FEA) kullanarak, dört farklı ataşman tasarımıyla maksiller molar mesializasyon sırasında oluşan yer değiştirme desenlerini ve gerilim dağılımını karşılaştırmaktır. Periodontal ligament (PDL), alveolar kemik ve 0.75 mm kalınlığında şeffaf plak içeren, manyetik rezonans görüntülemeye (MRI) dayalı bir maksilla modeli oluşturulmuştur. Çalışmada beş farklı senaryo simüle edilmiştir: ataşmansız durum (Model-I), dikdörtgen dikey ataşman (Model-II), dikdörtgen yatay ataşman (Model-III), optimize edilmiş çift yarı elipsoidal ataşman (Model-IV) ve yin-yang ataşman (Model-V). Her bir modelde 0.5 mm mesial yer değiştirme uygulanmış ve elde edilen deformasyon ile gerilim dağılımı ANSYS Workbench programı kullanılarak analiz edilmiştir. Model-IV (optimize edilmiş ataşman), en az molar devrilmeyi (0.319 mm toplam yer değiştirme) ve en iyi mesiodistal kontrolü sağlamıştır. Ataşman kullanılmayan Model-I ise en fazla devrilmeyi göstermiştir (0.376 mm). Yin-yang ataşman kullanılan Model-V, Model-I'e kıyasla bukkal yer değiştirmeyi %92 oranında azaltmıştır. Yatay dikdörtgen ataşmanlar, özellikle rotasyonel hareketi en aza indirme açısından etkili bulunmuştur. Optimize edilmiş çift yarı elipsoidal ataşmanlar, molar mesializasyonda üstün hareket kontrolü sağlamaktadır. Yin-yang tasarımlar ise bukkal-lingual stabiliteyi artırma konusunda avantaj sunmaktadır. Bu bulgular, ataşman geometrisinin, şeffaf plaklarla yapılan ortodontik tedavilerin etkinliğini belirlemede kritik bir rol oynadığını göstermektedir.