Özkıyım girişim öyküsü olan ve olmayan unipolar depresyon tanılı hastaların sosyal işlevsellik ve baş etme becerileri açısından karşılaştırılması

Amaç: Bu çalışmada; Ruh Sağlığı ve Hastalıkları kliniğine başvuran özkıyım girişimi olan ve olmayan unipolar depresyon tanılı hastaların sosyal işlevsellik ve baş etme becerileri açısından karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya, Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi Hastanesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Kliniği'ne başvuran, özkıyım girişimi olan 50 ve özkıyım girişimi olmayan 50 hasta olmak üzere toplam 100 unipolar depresyon tanılı hasta dahil edilmiştir. Katılımcılara sosyodemografik veri formu, Beck Depresyon Ölçeği, COPE (Başa Çıkma Tutumlarını Değerlendirme Ölçeği), Kısa İşlevsellik Değerlendirme Ölçeği (KİDÖ), Sosyal Uyum ve Kendini Değerlendirme Ölçeği (SUKDÖ) ve İntihar Düşüncesi Ölçeği (İDÖ) uygulanmıştır. Bulgular: Özkıyım girişimi olan kişilerin hastalık başlangıç yaşının daha erken, depresif atak sayısının daha fazla olduğu, diğer gruba göre daha fazla cinsel istismara maruz kaldıkları ve birinci derece akrabalarında depresyon tanısının daha fazla olduğu ve bu farkların istatiksel olarak anlamlı olduğu bulunmuştur. Çalışmada kullanılan ölçek puanlarına bakıldığında; özkıyım girişimi olan grubun beck depresyon, kısa işlevsellik değerlendirme, sosyal uyum ve kendini değerlendirme ve intihar düşüncesi ölçeklerinden daha yüksek puan aldığı görülmüş ve bu farklar istatiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Katılımcıların COPE ölçek puanlarına bakıldığında; özkıyım girişimi olanların, işlevsel olmayan başa çıkma alt ölçekleri olan 'soruna odaklanma ve duyguları açığa vurma', 'davranışsal olarak boş verme' ve 'madde kullanımı' bileşenlerini, sorun odaklı başa çıkma alt ölçeklerinden 'geri durma', duygu odaklı alt ölçeklerinden ise 'duygusal sosyal destek kullanımı' bileşenlerini daha fazla kullandığı saptandı. Sonuç: Elde ettiğimiz veriler ışığında; özkıyım girişimi olan depresyon tanılı hastaların; depresyon ve intihar düşüncelerinin daha şiddetli olduğu, sosyal işlevselliklerinin ise özkıyım girişimi olmayan gruba göre daha düşük olduğu, özkıyım girişimi olan grubun işlevsel olmayan başa çıkma tutumlarını daha fazla kullandıkları tespit edilmiş olup bu faktörlerin özkıyım için risk faktörü olabileceği düşünülmüştür. Neden sonuç ilişkisinin daha iyi aydınlatılabilmesi ve özkıyım davranışının anlaşılabilmesi için uzunlamasına çalışmalara ihtiyaç vardır.