Patella kırıklarının cerrahi tedavisinin klinik ve radyolojik sonuçlarının değerlendirilmesi

Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalında 2002 – 2012 yılları arasında izole kapalı patella kırığı nedeniyle ameliyat edilen 52 hastadan takipleri tam olarak yapılan 23 hasta retrospektif olarak klinik ve radyolojik olarak değerlendirildi. Kırıklar, AO sınıflamasına göre değerlendirildi. Hastaların fonksiyonel durumunu değerlendirmek için Böstman Skorlama Formu kullanıldı. Patellofemoral artrozun derecesi Iwano değerlendirme skalasına göre yapıldı. Kırık şeklinin klinik sonuçlar ve PFA gelişmesi üzerine etkisi ile PFA derecesi ile klinik sonuçlar arasındaki ilişki istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Ortalama yaşı 48,4±15,3(21-70)yıl olan 13'ü erkek, 10'u kadın toplam 23 hastanın 13 'ü sol(%57) , 10' u sağ (%43) patella kırığı nedeniyle ameliyat edildi ve ortalama 48. 2 ±12,3 (25- 124) ay takip edildi. Patella kırıkların 5'i ( % 22 ) eklem dışı ( 34-A1), 18 'i eklem içi ( % 88 ) idi. Eklem içi kırıkların 13'ü ( % 56 ) 34-C1 ve 5'i ( % 22 ) 34-C3 idi. Ameliyat sonrası fonksiyonel olarak 16 hastada (%70) mükemmel, 6 hastada(%26) iyi, 1 hastada (% 4) kötü sonuç alındı. Hastaların radyolojik olarak değerlendirilmesinde 5'inde tip 1(%21) ; 5'inde tip 2(%21) ; 8'inde tip 3 (%37) ve 5'inde tip 4(%21) PFA saptandı. Kırıklar kompleks hale geldikçe PFA ciddiyetinin arttığı, kırık şekliyle klinik sonuçlar arasında ve klinik sonuçlarla PFA derecesi arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olmadığı görüldü ( p≤ 0.05 ). Takiplerde hastaların tümünde radyolojik olarak kaynama saptandı. İmplant irritasyonu, migrasyon ve kırılması sık görülen komplikasyonlardı