Periton diyalizi hastalarında periton eşitleme testinin yıllar içerisinde değişimi ve bu değişime etki eden faktörlerin tespiti

SAPD tedavisinde periton membranının geçirgenlik hızının belirlenmesi tedaviyi hastaya göre şekillendirmenin ilk basamağıdır. Periton membranının geçirgenlik hızını belirlemek için PET yapılır. PET uygulaması kolay bir testtir ve tedavi boyunca belli aralıklarla takip edilerek periton geçirgenlik hızındaki değişiklikler izlenebilir. PET sonuçları hastanın periton membranının işlevsel durumunu ortaya koyduğu gibi tedavi yeterliliği hakkında nesnel verilere ulaşılmasını da sağlar. Birçok klinik uygulamada kullanılmasına rağmen, özellikle periton membran fonksiyonu sınıflandırılması ve diyaliz yeterliliğini saptamada kullanılır. Planladığımız bu çalışmada periton diyalizi hastalarında periton geçirgenliğinin zaman içerisinde değişimi ve buna etki eden faktörleri değerlendirmeyi amaçladık. Bu amaçla çalışmaya en az 5 yıldır periton diyalizi uygulanan böbrek yetmezlikli 21 hasta alındı. Retrospektif olarak hastaların dosyaları tarandı ve hastaların yaş, cinsiyet, kan grubu, vücut ağırlığı, periton diyalizi tedavi süreleri, peritonit öyküsü, ACE inh./ARB kullanım öyküsü, viral hepatit öyküleri, KBY etyolojisi kaydedildi.21 hastaya ait başlangıç, birinci ve beşinci yıl PET verileri değerlendirilmeye alındı. Sonuç olarak, bu çalışmada yaş, cinsiyet, VKİ, ACE inh/ ARB kullanımı ve BSA ile D/P kreatinin arasında anlamlı fark saptanmamıştır. Beş yıllık süre içerisinde idrar miktarında belirgin azalma olmasına rağmen standart sapmanın yüksek olması nedeni ile bu azalma istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. Hastaların başlangıç, 1. ve 5. yıl hemoglobin değerleri karşılaştırıldığında hemoglobinde 5. yıldaki düşüş anlamlı bulunmuştur. Bizim çalışmamızda, da literatürle uyumlu olarak zaman içinde UF kapasitesi ve RRF istatistiksel olarak azalma saptandı. Hasta sayımızın azlığı sebebiyle peritonit geçirmenin membran transportu üzerine etkisini istatistiksel olarak gösteremememize rağmen, membran geçirgenliği yükselen 6 hastanın 3'ünde peritonit öyküsü mevcuttu. Çalışmamızın retrospektif olması nedeniyle peritonit geçirdikten sonra hastalarda olan biyokimyasal ve peritondaki değişiklikleri o anda tespit edemedik. Çalışmamız merkezimizde PD olan hastalar arasında yapılan retrospektif bir çalışmadır. Retrospektif bir çalışma olması nedeniyle hastaların bazı verilerine ulaşılamamıştır. Ne kadar glukoz konsantrasyonlarına maruz kalındığı, icodekstrin kullanımı gibi veriler kullanılamamıştır. İnflamasyonun değerlendirilmesi için daha hassas parametreler elimizde mevcut değildi. Bazal, 1. ve 5. yıl peritondaki değişiklikleri histopatolojik veya biyokimyasal olarak gösterecek verilerimiz yoktu. Peritondaki değişikliği sadece klinik pratikte şu an kullanılan PET'deki değişikliklerle değerlendirmeye çalıştık. Bunlar çalışmamızın eksik yönleridir. PET'in kolay yapılabilir olması ve bize hastanın membran geçirgenliği hakkında bilgiler vermesi nedeniyle uzun yıllar noninvazif test olarak kullanılacağa benzemektedir