Peyzaj planlaması açısından istanbul boğazı'nın yeşil dokusunun tarihi süreci ve halkın kullanımına açılmış reaktif alanların irdelenmesi

İstanbul boğazı tüm değerleri ile tarihi süreç içinde farklı gelişmelere sahne olmuş bir mekandır. Osmanlı döneminde yapılaşma-yeşil kullanım ilişkisi en rafine düzeye ulaşmış, 19. y.y. ortalarından itibaren bu bileşimde karakter değişiklikleri yaşanmıştır. 20. yüzyılla birlikte sanayileşme, hızlı ve çarpık kentleşme, Boğaziçi kullanım çizgisini değiştirmiş yeşil doku hızla yok olmaya başlamıştır. Bu araştırmanın amacı 1. ve 2. bölümlerde de belirtildiği gibi Boğaziçi'nde yeşil doku kullanımının tarihi süreç içinde incelenerek, güncel kullanımlarda Boğaziçi peyzajının geliştirilmesine yönelik somut çözümler önermektedir. Bu amaçla araştırmanın coğrafi sınırları, Boğaziçi öngörünüm bölgesi olarak belirlenmiş, yoğun yapılaşma etkisinde kalan yerleşmeler çalışma alanı dışında tutulmuşlardır. Bu kapsamla 3. Bölümde ''Korunması ve yaşatılması gereken bir imge olarak Boğaziçi'' olgusu, kavramsal anlamda ele alınmış, bu amaç doğrultusunda Boğaziçi'nin doğal ve beşeri yayılmaya ilişkin verileri ve sonuçları, konuyu gerçekçi bir bakış açısından yaklaşabilmek amacı ile incelenmiştir. Alt başlıklarda Boğaziçi mekanının yeşil doku özellikleri gerek peyzaj ve floristik kompozisyonu açısından, gerekse tarihi süreç içindeki gelişim ve kullanımları ile ele alınmıştır. Böylece tarihi süreç içinde ormanlar, korular, yalı ve saray bahçeleri, mezarlıklar, çayırlar, tarım arazisi ve bostanlar tüm yaşantıları ile tanımlanmıştır. 20. yüzyılda Boğaziçi'nde yeşil dokunun bozulma süreci imar kanunları ve imar planları yönünden de somutlamalar ile ortaya konmuş, güncel yeşil alan kullanımları planlama, tasarım, uygulama, donatı, bitkisel materyal seçimi açısından irdelenmiştir.