F.Scott Fitzgerald'ın kısa hikâyelerinde güneyin temsili: Nostaljik idealizmden eleştirel şüpheciliğe

Her dönemin kültürü ve ruhunu yakalayan ve diğer önde gelen eserlerin çıkmasına kaynak olan edebi içeriği belirleyen başlıca bir yazarı vardır. 1920ler için ise bu, parıltısını ve büyüsünü tanımladığı "Caz Çağı" terimini türeten bir "sosyal tarihçi" olan Francis Scott Fitzgerald'dır. Fitzgerald kişisel deneyimleriyle kendi neslini temsil etmiştir; karakterleri neslinin sembolleri ve Amerikan kültürünün yansıması haline gelmiştir. Yine de, Fitzgerald'ı sadece Caz Çağının bir temsilcisi olarak hatırlamak onun içeriği yoğun, Eski Güney ve oranın ölmekte olan geleneklerine karşı ilgisini yansıtan diğer hikâyelerine haksızlık yapmak olacaktır. Kuzeyli ve yeni nesil bir yazar olmasına rağmen, Fitzgerald'a göre güney, anılarında özel bir anlama ve yere sahiptir. Oraya duyduğu büyük ilgisi, güneyi şairane ve aristokratik olarak görmesi kaybolup giden nazik niteliklerin yaşattığı nostaljiden kaynaklanır. Böylelikle, romantik güneyin yeni dünya dinamikleri karşısında yok oluşu Amerikan toplumsal değerlerinin çöküşünü ileri taşımıştır ve iyileşmesi için hiçbir umut olmadığına inandığından dolayı, güney bir zamanlar Fitzgerald'ın öngördüğü gibi iyileştirici bir güç olamayacaktır. Bu yüzden, kısa hikâyelerinde güney bölgesini ele alışı da değişmiş ve bir zamanların şairane ve iyimser yazarı; Caz Çağının tatsız ve kuşkucu sosyal tarihçisine dönüşmüştür. İlk hikâyesinden sonuncusuna kadar, Fitzgerald'ın değerlendirme ve duygularını, gerçek hayat deneyimlerine, hislerine ve hayatındaki başlıca insanlara dayanan kısa hikâyeleri ortaya çıkarır. Bu tez Fitzgerald'ın; tabiatından güzellerine ve süvarilerine, etkili güzelliğinden kademeli bozulma ve çöküşüne; güneyi ve güneyin temsil ettiklerini yansıtmasını ayrıntılı bir biçimde incelemeyi hedeflemektedir. Anahtar Kelimeler: F. Scott Fitzgerald, Zelda Sayre, Güney, Kuzey, Kısa Hikaye, Otobiyografik Kurgu, Caz Çağı