Ratlarda oksijenle indüklenmiş retinopati modelinde intraperitoneal cryptotanshinone ve decorin uygulanmasının etkinliğinin araştırılması

Bu çalışmanın amacı, in vivo oksijen indükte retinopati (OİR) rat modelinde cryptotanshinone (CPT) ve decorin (DCN)'in terapötik etkinliğini araştırmak ve sonuçlarımızı prematüre retinopatisi (ROP)'nde etkinliği kanıtlanmış bevacizumab ile karşılaştırmaktır. Çalışmada her grupta 7 denek olmak üzere toplam 35 adet Sprague Dawley cinsi rat kullanıldı. Grup A dışındaki 28 adet rat doğumlarını takiben 14 gün boyunca, %50 ve %10 arasında dalgalanma gösteren oksijene maruz bırakılarak, OİR modeli oluşturuldu. Grup A'da OİR modeli oluşturulmadan, grup B'de ise OİR modeli oluşturularak tıbbi veya cerrahi herhangi bir müdahale yapılmadı. Tedavi grubu olarak belirlediğimiz grup C, D ve E'de OİR modeli oluşturularak deneyin 15-17. günlerinde sırasıyla her bir gruba intraperitoneal CPT, DCN ve bevacizumab enjeksiyonları yapıldı. Retinal neovaskülarizasyonun kantitatif değerlendirmesi için iç limitan membran (İLM)'ın vitreal yüzeyindeki neovasküler endotelyal hücre çekirdekleri sayıldı. Vasküler endotelyal büyüme faktörü (VEGF) ve tümör nekrozis faktör-α (TNF-α) immünohistokimyasal analizi immünreaktif boyanan hücrelerin şiddeti ve yaygınlığına göre elde edilen bir histoskor ile değerlendirildi. Grup A'da İLM'nin vitreal yüzeyinde neovasküler endotelyal hücre çekirdeği izlenmedi. Grup B, C, D ve E'de sırasıyla 13,14±1,34, 7,28±0,75, 6,57±1,51 ve 6,71±1,49 ortalama neovasküler endotelyal hücre çekirdeği gözlendi. Grup C, D ve E'de ortalama neovasküler endotelyal hücre çekirdeği sayısı grup B'ye göre anlamlı azaldı (p<0,001). Ortalama neovasküler endotelyal hücre çekirdeği sayısı grup E ile grup C ve D arasında benzerdi (sırasıyla p=0,897, p=0,999). İmmünohistokimyasal boyamada, VEGF immünreaktivitesi sırasıyla 0,07±0,02, 0,97±0,21, 0,29±0,14, 0.37±0.12 ve 0.23±0.17 ve TNF-α immünreaktivitesi sırasıyla 0,02±0,02, 1,11±0,36, 0,38±0,31, 0,37±0,13 ve 0,62±0,21'idi. Grup B'de, VEGF ve TNF-α immünreaktivitesi grup A ile karşılaştırıldığında belirgin olarak arttı (p<0,001). Grup C, D ve E'de VEGF ve TNF-α immünreaktiviteleri, Grup B'ye göre anlamlı olarak azaldı (p<0,001). VEGF ve TNF-a immünreaktiviteleri Grup E ile grup C ve D arasında benzerdi (sırasıyla VEGF; p=0,951, p=0,449 ve TNF-a; p=0,359, p=0,304). Sonuç olarak OİR modelinde CPT veya DCN tedavisi ile neovaskülarizasyon anlamlı oranda baskılandı ve bevacizumab ile kıyaslandığında bu etki benzer bulundu. Sonuçlarımız ROP tedavisi açısından gelecek vadetmektedir. Ancak bu ajanların İV kullanımı ve doz ayarlaması ile ilgili daha ileri deneysel çalışmalar gerekmektedir. Anahtar Kelimeler: Cryptotanshinone, decorin, prematüre retinopatisi, oksijen indükte retinopati