Le regionalisme a l'epreuve du defi Eurasien; L'institutionalisaton de l'ordre hegemonique en Eurasie post Sovietique (1991-2022)

Bu tez, Sovyet sonrası Avrasya'da bölgesel ekonomik bütünleşme projesi yoluyla derinleşen kurumsal işbirliğinin var olan bölgesel hiyerarşik düzeni korunması ve güçlendirmesı için nasıl araçsallaştırıldığına dair kapsamlı bir analiz sunmaktadır. Sovyet sonrası Avrasya'da Rusya'nın zirvede olduğu bölgesel bir hiyerarşi çerçevesinde Avrasya işbirliğinin kurumsallaşma süreci, mevcut bölgesel hiyerarşik düzenin uluslararası sistem dinamiklerine göre yeniden tanımlandığı bir süreci temsil etmektedir. Rusya'nın rehberliğinde şekillenen Sovyet sonrası Avrasya bölgeselciliğinin gelişimi belli başlı gelişmelerin etkisi ışığında değerlendirilmektedir. Rusya'nın bölgesel işbirliği perspektifinin evrimini incelemek için, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından günümüze ortaya çıkan etkiler art zamanlı bir yaklaşım çerçevesinde analiz edilmektedir. Bu çerçevede, Sovyet sonrası Avrasya bölgeciliğini bitmiş bir ürün olarak almaktan daha ziyade halen devam etmekte olan bir süreç olmasına odaklanılmaktadır. Sovyet sonrası Avrasya'da bölgesel işbirliği girişimleri kurumsal gelişimi ile bir hiyerarşik düzenin kurumsal hale gelmesi arasındaki etkileşim birbirine bağlı iki büyük sarkaçtan oluşan "çift sarkaç hareketi" çerçevesinde incelenmektedir. İlk sarkaç, Rusya'nın küresel stratejilerinin sert ve yumuşak/normatif hegemonya arasında gidip gelmesinin sistemik etkilerin bir sonucu olduğunu ortaya koyarken, ikinci sarkaç bu sert ve yumuşak hegemonya arasındaki bu salınımın bölgesel yönetişim süreçlerini ve kurumsal işbirliğinin niteliğini de büyük oranda belirlediğini göstermektedir. Çalışmanın teorik çerçevesi eklektiktir. Neorealizm teorisinin temel varsayımları, Rusya'nın Sovyet sonrası Avrasya'ya yönelik bölgesel işbirliği politikasını anlamak öncelikli olarak kullanılmaktadır. Bununla birlikte, bölgeselleşme ve bölgesel hegemonya arasındaki ilişkiye, Thomas Pedersen'in ortaya koyduğu "işbirlikçi hegemonya" kavramı çerçevesinde yaklaşılmıştır. Pedersen'in yaklaşımı hegemonya ve işbirliği arasındaki ilişkiye "düşüncesel-kurumsal bir gerçekçilik" ile bakmayı olanaklı kılmaktadır. Buna göre, Sovyet sonrası Avrasya'da bölgesel işbirliği girişimlerinin hiyerarşik yapının kurumsallaşmasına olan etkilerinin, liberal kurumsalcılık ve konstrüktivist perspektiflerin de dikkate alındığı bir analizi ortaya konulmaktadır.