Rusya Federasyonu'nun Orta Asya politikası ve Çarlık ve SSCB dönemi uygulamalarının bu politikalara yansımaları

16. yüzyılın ortalarından itibaren sürekli Rus saldırılarına maruz kalan ve 19. yüzyılın sonunda tamamen Rus ege menliği altına giren Orta Asya bölgesi, 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılması sonucu yeniden bağımsızlığına kavuştu. Bölge halkı, Çarlık Rusyası'nın işgalinden önce, Hanlıklar (Buhara Hanlığı, Hive Hanlığı, Hokand Hanlığı) şeklinde örgütlenmiş bir devlet düzeni geliştirmişlerdi. Ekim 1917 'de Rusya'da geçekleştirilen Bolşevik ihtilali 'nin kendine has uygulamaları, bölgede beş ayrı ulusal kimliğin (Kazak, Özbek, Kırgız, Türkmen, Tacik) ortaya çıkmasına sebep oldu. Ancak, Çağdaş ulusal kimlik kavramının temel öğeleri olan ortak dil, din, kültür ve ırk gibi unsurlar dikkate alındığında, Tacikler hariç, diğerlerinin gerçek an lamda bir ulusal kimliği temsil etmedikleri anlaşılmaktadır. Çünkü, yapılan çalışmalar, bunlar arasındaki benzerliklerin farklılıklardan daha çok olduğunu göstermektedir, işte, Çarlık Rusyası ve Sovyetler Birliği dönemlerinde uygulanan emperyalist Rus politikalarının birer sonucu olarak ortaya çıkan bu kimlikler, bu gün birer bağımsız ulus devlet olarak uluslararası sisteme dahil olmuşlardır. Bu çalışmada, Orta Asya'nın Rus egemenliği altına girmeden önceki durumu, bölgeyi Rus egemenliğine sokan tarihi koşullar, Çarlık ve Sovyetler Birliği dönemlerinde Ruslar 'in bölge politikası ve bölgedeki uygulamaları, tarihi bir pers-VI pektifle verildikten sonra, 1991 'den itibaren Rusya Fede rasyonu 'nun oluşturmaya çalıstılı Orta Asya Politikası ele alıncaktır.