Schmittyen perspektifle 20. yüzyıl Türkiye'sinde ideolojik bölünmeler ve devletin toplumu homojenleştirme çabaları

Bu çalışmada, Carl Schmitt'in "siyasal" kavramı baz alınarak Türkiye Cumhuriyeti'nin XX. yüzyıl siyasi tarihinde devletin dışladığı unsurlar "iç düşman" kategorisinde ele alınmış ve devletin toplumu homojenleştirme çabaları incelenmiştir. Schmitt'in "siyasal olan ve iç düşman" kavramları başta olmak üzere; Giorgio Agamben'in "kutsal insan" kuramı, Ernesto Laclau'nun "popülizm" kuramı, Jacques Rancière'in "uyuşmazlık" kuramı ve Chantal Mouffe'un "agonistik siyaset" kuramı, çalışmanın kuramsal çerçevesini oluşturmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde ise Türkiye'nin iç düşman kategorisi içerisinde İslamcılık, Kürt siyasal hareketi, Alevilik ve Komünizm ön plana çıkmaktadır. Bu dört unsurun neden ve nasıl devlet tarafından ötekileştirildiği ve Schmittyen anlamda iç düşman olarak kategorize edildiği ise söz konusu zaman dilimi içerisinde ele alınmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise Türkiye'nin dış düşmanları belirlenmiş ve Türkiye'nin dış politikası ele alınmıştır. İkinci Dünya Savaşı'nın yarattığı büyük zaiyat sonrasında devletler, topyekûn bir savaş ve büyük yıkımlardan uzak durarak yaşanan krizleri barışçıl yöntemlerle çözme kararı almışlardır. Türkiye de sorunları barışçıl yöntemlerle çözmek için çabalamış, ancak ülke içerisindeki siyasal-ideolojik gruplar, dış politikada Türkiye'nin yaşadığı krizleri kullanarak ülke içerisinde ötekileştirmeye ve antagonistik siyaseti sürdürmeye devam etmişlerdir. Bu bağlamda Türk dış politikası, iç siyaseti şekillendirmiş ve toplumsal düzeyde dost-düşman siyasetini kuvvetlendirmiştir.