Siyer-i Veysî'nin kaynakları, kurgusu ve belâgat özellikleri bakımından tahlili

Siyer, Hz. Peygamber'in hayatı, onun hayatını konu edinen bilim dalı ve bu dalda yazılan eserler için terim olarak kullanılmıştır. Türk edebiyatında Siyer türünde eserler daha çok Arapça ve Farsça'dan tercüme yoluyla meydana getirilmiştir. Çalışmamızın konusu olan Dürretü't-tâc fî sîreti sâhibi'l-mi'râc ilk Türkçe telif siyer kitabı olarak kabul edilmektedir. Dört bölümden oluşan çalışmamızın giriş bölümünde araştırmanın konusu, kapsamı, önemi, amacı, yöntemi ve sınırlılıklarına ve ve Klasik Türk Edebiyatında nesir ve belâgat geleneği ile siyer konulu eserlere değinilmiştir. İkinci bölümde Veysî'nin hayatı, edebî ve ilmî kişiliği ve eserleri hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde eserin muhtevâsı işlenmiş, dil ve üslûp özellikleri incelenmiş, eserin yazımında istifade edilen kaynaklar ve metindeki âyet, hadis, şiir, hikâye, siyer, tefsir alıntıları tespit edilmiş, eserin anlatım tarzı ve kurgusunu oluşturan unsurlar belirlenmeye çalışılmıştır. Dördüncü ve son bölümde de çalışmanın değerlendirilmesiyle elde edilen sonuçlar ve kaynakça bulunmaktadır. Bu çalışmayla pek çok kaynakta inşâ denildiğinde ilk önce zikredilen Siyer-i Veysî'nin edebî özelliklerinin belirlenerek muhtevasının tanıtılması amaçlanmıştır. Bu tanıtım ile nesir geleneğimizin önemli bir metninin ve dinî edebiyatın önde gelen eserlerinden birinin özelliklerini göstererek sonraki çalışmalarda faydalanılacak bir metin ortaya konulması hedeflenmiştir. Anahtar kelimeler: Veysî, Dürretü't-tâc, siyer, belâgat, nesir