Base politics during the post-Cold War era: A comparative study of South Korea and Turkey

Amerika'ya ait askeri üsler yaklaşık olarak sekiz bin tesis ile kırktan fazla ülkede varlığını sürdürmektedir. Fakat üs politikaları üzerine Uluslararası İlişkiler alanında çok fazla çalışmanın olmadığını, bu konuya çok fazla dikkat edilmediğini söyleyebiliriz. Güney Kore ve Türkiye, Amerika'nın askeri birliklerini altmış yıldan fazla bir zaman diliminde ağırlamıştır. Soğuk Savaş'tan sonra Amerika'nın askeri varlığı iki ülkede de sorgulanırken günümüzde bu konuya dair tartışmalar daha artmıştır. Bu tezin amacı karşılaştırmalı olarak, konuk ülkenin yerli politikalarının askeri üs'e olan etkisinin ne şekilde olduğunun ölçülmesine/sorgulamasına dairdir. Bu tez, Soğuk Savaş sonrası üs politikalarına odaklanarak, yüksek tehdit zamanlarında ev sahibi ülkelerin Amerikan askeri varlığını dengede tutmayı çalıştığını ve yüksek Amerikan karşıtlığının/anti-Amerikan duyarlılığının olduğu zamanlarda da ev sahibi ülkelerde Amerika'nın askeri operasyonlarını sınırladığını gösterir. Özellikle bu çalışma iki ülkenin liderlerinin belirlediği politikalar çerçevesinde iki farklı bağımsız değişkenin yani tehdidin düzeyi ve Amerikan karşıtlığının, bağımlı değişken olan üs politikalarına etkisini ölçecektir. Bütün bunlarla birlikte dikkate değer bir diğer husus Güney Kore ve Türkiye'nin ulusal güvenliğinin tehdit altında olduğu zamanlarda iki ülke de askeri olarak daha güçlü olan müttefik ülke Amerika'dan destek almayı gözünde bulundurmaya eğilimlidir. Fakat, iki ülkede de 2002'den beri Amerikan askeri üste ilişkin giderek arttığı gözlemlenen Amerikan karşıtlığının, ikili birlik ilişkilerini gerginleştirdiği de elde edilen veriler arasındadır.