Sol ventrikül anevrizmalarının cerrahi onarımı sonrası hastaların geç dönem klinik sonuçlarının değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı sol ventrikül anevrizmalarının cerrahi onarımı sonrası uzun dönem takipte sol ventrikül fonksiyonlarının değerlendirilmesidir. 1992-2003 yılları arasında miyokard infarktüsüne bağlı gelişen sol ventrikül anevrizması olan 97 hasta çalışmaya alındı. Hastaların 86'sı kadın, 11'i erkekti. 61 hastaya klasik anevrizmektomi, 36 hastaya endoanevrizmografi uygulandı. Hastaların ortalama preoperatif EF'leri klasik anevrizmektomi grubunda %38,9 endoanevrizmografi grubunda % 38,0'di. Preoperatif fonksiyonel kapasiteleri (NYHA) klasik anevrizmektomi grubunda 2.850.73 ve endoanevrizmografi grubunda 2.930.74'dü. Her iki grup arasında yaş, cins, hasta koroner arer sayısı, cerrahinin aciliyeti, preoperatif sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu, fonksiyonel kapasite (NYHA) ve komorbid risk faktörleri bakımından anlamlı fark yoktu. Postoperatif erken mortalite klasik anevrizmektomi grubunda % 9.8 (n=6), endoanevrizmografi grubunda % 2.7 (n=1)'di. 8 yıllık (96 ay) geç mortalite oranları da sırayla klasik anevrizmektomi grubunda % 12.7 (n=7) ve endoanevrizmografi grubunda % 14.2 (n=5) idi. Postoperatif ejeksiyon fraksiyonu klasik anevrizmektomi grubunda % 38.9'dan % 42.8'e, endoanevrizmografi grubunda %38,0'den %45,0'e yükseldi. NHYA'nın sınıflamasına göre fonksiyonel kapasite klasik anevrizmektomi yapılan grupta preoperatif 2.85 ± 0.73 postoperatif 1,6  0,7 , endoanevrizmorafi grubunda preop. 2.93 ± 0.74, postoperatif 1,1  0,4 idi. Sonuç olarak sol ventrikül anevrizmalarında anevrizmanın onarımı yaşam süresini ve hayat kalitesini iyleştiren tedavilerden birisidir ve hastaların geç dönemde fonksiyonel kapasiteleri anlamlı derecede düzelmektedir.