Kıyamet sahneleri/mekanları: Çağdaş Amerikan tiyatrosunda "son"un temsil edilişi

Kıyamet hem çağdaş toplumlarda hâlâ belirgin ve yaygın olan eski bir inanış hem de sosyal bilimler ve fen bilimlerinde incelenen birden çok akademik disiplini ilgilendiren bir konudur. Din alanında, kıyamet çoğunlukla eskatolojik boyutu ve daha sonralarda ilgi duyulan kozmolojik boyutu ile incelenmiştir. Bu çalışma, kozmolojik boyuta duyulan bu geç ilginin devamı olarak, Yahudi-Hıristiyan geleneğindeki kıymetin mekansal şemasını incelemektedir. Kutsal kitapta kıyametten bahseden Hezekiel, Daniel, Yeşeya ve Esinleme gibi kitaplar üzerine yapılan bir inceleme sonrasında, bu çalışma kıyametin mekansal boyutu için beş aşamalı bir yapı sunmaktadır. Bu aşamalar sırasıyla üç katmanlı (cennet-dünya-cehennem) evren kavramını, bu katmanlar arasındaki sınır geçişlerini, iyi ve kötü arasındaki kozmik çelişkiyi, kozmik yıkımı ve son olarak kozmik yenilenmeyi içermektedir. Bu çalışma Eski ve Yeni Ahit geleneğindeki beş aşamalı mekansal yapıyı, Amerikan tiyatrosundaki temsilleri ile karşılaştırmaktadır.Çağdaş Amerikan tiyatrosunda kıyamet tasavvurunun temsilcileri olarak yedi oyun seçilmiştir. Bu oyunlar arasında Gertrude Stein'dan Doktor Faustus Işıkları Yakar, Thornton Wilder'dan Ramak Kaldı, Sam Shepard'dan Arka Bataklık Canavarının Yemi, Tennessee Williams'dan Beyaz Tebeşirimsi Toz, Tony Kushner'dan Melekler Amerika'da, José Rivera'dan Marisol ve Deborah Zoe Laufer'dan Son Günler bulunmaktadır. Kutsal Metinlerde yer alan geleneksel kıyamet ile çağdaş Amerikan tiyatrosundaki yeniden yorumlamaları arasında yapılacak olan karşılaştırmanın sonucunda, iki yapı arasındaki benzerlikler Yahudi-Hıristiyan geleneğinin edebi hayal gücü üzerindeki sürekli etkisini ortaya koyarken, farklılıklar kıyametin laikleşmesini göstermektedir.