Testis kanserli hastaların retrospektif değerlendirmesi

Giriş ve Amaç: Testis kanser (Tca)'leri, 20-35 yaşları arası genç erkeklerin en sık görülen solid malign tümörleridir. Tca insidansında görülen artışa rağmen, prognoz iyileşmekte ve Tca'nden ölüm oranı azalmaktadır. Çalışmamızda, Tca tanısı almış hastaların genel özelliklerini, aldıkları tedavileri, progresyon ve sağkalım durumlarını değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve yöntem: Bu çalışmaya Ocak 2004–Aralık 2014 tarihleri arasında Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesi ve Abant İzzet Baysal Üniversitesi Tıp Fakültesi'ne Tca tanısı ile başvurup, takip ve tedavisi yapılan hastalar alındı. Hastalara ait bilgiler retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Çalışmamıza Tca tanısı alan 343 hastadan verilerine ulaşılabilen 332'si alındı. Hastaların 324'ü (%96.7) testis germ hücreli tümör tümör, 4'ü (%1.2) seks kord stromal tümör, 4'ü (%1.2) ise özgül olmayan diğer stromal tümörleri olarak saptandı. Testis germ hücreli tümör tanılı 324 hastanın 150'si (%46.3) seminomatöz, 174'ü (%53.7) nonseminomatöz germ hücreli histolojik alt tipindeydi. Seminom grubundaki hastaların median yaşı 36 (min.18-maks.77) yıl; nonseminom grubundaki hastaların ise 28 (min.18-maks.81) yıldı. Tanı anındaki yaş açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark mevcuttu (p<0.05). Seminom tanılı hastaların 110'unun (%73.3) evre I, nonseminom tanılı hastaların ise 77'sinin (%44.3) evre I olarak tanı aldığı saptandı. Her iki grup arasında tanı anındaki evreler arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıydı (p<0.001). Seminom tanılı hastaların 147'si (%98) iyi prognoz, 3'ü (%2) orta prognoz kategorisinde olarak saptandı. Nonseminom tanılı hastaların ise 149'u (%85.6) iyi, 9'u (%5.2) orta, 16'sı (%9.2) ise kötü prognozlu olarak saptandı. Her iki grup arasında prognoz açısından olan fark istatistiksel olarak anlamlıydı (p<0.001). Evre I seminom tanılı hastaların 90'ınında (%81.8) radyoterapi, 11'inde (%10) karboplatin kemoterapisi tercih edilirken, 7 hastada (%6.4) ise gözlem seçeneği tercih edilmişti. Median takip süresi 60 ay (min.1-maks.178) olan testis germ hücreli kanser tanılı hastaların 312'si (%96.3) sağ, 12'sinin (%3.7) öldüğü görüldü. Genel sağkalım süresi, yeterli takip süresine ulaşılmadığı için hesaplanamadı. Sonuç: Çalışmamızda, hastaların büyük çoğunluğu erken evrede tanı almış ve çoğunluğu iyi prognoz grubundaydı. Evre I seminom tanılı hastalarda primer adjuvan tedavi olarak radyoterapi literatür verilerine oranla yüksek oranda tercih edilmişti. Hastaların progresyonsuz sağkalım oranı ise yüksek saptandı. Ülkemizde takip süresi daha uzun olan, daha fazla merkez ve hasta katılımıyla yapılacak çalışmalarla insidans ve sağkalım verilerinin elde edilmesi gerektiğini düşünmekteyiz. Anahtar kelimeler: Testis kanseri, Testis germ hücreli tümör, Sağkalım