Heidegger'de tekilliğin üç kurucu unsuru: Kaygı, zamansallık ve ölüm

Bu tezin temel sorusu, Heidegger'in kaygı, zamansallık ve ölüm fenomenleri vasıtasıyla tekilliği nasıl tesis ettiğidir. Öncelikle, felsefe tarihindeki tümel-tikel tartışmaları tekillik için hazırlayıcı bir yol olarak sunulmuştur. Heidegger felsefesinin ayırt edici konumu, varlık ve varolan ayrımıyla ortaya çıkar. Heidegger varlığı varolanların temeli olarak sorgularken seleflerinden farklı olarak varlığı tümel ve tikel gibi geleneksel kavramlar içinde kuramlaştırmaz. Bu çalışmada, Heidegger'in inşa etmeye çalıştığı temel ontolojide ayrıcalıklı bir varolan olan Dasein'ın, yani insanın tümel veya tikelden ziyade bu ikisiyle birlikte onları mümkün kılan mesafeyi de ikame eden tekil bir varolan olarak kurulduğu iddia ediliyor. Heidegger, bu temel ontolojiyi formüle etmek için insanın tikel deneyimlerinden yola çıkar, ancak insanı herhangi bir kategori altına yerleştirmez. Dasein, onu aşkın ve tekil kılan açıklık yapısına sahip olduğu için "rasyonel canlı" veya "düşünen şey" gibi belirli kategoriler ve tümellerle tanımlanamaz. İşte bu tez, Dasein'ın birtakım kategorilerle belirlenemezliğini, biriciklik manasındaki 'tekillik' terimi altında analiz ediyor ve onu, kurucu unsurları olarak kaygı, zamansallık ve ölüm kavramlarıyla anlamaya çalışıyor. Heidegger kaygıyı, varolanların sınırlarının kayıtsız hale gelmesi suretiyle varlığın kendisini özgün bir şekilde gösterdiği insanın en önemli haleti ruhiyesi olarak tanımlar. Aşkınlık kavramı ışığında, sonsuz ve hesaplanabilir zamanın aksine insana bağlı, sonlu bir zaman formülasyonu olarak zamansallığı geliştirir. Bu tezde analiz edilen son kurucu unsur olarak ölüm, Heidegger felsefesinde Dasein'in hem tekilliğine hem de bütünlüğüne eriştiği bir yaşam fenomenidir.