Trombolitik tedavi alan akut miyokard infarktüslü hastalarda p-dalga dispersiyonunun reperfüzyonu ve infarkt ilişkili arter açıklığını belirlemede kullanımı

Giriş ve Amaç: Yüzey EKG?de ölçülen P-dalga dispersiyonu (PDD) değerinin koroner iskemide uzadığı gösterilmiştir. Akut STEMİ hastalarında da reperfüzyon tedavisi ile PDD değerlerinin başlangıç değerlere göre kısaldığı çeşitli çalışmalarla gösterilmişir. Çalışmamızın amacı; akut STEMİ tanısı ile ilk 12 saatte başvuran ve trombolitik tedavi uygulanan hastalarda, PDD değerinin başarılı reperfüzyonu ve infarkt ilişkili arter açıklığını öngördürmede ek bir parametre olarak kullanılıp kullanılamayacağını belirlemektir. Çalışma Planı: Çalışmamıza 01.01.2010 ? 01.12.2011 tarihleri arasında DEÜTF Kardiyoloji AD?na akut STEMİ tanısıyla başvuran ve semptomların ilk 12 saati içinde trombolitik tedavi uygulanan 150 hasta alındı. Veriler geriye dönük olarak incelendi. Hastaların demografik özellikleri, rutin laboratuar parametreleri kaydedildi. Trombolitik tedavinin 0, 30, 60, 90 ve 120. dakikalarında çekilen 12 derivasyonlu EKG kayıtlarına ulaşıldı. Tüm EKG?lerde maksimum, minimum P dalga süreleri ve PDD hesaplandı. ST segment rezolüsyon oranları belirlendi, tüm hastalar ST segment rezolüsyonuna göre komplet rezolüsyon, inkomplet rezolüsyon ve yetersiz rezolüsyon gruplarına ayrıldı. Ayrıca hastaların koroner anjiyografi görüntüleri değerlendirilip infarkt ilişkili arterdeki TIMI kan akımı ve TIMI kare sayısı hesaplandı. PDD değerleri ile ST segment rezolüsyonu ve infarkt ilişkili arter açıklığı arasındaki ilişki değerlendirildi. Bulgular: Trombolitik tedavi başlangıcında ölçülen PDD değeri 50.79±14.12 msn iken 90. dk PDD değeri 48.34±15.60 ve 120. dk?da ölçülen PDD değeri 47.85±10.87 msn olarak saptandı, aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p= 0.07). PDD değerleri, ST segment rezolüsyon grupları ile karşılaştırıldığında; 120. dk?da ölçülen PDD değerinin komplet rezolüsyon sağlanan grupta, inkomplet ve yetersiz rezolüsyon sağlanan gruplara göre anlamlı olarak daha düşük olduğu saptandı (sırasıyla; 42.10±9.55, 49.65±10.60, 56.08±7.44 msn; p<0.001). 120. dakikadaki PDD değeri, TIMI kare sayısı ? 40 olan grupta (yeterli reperfüzyon), TIMI kare sayısı > 40 olan (yetersiz reperfüzyon) gruba göre anlamlı olarak daha düşük saptandı (46.12±10.87 msn?ye karşın 51.83±10.11 msn; p=0.005). 120. dk PDD değerinin 46 msn ve üzerinde olması, %65 sensitivite ve %43 spesifite ile infarkt ilişkili arterdeki yetersiz reperfüzyon ile ilişkili olarak saptandı. Sonuç: Trombolitik tedavi uygulanan akut STEMİ hastalarında tedavi ile PDD değerlerinin azalmaması, yetersiz reperfüzyonu öngördürmede ST segment rezolüsyonu ile kombine olarak kullanılabilir. Anahtar Kelimeler: P-dalga dispersiyonu, trombolitik tedavi, ST elevasyonlu miyokard infarktüsü, ST segment rezolüsyonu