Uluslararası ilişkilerde tek taraflı yaptırımlar: Avrupa Birliği'nin kısıtlayıcı tedbirlerine ilişkin bir analiz

1950'lerden bu yana, devletlerin zaman zaman silahlı güce başvurmalarına rağmen, asker olmayan güç kullanımının uluslararası ilişkilerde giderek yaygınlaştığı gözlemlenmektedir. Bu tür güç kullanımı çoğunlukla, Birleşmiş Milletler ("BM") Şartı'nın VII. Bölümü uyarınca uygulanan ekonomik, diplomatik veya diğer türden BM yaptırımları yoluyla kolektif biçimde gerçekleştirilmektedir. Ancak son yıllarda "yaptırımlar" farklı bir yön kazanmıştır. Bu tez, Avrupa Birliği'nin ("AB") dış politikasının merkezinde yer alan kısıtlayıcı tedbirlere aşırı bağımlılığını incelemekte; liberal ilkelere dayalı bir örgütün giderek daha fazla realist stratejilere yönelmesiyle ortaya çıkan paradoksu tartışmaktadır. AB'nin askerî gücünün sınırlı olduğu koşullarda stratejik çıkarlarını korumak için kısıtlayıcı tedbirlere giderek daha sık başvurması, AB'nin uluslararası toplumdaki konumu, uluslararası hukuka bağlılığı ve AB hukukunun uluslararası hukuk normlarıyla ilişkisi hakkında önemli sorular doğurmaktadır. Araştırma, AB'nin kısıtlayıcı tedbirlerinin hukuki ve siyasi boyutlarına ilişkin bir analiz sunmakta; Türkiye, Rusya ve Zimbabve örneklerini inceleyerek bu tedbirlerin arkasındaki motivasyonları, gerekçeleri ve sonuçları incelemektedir. Tez iki aşamalı bir analiz benimsemektedir. İlk aşama, bu tedbirlerin uluslararası hukukla uyumlu olup olmadığını incelemekte; doğru terminoloji ve hukuki sınıflandırmayı değerlendirmektedir. İkinci aşama ise AB'nin bu tür tedbirleri uygulama kararlarının arkasındaki çıkarları ve stratejik hesaplamaları ele almaktadır. Genel olarak bu disiplinlerarası çalışma, AB'nin kısıtlayıcı tedbirlerinin stratejik çıkar ile liberal söylemi birleştiren hibrit bir araç işlevi gördüğü ve AB'nin hem kendine has bir örgüt hem de jeopolitik bir aktör olarak rolünü yansıttığı sonucuna varmaktadır.