
8
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Kemoterapi alan hastalarda ototoksisitenin işitmeye etkisinin yüksek frekans odyometri ve DPOAE ile değerlendirilmesi
Kemoterapi, çeşitli kanserlerin tedavisinde kullanılan yöntemlerden biridir. Kemoterapide kullanılan ilaçların bazıları ototoksik etkilere neden olabilmektedir. Ototoksisite, koklear veya vestibüler fonksiyon bozukluğu ile karakterize edilen iç kulağı veya işitsel sinirini etkileyen farmakolojik yan etkidir. İşitme kaybı genellikle kalıcı, sensörinöral ve bilateraldir. Ototoksik hasarın erken tespiti için rutinde kullanılan testler saf ses odyometri ve/veya otoakustik emisyondur (OAE). Ancak ototoksisite ilk önce yüksek frekansları etkilemektedir. Yapılan çalışmalarda yüksek frekans odyometri(YFO) üzerinde çok durulmamıştır. Bu çalışmadaki amaç, yüksek frekans odyometri ve DPOAE testlerini kullanarak 18-30 yaş arası hastalarda kemoterapi öncesi, sırasında ve sonrası ototoksisitenin işitmeye etkisini, sağlıklı kontrol grubu ile karşılaştırarak değerlendirmek ve ototoksisiteyi belirlemede hangi testin daha duyarlı olduğunu saptamaktır. Çalışmada 20 kemoterapi alması planlanan hasta ve 20 sağlıklı gönüllüye KBB muayenesinin ardından rutin işitme testi sonrası YFO ve DPOAE testleri uygulandı. 20 hastanın YFO eşiklerinin ortalama değerleri 8 ila 16 kHz frekansları arasında değerlendirildi. DPOAE amplitüdlerinin ortalama değerleri 500 ila 4000 Hz frekansları arasında değerlendirildi. Hastaların elde edilen değerleri kemoterapi öncesi, sırasında ve 1. kür sonrası olarak karşılaştırıldı. Sonuçta istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmadı. Bu, çalışmamızın uzun süreli takibe dayanmaması ve genetik faktörlerin bir sonucu olabilir. Anahtar Kelimeler; ototoksisite; işitme; yüksek frekans odyometri; DPOAE
Koklear implantasyon yapılan hastalarda işitsel kortikal potansiyellerin değerlendirilmesi
İşitsel uyarılmış kortikal potansiyeller (CAEP) işitsel geç latans cevaplarıdır ve 50-300 msn arasında kaydedilmektedir. Yaşla birlikte değişkenlik gösteren P1 kortikal latansı işitme kayıplı hastalarda maturasyon indeksi olarak kullanılmaktadır. İşitsel yoksunluk süresinin uzamasıyla birlikte P1 latansının da uzadığı gösterilmiştir. Doğuştan işitme kayıplı çocuklarda 3-3.5 yaşına kadar işitsel sistemin ve korteksin plastisitesinin mevcut olduğu ve bozulmadığı görülmektedir. Bu çalışmanın amacı tek taraflı koklear implantasyon yapılan hastalarla, aynı yaş grubundaki işitmesi normal sınırlarda olan çocukların P1 latansının karşılaştırılması ve değerlendirilmesidir. Bu retrospektif çalışmaya Ocak 2006- Ocak 2012 tarihleri arasında tek taraflı koklear implantasyon yapılan 40 çocuk ve benzer yaş grubundaki işitmesi normal sınırlarda olan 30 çocuk dahil edildi. Demografik veriler, hastaların tıbbi ve odyolojik kayıtları, hastaların cinsiyeti ve yaşları, implant olma yaşı, implant kullanım süresi ve P1 latansı alındı. Koklear implant grubundaki bütün çocuklara beyin sapı odyometrisi yapıldı ve hepsinde konjenital ileri derecede sensörinöral işitme kaybı mevcuttu. Normal işiten gruba akustik immitansmetri ve Distortion Product Otoakustik Emisyon (DPOAE) testleri yapıldı ve işitmelerinin normal sınırlarda olduğu görüldü. Geç işitsel uyarılmış potansiyellerin ölçümleri Fonix® HEARLab System cihazı kullanılarak yapıldı. Konuşma seslerini temsilen Düşük, orta ve yüksek frekanslarda sırasıyla /m/, /t/, /g/ ünsüzleri 55?dB de serbest alan olarak uygulandı HEARLab system cihazı otomatik analiz yaparak her ses uyaranı için gerçek geç işitsel uyarılmış potansiyel P1 latansını hesaplandı. Koklear implantlı grupta 23 kız (% 57.5), 17 erkek (% 42.5) çocuğun yaş ortalaması 53.15 ay olarak hesaplandı ( yaş aralığı 24-82 ay). Normal işiten grup ise 17 kız (%56.6), 13 erkek (%43.3) yaş ortalaması 58.93 ay (yaş aralığı 15-84 ay) olan çocuklardan oluşuyordu. Her iki grubun yaşları ile P1 latansları arasındaki ilişkiyi değerlendirmek için Pearson Korelasyon Testi yapıldı. Normal işiten grupta P1 latansı `m?, P1 latansı `g? ve P1 latansı `t? ile yaş arasında ters yönlü ve zayıf bir korelasyon (r= -0.4429) görüldü. Koklear implant kullanım süresiyle P1 latansı arasında negatif yönde zayıf bir korelasyon saptandı (P1 `m? r=-0.3668, P1 `g? r=-0.4887, P1 `t? r= -0.4261). Bu çalışmada koklear implant kullanım süresi arttıkça P1 latansının düşük, orta ve yüksek frekansta kısaldığı görüldü. Normal işiten grupta düşük, orta ve yüksek frekansta yaş artışıyla birlikte P1 latansının kısaldığı görüldü. İşitsel kortikal geç yanıtlar içerisinde P1 latansı ölçümü, koklear implant yapılması planlanan veya koklear implant yapılan hastalarda işitsel sistemin maturasyonunu göstermek için kullanılabilir. Anahtar Kelimeler: Koklear implantasyon, İşitsel kortikal potansiyel, P1 latansı
Tinnitus hastalarında serotonin transporter gen polymorfizminin tinnitus parametreleri üzerine etkisinin araştırılması
Tinnitusta altında yatan oluşum mekanizması tam olarak bilinmemektedir. Yapılan çalışmalarda tinnitus ve depresyon arasındaki ilişki gösterilmektedir. Potansiyel olarak aradaki en belirgin benzerlik serotoninden kaynaklanabilir. Serotonerjik mekanizmalardaki bozukluk tinnitusa neden olabilir. Fakat serotonerjik mekanizmalarla tinnitus ilişkisi yeterince incelenmemiştir. Bu çalışmadaki amaç, tinnitus parametreleriyle serotonin transporter gen polimorfizmi arasındaki ilişkiyi araştırmaktı.Subjektif tinnitusu olan 54 hasta ve 174 sağlıklı kontrol çalışmaya dahil edildi. Tinnitus hastalarına anket formları (demografik, klinik bilgi, TEA, BDA) doldurtuldu, odyolojik testler yapıldı, tinnitus parametreleri (frekans, şiddet, minimal maskeleme seviyesi, rezidüel inhibisyon) ölçüldü. Genetik analiz için, venöz kandan elde edilen lökositlerden DNA izole edildi. Serotonin transporter genin VNTR ve promoter polimorfizmleri çalışıldı.Hasta ve kontrollerin polimorfizm sonuçları arasında anlamlı fark yoktu (p>0.05). Tinnitus parametreleriyle polimorfizmler arasında ilişki yoktu (p>0.05). Hastaların VAS skorları ile promoter polimorfizmi arasında ilişki bulundu (p<0.05). L/L genotipinde olanların VAS skorlarının daha yüksek olduğu bulundu (p<0.05).Serotonin transporter genin VNTR ve promoter polimorfizmi ile tinnitusun objektif olarak ölçülebilen psikoakustik parametreleri arasında ilişki yoktur. Serotonin transporter gen promoter polimorfizmi ile tinnituslu hastaların VAS skorları arasında ilişki bulunmuştur. Bu bulgular ışığında, serotonin transporter gen polimorfizmi ve dolayısıyla serotonin tinnitusun ortaya çıkmasında ve tinnitusun psikoakustik özelliklerinin belirlenmesinde rol oynamaz. Bununla birlikte, promoter polimorfizmi tinnitusun hastada oluşturduğu limbik sistem etkileşimleri ve tinnitusun hastada oluşturduğu emosyonel cevapla ilgilidir. Promoter polimorfizminin L/L allelinin bulunması, sinaptik bölgede serotonin geri alımı yoluyla, serotonin eksikliğine neden olduğu için, bu genotipteki hastaların limbik sistem semptomları daha belirgindir. Yani, serotonerjik mekanizmalar, tinnitusun oluşumuyla değil, tinnitusun limbik sistem vasıtasıyla hastada oluşturduğu emosyonel etkilerle ilişkilidir. Anahtar kelimeler: Tinnitus, Serotoinin, Serotonin transporter gen, Polymorfizm
Tinnitusun ölçülebilir değerlerinin (frekans, amplitüd, minimal maskeleme seviyesi ve rezidüel inhibisyon) epidemiyolojik, klinik, odyolojik ve psikosomatik veriler ile ilişkisinin araştırılması
Toplumda en yaygın otolojik-nörootolojik belirtilerden birisi olan tinnitus, dısarıdan herhangi bir uyarı olmaksızın kulakta duyulan ses olarak tarif edilir. Özellikle orta yasın üstündeki bireylerde isitme kaybıyla birlikte görülen, tinnitusun sıklığını etkileyen faktörler arasında gürültüye maruziyet, cinsiyet, yasam kosulları, stres gibi faktörler büyük önem tasırken, hastanın kisilik yapısı, sosyo-ekonomik özellikleri bu faktörlerle birlikte tinnitustan yakınma derecelerini etkilemektedir. Bu bağlamda tinnitusun hasta tarafından nasıl algılandığını ve dolayısıyla tinnitusla ilgili psikosomatik algılamayı inceleyen anketlerle, tinnitus frekansı ve siddetinin belirlenmesini, minimal maskeleme seviyesinin saptanmasını, rezidüel inhibisyon varlığının arastırılmasını içeren tinnitus değerlendirme parametrelerinin kullanılması hem tinnitusa neden olan mekanizmaların ortaya konması için yapılacak arastırmalara yardımcı olacak hem de tinnitusun tedavi veya rehabilitasyon sürecinde bu parametrelerden yararlanılmasını sağlayacaktır. Bizim bu çalısmada amacımız; özellikle tinnitusun tedavi ve rehabilitasyon sürecinde son derece önemli olan tinnitusun ölçülebilir parametrelerinin olguların epidemiyolojik, klinik, odyolojik ve psikosomatik verileri ile iliskisini arastırmaktır. Bu amaçla çalısmamızda, merkezimize tinnitus sikâyeti ile basvuran 99 olgu ve 70 normal olgu değerlendirilmistir, anket formları (demografik, klinik bilgi, TEA, BDA, KF-36 Anketi) doldurtulmus, odyolojik testler (SSO, tinnitus ölçümleri (frekans, siddet, minimal maskeleme seviyesi, reziduel inhibisyon)) yapılmıstır. Çalısma sonunda MMS'nin SSO değerleri, KAE, KAY, tinnitus siddeti, tinnitus süresi, VAS, TEA, BDA, KF-36 Anketi skorları ile anlamlı korelasyon gösterdiği, rezidüel inhibisyon sağlanabilmesinin özellikle gürültüye bağlı isitme kaybı olanlarda daha zor olduğu, tinnitus siddetinin yüksek olmasının da bu olasılığı arttırdığı, tinnitus frekansı, siddeti, isitme esikleri kadar gürültüye maruz kalma, denge bozukluğu gibi tinnitusa eslik eden herhangi bir problem varlığının, is yasamındaki stresin de tinnitusu algılama ve tinnitustan yakınma derecesini arttıran en önemli faktörler olduğu, tinnitusa bağlı olarak belirgin bir uyku probleminin olustuğu, TEA'ne verilen puanlara göre; tinnitusa bağlı olarak gelisen en büyük sıkıntının, emosyonel özelliklerde değil, fonksiyonel özelliklerde olduğu, tinnitusu katastrofik bir problem olarak değerlendirmeye bağlı gelisen sıkıntının daha az görüldüğü saptandı. Sonuç olarak; tinnitus olgularında depresyon ve anksiyete bozukluklarının normal olgulara göre daha fazla görüldüğü, fiziksel fonksiyondan mental duruma kadar yasam kalitesini etkileyen pek çok parametrenin olumsuz etkilendiği saptanmıstır. Ayrıca tinnitusun ölçülebilir değerlerinin olguların epidemiyolojik, klinik, odyolojik ve psikosomatik özellikleri ile iliskili olduğu bulunmustur. Anahtar Kelimeler: Odyoloji, tinnitus, frekans, siddet, minimal maskeleme seviyesi, rezidüel inhibisyon, anket, depresyon, yasam kalitesi
Kronik süpüratif otitis medialı olgularda bakteriyolojik ve odiometrik araştırma
60 ve üzeri yaşın orta kulak üzerindeki etkisinin multifrekans timpanometri ile değerlendirilmesi
60 Ve Üzeri Yaşın Orta Kulak Üzerindeki Etkisinin Multifrekans Timpanometri İle Değerlendirilmesi Multifrekans timpanometri, orta kulak direnç ve geçirgenliğini değerlendirmek amacıyla 226 Hz ile 2000 Hz arasında değişen probe tonlar aracılığıyla elde edilen timpanogramların değerlendirilmesini sağlayan avantajlı bir yöntemdir. Orta kulak admitans ve unsurlarının parametrelerini içeren bilgiler sunar. Bu parametrelerin en önemlilerinden biri rezonans frekansıdır (RF). Orta kulak yapılarında meydana gelen patolojiler rezonans frekansının sağlıklı kulaklara göre daha düşük veya yüksek elde edilmesine neden olur. Çalışmamızda yaşın orta kulak üzerindeki etkisini belirlemek için multifrekans timpanometri ile rezonans frekanslarının araştırılması amaçlanmıştır. Bu amaçla, Başkent Üniversitesi Kulak-Burun-Boğaz Anabilim Dalı ve Odyoloji Ünitesi'nde, işitmesi normal olan veya sensörinöral tip işitme kaybı olan, otoskopik muayenesi normal 19-79 yaş aralığındaki 88 gönüllü (176 kulak) katılımcının rezonans frekansları ölçülmüştür. Katılımcılar yaşlarına göre 5 gruba ayrılmıştır. Birinci gruba 18-59 yaş aralığındaki 24 kişi, ikinci gruba 60-64 yaş aralığındaki 16 kişi, üçüncü gruba 65-69 yaş aralığındaki 16 kişi, dördüncü gruba 70-74 yaş aralığındaki 16 kişi ve beşinci gruba 75-80 yaş aralığındaki 16 kişi dahil edilmiştir. Katılımcıların gruplara göre sağ kulaklarının rezonans frekans ortalamasına bakıldığında grup 1 için 1050±146,703 Hz, grup 2 için 1046,88±159,655 Hz, grup 3 için 1062,5±160,728 Hz, grup 4 için 1075±136,626 Hz, grup 5 için 1068,75±152,349 Hz olarak bulunmuştur. Sağ kulak gruplar arası rezonans frekansları karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır (p=0,981). Grupların sol kulaklarının rezonans frekans ortalamasına bakıldığında grup 1 için 1039,58±147,427 Hz, grup 2 için 1043,75±107,819 Hz, grup 3 için 1075±155,991 Hz, grup 4 için 1075±158,114 Hz, grup 5 için 1078,13±192,327 Hz olarak bulunmuştur. Sol kulak gruplar arası rezonans frekansları karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır (p=889). Bu çalışmada elde edilen bulgular yaşın orta kulak rezonans frekansını etkilemediğini düşündürmektedir. Orta kulak rezonans frekansı üzerine etkili olabilecek parametreler ile çalışmalara devam edilmelidir. Anahtar Kelimeler: Rezonans Frekansı, Multifrekans Timpanometri, Yaş
MiRNA 146B-5P, 25-3P, 221, 222 diferansiye tiroid kanseri için birer biyobelirteç olabilir mi?
Amaç: Bu çalışmanın amacı diferansiye tiroid kanserlerinde miRNA 146b-5p, 25-3p, 221, 222 biobelirteçlerinin tiroglobülinin yerine takiplerde kullanılabilecek güvenli markerlar olup olmadığı araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya Kasım 2020- Haziran 2022 yılları arasında Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Kulak Burun Boğaz (KBB) ve Genel Cerrahi kliniğine başvuran 53 olgu dahiledildi. Çalışmaya dahiledilen tüm olgulardan TSH, serbest T4, Tiroglobülin biyokimyasal testleri istendi. miRNA biyobelirteçleri incelenmesi için -85 derecede saklanacak hemogram tüpüne kan örneği alındı. Diferansiye tiroid kanseri ve multinodüler guatr hastalarından operasyondan 30 gün sonra aynı işlemler tekrarlandı. Gruplar arasındaki farklılıklar istatiksel olarak değerlendirildi. Bulgular: Çalışmamıza dahiledilen 30 DTK tanılı hastaların 22 tanesinin kadın(%73,3), 8 tanesinin erkek(%26,7); MNG tanılı 12 hastanın 10'unun kadın(%83,3), 2'sinin erkek(%16,7); 31 kontrol grubu olgusunun 14'nün kadın(%45,2), 17'sinin erkek(%54,8) cinsiyete sahip olduğu izlendi. Kontrol grubu olguların preop miRNA146-5p değerleri, papiller ve MNG grubu olguların miRNA 146-5p değerlerinden anlamlı olarak düşük bulundu. DTK grubunda preoperatif miRNA 146-5p MNG grubu karşılaştırıldığında istatiksel olarak anlamlı daha yüksek bulundu(p=0.007). Preop miRNA ölçüm sonuçlarının MNG tanısına göre DTK tanısı koyma güçleri için yapılan ROC analizi sonuçları incelendiğinde; preop miRNA146-5p DTK'yı MNG'ye göre tiroglobulinden daha başarılı tahmin ettiği sonucuna vardık. Servikal lenf nodu metastazı olan DTK hastalarında preop miRNA 25-3p'nin anlamlı olarak yüksek eksprese edildiği izlendi. ATA risk sınıflaması, evre ve RAİ tedavisi alan DTK grubunda miRNA 145-5p,25-3p,221/222 ekspresyon düzeyleri açısından anlamlı bir fark saptanmadı. Sonuç: DTK hastalarını MNG hastalarından ayırmada sadece preoperatif miRNA146-5p'nin istatiksel anlamlı olduğu izlendi. Aynı zamanda yapılan ROC analizinde miRNA 146-5p'nin tiroglobulinden daha başarılı DTK ve MNG hastalarını ayırabildiği gözlendi. MiRNA 146-5p'nin preoperatif hasta serumlarda çalışılarak DTK ayırımında kullanılabileceğini öneriyoruz. DTK grubunda servikal lenf nodu metastazı olan hastalarda miRNA 25-3p ekspresyonu istatiksel olarak anlamlı bulundu. Bu konudaki çalışmaların artmasıyla preoperatif serum miRNA 25-3p ölçümlerinin lenfnodu metastazı ilişkisinin netleşeceğini düşünmekteyiz. miRNA ekspresyonları ile ATA risk sınıflaması, RAİ tedavi almış olmak, evre ile korelasyon olmadığı gözlendiği için, miRNA'ların prognostik değerlerinin yeterli olmadığını düşünüyoruz. Ekspresyon profili üzerine çok sayıda çalışma olmasına rağmen, miRNA'ların çoğunun DTK'deki kesin rolleri bilinmemektedir ve bu nedenle daha ileri araştırmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: Papiller tiroid kanseri, miRNA 146b-5p, 25-3p, 221, 222
Ses kısıklığı yakınması olan hastalarda tedavinin etkinliğinin değerlendirilmesi
ÖZETSES KISIKLIĞI YAKINMASI OLAN HASTALARDA TEDAVİNİN ETKİNLİĞİNİNDEĞERLENDİRİLMESİÖzgür UğurtayTedavi öncesinde tüm hastalar ses bozukluğu indeksi, GRBAS skalası, akustik sesanalizi, maksimum fonasyon süresi ölçümü, videolaringostroboskopik ölçümler vevideolaringostroboskopik imaj üzerinde alan ve açı hesaplamaları ile ayrıntılı bir şekildedeğerlendirilmişlerdir. Tüm bu sonuçlar her hasta için ayrı ayrı kayıt altına alınmıştır. Budeğerlendirme sonucuna göre benign vokal fold lezyonlu hastalara, ses terapisi ile berabergerekli hastalara cerrahi ve/veya medikal tedavi uygulanmıştır. Vokal fold paralizili hastalaraise posterior kordotomi cerrahisi ile beraber ses terapisi uygulanmıştır. Tüm hastalar 3 ayboyunca ses rehabilitasyon programına dahil olmuşlardır. Bu tedavinin sonunda hastalartekrar aynı değerlendirme protokolleri ile değerlendirilmiş ve sonuçlar tekrar kayıtlanmıştır.Tüm değerlendirme parametrelerinin tedavi öncesindeki ve sonrasındaki değerleri vebu değerlerdeki farklılıklar istatistiksel olarak incelenmiştir. Benign vokal fold lezyonluhastalarda tedavi sonrasında, inceleme parametrelerin değerlerinde tedavi öncesine göreanlamlı derecede düzelme olduğu bulunmuştur. Bu sonuçlar sesteki bozukluğun azalmasıylaparalellik göstermiştir.Tüm değerlendirme parametreleri arasında tedavi öncesi ve sonrasındaki değerlerarasındaki korelasyon da araştırılmıştır. Benign vokal fold lezyonlu hastalarda tedaviöncesindeki ve sonrasındaki değerler incelendiğinde, değerlendirme yöntemlerininparametrelerinin aralarında anlamlı derecede korelasyon olduğu görülmüştür.Uygun tedavi protokolleri ile yapılan ses rehabilitasyonunun ses kısıklığınıntedavisinde etkin olduğu sonucuna varılmıştır. Bu çalışmada kullanılan değerlendirmeyöntemleri değerlerinin birbirleriyle anlamlı derecede korelasyon göstermesi neticesinde, budeğerlendirme parametrelerinin sesin incelenmesinde son derece etkin olduğu ve doğru tanıve tedavi planlaması için tüm ses hastalarında uygulanması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.