Dicle University
Discipline

Infectious Diseases and Clinical Microbiology

Dicle University

8

Archived Theses

0

DOIs Assigned

0%

DOI Rate

Discipline

8 Theses
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Staphylococcus aures'a bağlı kan dolaşımı enfeksiyonlarının değerlendirilmesi

S. aureus, toplum kökenli ve nozokomiyal enfeksiyonların önde gelen etkenlerinden olup, özellikle mortalite ile sonuçlanabilen kan dolaşımı enfeksiyonuna yol açabilmesi nedeniyle önem arz etmektedir. Çalışmamızda, 01.01.2013- 01.01.2023 tarihleri arasında SA-KDE tanısı almış 321 hasta değerlendirilmiştir. Çalışmamıza dahil edilen hastaların %18.1'i odağı belirlenemeyen KDE, %78.8'i sağlık hizmeti ilişkili KDE, %17.7'si MRSA-KDE tanısı almıştır. MRSA-KDE olan hastaların MSSA-KDE olan hastalara göre daha geç etkin tedavi aldığı, bu hastalarda yatış süresinin daha uzun olduğu belirlenmiştir. Odağı belirlenemeyen KDE olan hastaların odağı belirlenebilen KDE olan hastalara göre daha fazla immunsupresif tedavi kullandığı, invaziv işlemlerin daha az uygulandığı, tedavi süresinin daha kısa olduğu saptanmıştır. Mortalite oranımız %35.2 saptanmış olup tek değişkenli analizde ileri yaş, yoğun bakım ünitesine yatış, hipotansiyon, genel durum bozukluğu, koenfeksiyon varlığı, enfeksiyon hastalıkları konsültasyonu istenmemesi, enfekte SVK'nın çıkarılmaması, etkenin MRSA olması, yüksek CKİ ve PBS, tedavi süresinin 14 günden kısa olması, invaziv girişimlerden mekanik ventilasyon, SVK, üriner kateter, nazogastrik sonda, drenaj kateteri uygulanması mortalite risk faktörü olarak bulunmuştur. Çok değişkenli analizde ise yoğun bakım ünitesine yatış, hipotansiyon, genel durum bozukluğu, yüksek CKİ ve tedavi süresinin 14 günden az olması bağımsız risk faktörü olarak bulunmuştur. MSSA-KDE tedavisinde sefazolin, ampisilin-sulbaktam, piperasilintazobaktam ve vankomisine göre daha düşük mortalite ile ilişkilendirilmiş, ancak bu fark anlamlı bulunmamıştır. Benzer şekilde, MRSA-KDE'de vankomisin alan hastalarda mortalite oranları teikoplanin veya daptomisin alanlara göre daha düşük olmasına rağmen bu fark da istatistiksel olarak anlamlılık göstermemiştir. Hastalarda tedavi başlangıcında, 5. ve 10. günlerde bakılan CRP ve WBC değerlerinin mortaliteyle ilişkisi değerlendirilmiştir. Yirmi sekizinci gün mortaliteyle en güçlü ilişki 10. günde bakılan CRP değerinde olup 51,2 mg/L'nin üzerinde olması %79 duyarlılıkla mortalite ile ilişkili bulunmuştur. Onuncu günde bakılan WBC değerinin ise 10250 µl'nin üzerinde olmasının %59 duyarlılıkla mortalite ile ilişkili olabileceği saptanmıştır Çalışmamız, SA-KDE yönetiminde komorbid durumların, uygun tedavi planlamasının, tedavi süresinin ve enfeksiyon hastalıkları konsültasyonunun önemini vurgulamaktadır.

COVID 19Staphylococcus aureus
Betül Nur Bacanak
Süleyman Demirel University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Piperasilin- tazobaktam ve karbapenem kullanımının karbapeneme dirençli enterobacterales ile fekal kolonizasyon gelişmesi üzerindeki etkisinin karşılaştırılması

Karbapenemler çok ilaca dirençli bakterilerin neden olduğu enfeksiyonlarda en önemli tedavi seçeneklerinden birini oluşturmaktadır. Karbapeneme dirençli Enterobacterales (KDE) görülme sıklığının artması bu bakteriler ile enfekte olan hastaların yönetimini güçleştirmektedir. KDE enfeksiyonlarında tedavi seçenekleri azalmakta, morbidite ve mortalite önemli oranda artmaktadır. Uzun süreli hastane yatışı, immünsüpresyon, invaziv girişimler, yoğun bakım ünitesinde tedavi görmek ve antibiyotik kullanımı KDE ile kolonizasyon ve enfeksiyon riskini artırmaktadır. Piperasilin-tazobaktam (TZP) ve karbapenemler kritik hastalarda geniş etki spektrumu nedeni ile empirik tedavide sıklıkla tercih edilen antibiyotiklerdir. Gerek karbapenem gerekse TZP kullanımı KDE enfeksiyonlarının gelişmesinde risk faktörü olarak bildirilmiştir. Fakat her iki antibiyotiğin de hastane yatışı sırasında ardışık olarak kullanılması ve hastalarda antibiyotik kullanımı dışında KDE enfeksiyonu için diğer risk faktörlerinin bulunması, KDE enfeksiyonu gelişmesi açısından riskin hangi antibiyotik ile daha yüksek olduğunun belirlenmesini güçleştirmektedir. Bu çalışmanın amacı, antibiyotik kullanımı dışındaki risk faktörlerinin olmadığı deneysel bir ortamda, KDE kolonizasyonu gelişmesinde meropenem ve TZP etkisinin karşılaştırılmasıdır. Bu çalışma Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Ana Bilim Dalı Laboratuvarı ve Eczacılık Fakültesi Farmakoloji Ana Bilim Dalı Laboratuvarında gerçekleştirildi. İki basamaklı olarak planlanan çalışmanın birinci basamağında her biri altı fareden oluşan gruplar; TZP, meropenem, siklofosfamid, TZP ve siklofosfamid, meropenem ve siklofosfamid uygulanacak grup ve kontrol grubu olarak ayrıldı. Altı farklı grupta toplam 36 fare kullanılarak çalışma yürütüldü. Antibiyotikler 14 gün süre ile uygulanarak sıfırıncı, üçüncü, beşinci, yedinci, onuncu ve on dördüncü günlerde farelerden taze dışkı örnekleri alındı. Örnekler meropenem ve vankomisin diski eklenen sıvı besiyerlerinde 72 saat süre ile bekletilerek, günlük bulanıklık kontrolü yapıldı. Bulanıklık olması halinde çift taraflı katı besiyerine ekim yapıldı. Üreme görülen bakterilerden öncelikle gram boyama yapılarak mikroskobik inceleme yapıldı. Gram-negatif basil veya kokobasil morfolojisinde izlenen bakteriler MALDI-TOF ile tanımlandı. Enterobacterales türleri olarak tanımlanan izolatlar için disk difüzyon yöntemi ile antibiyotik duyarlılığı araştırıldı. Deneylerin on dördüncü gününde karbapenem direncine sebep olan genlerin tayini amacıyla gerçek zamanlı polimeraz zincir reaksiyon (GZ-PZR) yapıldı. İkinci basamakta ise, farelerden elde edilen Esherichia coli ve Klebsiella pneumoniae olarak tanımlanan bakteriler laboratuvar ortamında karbapeneme maruz bırakılarak karbapenem direnci gelişme süreci izlendi. Fareden izole edilen üç farklı suş ERT-1: tüm antibiyotiklere duyarlı E. coli; ERT-3: ampisilin hariç test edilen tüm antibiyotiklere duyarlı K. pneumoniae; ERT-4: Genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz (GSBL) üreten K. pneumoniae kullanıldı. ERT-1 ve ERT-3 izolatları, hasta klinik örneklerinden izole edilen blaOXA-48 geni pozitif olan aynı tür izolatlar ile karşılaştırılarak heterojen bir bakteri popülasyonu oluşturuldu. Yeni oluşan E. coli ve K. pneumoniae suşları (sırası ile ERT-2 ve ERT-5) çalışmaya eklenerek in vitro deneyler yapıldı. Deneylerde ertapenem ve TZP antibiyotikleri kullanılarak mikrodilüsyon yöntemi ile bakterilerin minimum inhibitör konsantrasyon (MİK) değerleri belirlendi. Mikroplakta her bakteri için, üreme gözlenen son kuyucuktan çift taraflı katı besiyerine ekim yapılarak 24 saat inkübe edildi ve sonraki gün tekrar mikrodilüsyon uygulandı. TZP duyarlı olan iki izolat (TZP-1: tüm antibiyotiklere duyarlı E. coli; TZP-3: ampisilin hariç diğer test edilen antibiyotiklere duyarlı K. pneumoniae) farklı bir mikroplakta mikrodilüsyon yöntemi ile TZP'ye maruz bırakıldı. Ardışık iki TZP maruziyeti sonrası ertapenem MİK değerleri takip edildi. Bakterilerde ertapenem maruziyeti sonrası direnç geliştiğinde deney tamamlandı. Antibiyotik maruziyetine rağmen ertapanem duyarlılığı devam eden suşlar için ardışık on defa antibiyotik maruziyeti sonrası deneyler sonlandırıldı. Gruplar arası karşılaştırma için tek yönlü varyans analizini takip eden Tukey Testi ile yapılması; sonuçların ortalama±standart hata olarak verilmesi ve P< 0,05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmesi planlandı. Çalışmaya 36 adet fare ile başlandı. Deney süresince farelerden alınan toplam 196 dışkı kültüründen 17 (%8.6)'sında Enterobacterales üremesi oldu. Her bir farklı deney hayvanlarından alınan dışkı örneklerinde üreyen Enterobacterales tür düzeyinde tanımlandığında bakterilerden onu K. pneumoniae, ikisi E. coli, ikisi M. morganii, ikisi E. cloacae complex ve biri K. oxytoca olduğu tespit edildi. Kültürde soyutlanan Enterobacterales kökenlerinin tümü karbapeneme duyarlı idi. Meropenem uygulanan grupta (n=6) ve kontrol grubunda (n=6), örneklerin hiçbirinde Enterobacterales üremedi. TZP uygulanan farelerden (n=6) alınan dışkı kültürlerinde üçünde yedinci, onuncu ve on dördüncü günlerde GSBL üreten Enterobacterales soyulandı. TZP ve siklofosfamid uygulanan grupta (n=6) ise; yedinci günde bir, onuncu günde bir ve on dördüncü günde üç örnek olmak üzere toplam beş örnekte GSBL üreten Enterobacterales gözlendi. Deneylerin on dördüncü gününde her bir fareden alınan dışkıdan GZ-PZR testleri çalışıldı. Siklofosfamid uygulanan gruptan elde edilen bir örnekte blaNDM gen pozitif olarak saptandı ancak dışkı kültüründe Enterobacterales üremedi. Hiçbir denekte KDE üremesi saptanmadığı ve sadece TZP uygulanan grupta GSBL üreten Enterobacterales olduğu için istatistiksel analiz yapılmadı. İn vitro deneylerde; ERT-1 suşu ardışık on kez ertapeneme maruz kaldıktan sonra hala ertapeneme duyarlı idi. Bununla birlikte, OXA-48 karbapenemaz üreten bir başka E. coli suşu ile bu suşun karşılaşması ile elde edilen yeni E. coli suşu (ERT-2), ertapenem ile dördüncü kez karşılaştıktan sonra ertapeneme dirençli hale geldi. ERT-3 kodlu K. pneumoniae suşu ardışık on defa ertapenem maruziyeti ile ertapenem MİK değeri sınır değer olan 0.5 µg/ml'e yükseldi. ERT-4 kodlu GSBL üreten K. pneumoniae, ertapenem maruziyetinin altıncı gününde; ERT-5 suşu ise maruziyetin dördüncü gününde ertapeneme direnç geliştirdi. TZP mikroplağında ardışık on kez TZP maruziyeti sonrası TZP-1 izolatı TZP ve ertapeneme karşı duyarlı idi. TZP-3 izolatının ise deney sonunda TZP MİK değeri 128 µg/ml iken; ertapenem MİK değeri: 0.5 µg/ml olduğu görüldü. Bütün izolatlara deneyler tamamlandıktan sonra GZ-PZR testi uygulandı ve sadece ERT-2 izolatında bla OXA-48 geni pozitif olduğu görüldü. Diğer izolatlarda karbapenemaz geni saptanmadı. Özet olarak, 14 gün süreyle TZP ve meropenem uygulanması farelerde fekal KDE kolonizasyonu oluşturmadı, fakat TZP uygulaması fekal GSBL üreten Enterobactarales kolonizasyonu ile sonuçlandı. İn vitro deneyler, karbapenem ve TZP'ye maruz kalmanın ardından karbepenem MİK'inin arttığını gösterdi, bununla birlikte, karbapeneme dirençli OXA-48 üreten bakteriler ile karşılaşan bakterilerin, tekrarlayan ertapenem maruziyetinden sonra erken dönemlerde direnç geliştirdiği bulundu. Bu çalışma 15.12.2022 tarihi ile Hacettepe Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Koordinasyon Birimi tarafından desteklenmiştir. Proje numarası: 20407

Tuğba Pamukçu
Hacettepe University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Septik artritin erken tanısında kan ve sinoviyal sıvıda Presepsin ve Maresin 1 düzeylerinin rolü

Septik artrit, eklemlerdeki sinoviyal zar ve sıvının bakteriyel, viral ya da fungal etkenlerle oluşan iltihabıdır. Tanıda ideal olan sinoviyal sıvıda bakterinin gösterilmesidir. Fakat sinoviyal sıvıda bakteri üremesi düşük oranda olduğundan tanı çoğunlukla klinik, fizik muayene ve laboratuar bulgularının sonuçlarına göre konulmakta olup doğru bir şekilde teşhis etme yeteneği sınırlıdır. Septik artritin klinik önemi, tanıda gecikme veya yetersiz tedavi sonucu sekel bırakabilir olmasından kaynaklanmaktadır. Bu nedenle kıkırdak hasarı oluşmadan hızlı tanıya imkan sağlayan duyarlılık ve özgüllüğü yüksek biyobelirteçler bulmak için günümüzde birçok araştırma yapılmaktadır. Son yıllarda enfeksiyon göstergesi olarak üzerinde durulan belirteçlerden birisi de serum presepsin düzeyidir. Sepsis, pnömoni ve diğer bakteriyel enfeksiyonlarda artan kan presepsin seviyeleri dikkat çekicidir. Maresin-1 ise inflamatuar hastalıklarda güçlü anti-inflamatuar etkiler gösteren eikosapentaenoik asitten (EPA) öne çıkan metabolitlerden biridir. Bu çalışmada septik artritin erken tanısında serum ve sinoviyal sıvıda presepsin ve maresin-1 düzeylerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Çalışmamız tek merkezli, prospektif bir vaka kontrol çalışmasıdır. Çalışmamıza Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesine Temmuz 2022- Ekim 2023 yılları arası başvuran 70 hasta dâhil edilmiştir. Çalışmaya alınan hastalar Newman kriterlerine ve retrospektif takiplerine göre septik artrit olarak değerlendirilmiştir. Yeni tanı testi olarak önerdiğimiz presepsin ve maresin-1 düzeylerine serum ve sinoviyal mayide bakılmıştır. Presepsin düzeyi sinoviyal mayide seruma göre daha anlamlı bulunmuş olup serumda 1407,3 ng/L, sinoviyal mayide 3445,5 ng/L kesim değeri olarak belirlenmiştir. Maresin-1 düzeyleri ise hem serum hem de sinoviyal mayide septik artrit tanısını koymada anlamsız bulunmuştur. Maresin-1 düzeyinin anlamsız bulunmasında kontrol grubunun tamamen sağlıklı bireylerden oluşmaması önemli bir neden olarak değerlendirilmiştir. Şüpheli durumlarda presepsin düzeyinin bir prediktif değer olarak kullanılabileceği görülmüştür. Özellikle sinoviyal mayi presepsin düzeyleri için tanı performansı serum presepsin düzeylerine göre daha yüksektir. Daha kapsamlı bir çalışma ile hastaların ileri dönem bulguları da takip edilerek hastaların septik artrit olup olmadığı ve bu iki grup arasındaki klinik ve laboratuvar farklılıkların ortaya konularak daha anlamlı sonuçlar alınacağı görüşündeyiz. Anahtar kelimeler: Septik artrit, presepsin, maresin-1

Ceren Aydın
Fırat University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde izlenen kandidemi olgularının epidemiyolojik, klinik ve antifungal duyarlılık yönünden incelenmesi

Amaç: Kan dolaşım enfeksiyonları içinde Candida türlerine bağlı nozokomiyal enfeksiyonlar, giderek artan bir öneme sahiptir. Kan kültürlerinden izole edilen etkenler içinde dördüncü sırada yer almaktadır. Bu çalışmada, Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde yıllar içinde kandidemi olgularının ve etkenlerinin özelliklerindeki değişikliklerin irdelenmesi amaçlanmıştır.Materyal-Metod: Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde 1 Ağustos 2003-31 Aralık 2007 tarihleri arasında kandidemi tanısı ile izlenen olgular epidemiyolojik, klinik ve mikrobiyolojik özellikleri açısından retrospektif olarak değerlendirilmiştir.Bulgular: Kandidemi tanısı alan 116 hastanın 88'i (% 75,8) yoğun bakımda, 28'i (% 24,2) servislerde izlenmiştir. Hastaların yaş ortalaması 48,4±19 olup 67 (% 57,7)'si erkek, 49 (% 42,3)'u kadın olarak saptanmıştır. Kandidemi gelişmesinde en sık görülen risk faktörleri sırası ile geniş spektrumlu antibiyotik kullanımı (% 99,2 ), idrar kateteri (% 88,3) ve santral venöz kateter (% 65,0) varlığı olarak saptanmıştır. Yüzyirmi kandidemi atağında en sık izole edilen Candida türü C. albicans olup (% 38,6), bunu C. parapsilosis (% 28,3), C. tropicalis (% 10,8) ve C. glabrata (% 5,0) izlemiştir. % 18,3 olguda da diğer Candida türleri izole edilmiştir. Antifungal duyarlılık sonuçları hastanemizde hala flukonazolün güvenle kullanılabileceğini göstermektedir. Flukonazol direnç oranı C. albicans için % 2,2, albicans dışı türler için % 11,4 olarak belirlenmişken itrakonazol direnci C. albicans'ta % 7,5, albicans dışı türler için % 10,3 gibi yüksek oranda saptanmıştır. Türlerin yıllara göre dağılımında ve direnç eğilimde farklılık belirlenmemiştir (p=0,952). Amfoterisin B'ye hiçbir türün dirençli olmadığı saptanmıştır.Takip edilen hastaların 67'si (% 57,7) exitus olmuştur. Mortalite ile Candida türleri ve ilaç direnci arasında ilişki saptanmamıştır.Sonuç: Çalışmamızda Candida ile gelişen kan dolaşımı enfeksiyonlarında albicans dışı türlerin yıllar içinde artış göstermemekle birlikte yüksek oranda olduğu saptanmıştır. Bu türlerin antifungal ilaçlara direnci göz önüne alınarak, bu enfeksiyonlarda etkenin tür düzeyinde tayini ve antifungal duyarlılık testleri ortaya konulmuştur.

Antifungal ajanlarHastanelerHastaneler-üniversite+5
Esin Aysan Akçam
Çukurova University
2009
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Düzce ilinde kronik Hepatit B ve C hastalarının epidemiyolojik özellikleri ve tedavilerinin değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Hepatit B ve hepatit C dünyada yaygın olarak görülen enfeksiyon hastalıklarındandır. Ülkemizde HBsAg pozitifliği %5 bulunurken, HCV prevelansı %1-2,4 aralığındadır. Kronik hepatit B (KHB) tedavisinde standart interferon-alfa (sİFN), pegile interferon-alfa (pegİFN-?) ile nükleozit/nükleotid analogları; kronik hepatit C (KHC) tedavisinde pegİFN-? ile ribavirin (RBV) kombinasyonu kullanılmaktadır. Bu çalışmada Düzce Üniversitesi Hastanesi (DÜH) Enfeksiyon Hastalıkları Kliniğinde takip ve tedavisi yapılan KHB ve KHC hastalarının epidemiyolojik özellikleri ve tedavilerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: DÜH Enfeksiyon Hastalıkları Kliniğinde sİFN veya pegİFN-? tedavisi alan KHB ile pegİFN-? + RBV tedavisi başlanılan KHC olguları çalışmaya alındı. KHB olgularından 26'sı ve KHC olgularından 19'u retrospektif değerlendirilirken, 7 KHB ve 2 KHC olgusu prospektif olarak takip edildi. Olguların epidemiyolojik özellikleri, ilk başvuru ve tedavi döneminde ki laboratuvar değerleri ile tedaviye bağlı görülen yan etkiler hasta takip kartlarına kaydedildi. Verilere ait tanımlayıcı istatistikler, sayı, yüzde, ortalama±SD, ortanca (min-max) olarak tablolar halinde verildi. Kategorik değişkenlerin karşılaştırılmasında Likelihood Ki-Kare testi, sürekli değişkenlerin karşılaştırılmasında Mann-Whitney U testi kullanıldı.Bulgular: KHB olgularının %66,3'ü HBeAg ? negatif hastalardı. Olguların birinci derece yakınlarında %63 oranında Hepatit B virüsüyle teması gösteren serolojik test pozitifliği vardı. KHB ve KHC bulaş risk faktörlerinden diş tedavisi hikâyesi; KHB'li olguların %64'ünde ve KHC'li olguların %81'inde saptandı. PegİFN-? tedavisiyle alınan virolojik ve biyokimyasal yanıt HBeAg-negatif hastalarda, HBeAg-pozitif hastalardan daha iyi bulundu. HBeAg-negatif hastalarda; kalıcı biyokimyasal yanıt (KBY) %55, kalıcı virolojik yanıt (KVY) %4,5 saptandı. HBeAg-pozitif olgularda KBY %9 bulunurken KVY görülmedi. HBeAg serokonversiyonu olguların %18'inde tespit edildi ancak HBsAg serokonversiyonu saptanmadı.KHC olgularında; %75 tedavi sonu biyokimyasal yanıt (TSBY) ve tedavi sonu virolojik yanıt (TSVY), %45 KBY ve KVY tespit edildi. Erken virolojik yanıt (EVY) olguların %90'ında görüldü. KHC tedavisinde pegİFN-? 2a + RBV ve pegİFN-? 2b + RBV kombinasyonu kullanan olgularda alınan TSBY ve TSVY arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p=0.001). TSBY ve TSVY pegİFN-? 2a başlanılan olgularda %100, pegİFN-? 2b başlanılan olgularda %44 tespit edildi. PegİFN-? 2a başlanılan olgularda yanıtsızlığa bağlı tedavi sonlandırılması görülmezken, pegİFN-? 2b başlanılan olgularda %55'ti.Sonuç: KHB tedavisinde İFN'lara yanıt oranlarının düşük çıkmasında, yüksek viral yük, düşük ALT düzeyi ve hastaların çoğunluğunun erkek olması etkili olmuş olabilir. HbeAg negatif KHB olgularında PegİFN'lara alınan iyi yanıtlar daha büyük hasta serileri ile doğrulanmalıdır. KHC tedavi yanıtları, PegİFN-? 2a kullanılan olgularda daha iyi olmakla birlikte pegİFN-? 2a ve 2b formlarının bire bir karşılaştırıldığı çok merkezli çalışmaların yapılması gereklidir.

DüzceEpidemiyolojiHepatit B+2
Ertuğrul Güçlü
Düzce University
2009
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Dicle üniversitesi hastanesi´nde yatan hastalarda antibiyotik kullanımının değerlendirilmesi

AntibiyotiklerHastalarHastaneler-üniversite
Zafer Parlak
Dicle University
2007
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Lamivudin, entekavir ve tenofovir kullanan olguların karaciğerdeki fibrozis belirteci olabileceği ileri sürülen apri ve fib-4 skorlarına göre karşılaştırılması

Kronik hepatit B(KHB) enfeksiyonunda tedavi cevabı takibinde biyopsi tekrarının gerekliliği ve ileri evre hastalarda asit, koagülopati varlığı nedeniyle uygulama zorluğu dezavantaj oluşturmaktadır. Günümüzde KHB'de histopatolojik inceleme karaciğer fibrozisini değerlendirmede altın standarttır. Ancak invaziv ve ağrılı olmasıyla hasta konforunu bozabildiği gibi, nadir vakalarda hayatı tehtit eden komplikasyonar oluşabilmekte ve ek olarak tedavi sonrası karaciğer fibrozis dinamiklerini göstermemektedir. Bu nedenlerle APRI ve ve FIB-4 gibi noninvaziv testlerin etkinliği ile ilgili yeterli sayıda çalışmaya ihtiyaç duyulmaktadır. Bizde çalışmamızda hepatit B hasta grubunda lamivudin, entekavir ve tenofovir kullanan olgularda karaciğer fibrozis belirteci olabileceği ileri sürülen APRI ve ve FIB-4 skorlarına göre karşılaştırma yaparak tedavi etkinliğini değerlendirmeyi amaçladık.

EntekavirFibrozHepatit+6
Hüseyin Doğuş Okan
Sakarya University
2019
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

COVİD-19 hastalarında ferritin, LDH, lenfopeni ve D-dimer düzeylerinin prognoz ve mortaliteye etkisinin değerlendirilmesi

Amaç: COVİD-19, klinik seyri önceden görülmezse ve zamanında müdahile edilmezse solunum sıkıntısı ile geden ölümle sonuçlanabilecek kötü prognoza sahip bir viral hastalıktır. Hastanede yatan COVİD-19'lu hastalarda klinik bozulmanın bariz belirtilerinin ortaya çıkmasından önce erken risk değerlendirmesine izin veren laboratuvar biyobelirteçlere gerek vardır. Bu çalışma, ferritin, LDH, lenfopeni, D-Dimer düzeyleri ile COVİD-19 olgularının prognoz ve mortalitesi arasındaki ilişkiyi değerlendirmeyi amaçladı. Yöntem: Çalışmamıza 18 Mart 2020- 1 Kasım 2020 tarihleri arasında nazofaringeal sürüntü örneği alınıp RT-PCR testi pozitif sonuçlanan pandemi servisinde yatarak izlenen 351 COVİD-19 tanılı hasta dahil edildi. Çalışmamıza olgu grubu olarak 65 ölen hasta ve kontrol grubu olarak 286 iyileşen hasta dahil edilmiştir. Hastaların laboratuvar verileri (ferritin, LDH, lenfopeni, D-Dimer), hastaneye kabul (pre) ve taburculuk veya exitus öncesi (post) kan tetkiklerinden geriye dönük olarak değerlendirildi. Araştırma dahilindeki verilerin derlenmesi, Hastane Bilgi Yönetim Sistemi (HBYS) üzerinden elde edilmiştir. Sonuçlar Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) 21.0 ile analiz edilmiştir. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen toplam 351 hastanın 184'ü (%52,4) erkek ve 167'si (%47,6) kadın olarak; yaş ortalaması 61,9 ± 17,1 bulunmuştur. Ölen grupda hastaların yaş ve hastanede kalış süreleri anlamlı olarak yüksek saptandı. İstatistiksel analiz sonucunda D-Dimer pre (p:0,002) ve post (p:0,001), ferritin pre ve post (p:0,001), LDH pre ve post (p:0,001) değerlerinin ölen gruptaki kişilerde iyileşen gruptakılara göre anlamlı düzeyde daha yüksek olduğu, iyileşen gruptaki kişilerin ise lenfosit pre ve post (p:0,001) ortancalarının ölen gruptaki kişilerin ortancalarından anlamlı düzeyde daha yüksek olduğu bulunmuştur. Sonuç: Çalışmamızın sonuçlarına göre, ferritin, D-Dimer ve LDH değerlerinin hastalığın başlangıcından itibaren yüksek seyretmesi, lenfosit düzeylerinin ise yükselmemesi mortalite için uyarıcı olabileceğini göstermektedir. Sonuç olarak, ferritin, LDH, D-Dimer yüksekliği ile lenfopeni, COVİD-19 hastalarında zamanında uygun tedaviyi planlamada, prognoz ve mortaliteyi belirlemede önemli ve güvenilir bir göstergedir. Anahtar kelimeler: COVİD-19, ferritin, LDH, lenfopeni, D-Dimer

COVID 19D-dimerFerritin+5
Madına Farajova
Dokuz Eylül University
2021
00