تجليات الأنا والآخر لدى شعراء الستينيات في العراق

Benlik ve ötekinin diyalektiği edebiyat eleştirisinde önemli yer kaplayan en önemli diyalektiklerden biridir. Önemi, felsefi, sosyal ve edebi olanı bir araya getirerek çeşitli edebiyat biçimlerinin ifade ettiği uygarlık veya kültürel verinin temelini oluşturan çok yönlü bir konu oluşturmasından kaynaklanmaktadır. Bu ikiliğin etkileşime girdiği geniş bir alan olan en önemli edebi türlerden biri de hiç kuşkusuz şiirdir. (Benlik), belirli bir zaman veya mekânda kendiliğin bir ifadesidir; (ötekine) yönelik konum ise, farklı toplumları kasıp kavuran ve hâlâ da süpürmeye devam eden ilişkiler ve etkileşimlerin iç içe geçmesiyle kendini dayatan kaçınılmaz bir sendromu temsil eder. Bu diyalektiğin kendisini genel olarak edebi duruma ve özel olarak şiirsel duruma dayatmasına yol açan kültürler ve toplumlar; çünkü şiir, omant edebi türlerden daha geniş alanı ve hayal gücüyle ayırt edilir. Şiirsel modernite, bu birbirine bağlı ikiliğin gerçekçi ifadesinin serbest bırakılmasına etkili bir şekilde katkıda bulunmuştur. 1960'larda Irak'taki şiirsel modernite, uluslararası ve Arap modernliğinin yanı sıra 1950'lerin Irak'taki modernliğinden de etkilenmiş, Irak'ın edebi ve kültürel bağlamında önemli bir dönüm noktasını temsil ediyordu. Altmışlı yılların şairlerinin Irak'taki deneyimi, bu şairlerin şiir dilinde, ölçü ve kafiyeden ayrılan düzyazı şiiriyle temsil edilen yeni bir yapı ve ritim yaratmasıyla hem biçim hem de içerik açısından yeni bir deneyimdi. Geleneksel şiirin yanı sıra önceki geleneksel şiiri karakterize eden omantic içerikten ayrılışı. Altmışlı yılların şairlerinin "benliği", Irak gerçekliğini yansıtan açık bir kimlik krizini ve yabancılaşmayı ifade ediyordu ama aynı zamanda isyankar ve devrimci bir eğilimi de yansıtıyordu. Çoğu bu ikinci eğilime katıldı. Bu şairlerin "öteki" karşısındaki konumları ise on dokuzuncu yüzyılın sonlarından itibaren Arap edebiyatını meşgul eden sömürgeci anlatının algılarıyla pek örtüşmüyordu.